บทที่ 122 122

“พี่ขอโทษนะคนดี พี่ขอโทษ” ปรเมศวร์พูดได้แต่คำว่าขอโทษซ้ำๆ เขาเองก็รู้สึกเสียใจไม่ต่างกับเธอเลยสักนิดเดียว หากย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่ทำมันอย่างเด็ดขาด

“เราหยุดพูดถึงเรื่องนี้กันเถอะ” กันธิชาส่ายหน้าพลางบอกให้เขาหยุดพูดถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมา

“พี่ขอโทษ พี่ขอ...” เสียงขอโทษถูกดูดกลืนด้วยริมฝีปากบา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ