บทที่ 27 27

“แค่นี้ยังไม่ชัดเจนพออีกหรือไงธนพล ไปสิ!กลับไปซะ และไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก” ปริมพิตาเบือนหน้าหนี ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

“ไม่ ฉันไม่กลับ” ชายหนุ่มกระชากหญิงสาวกอดไว้แน่น จนเธอแทบกระดุกกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลย ได้แต่ร้องอู้อี้ที่ซอกคอแกร่ง

“ปริม เราพูดกันเข้าใจแล้วไม่ใช่เหรอหึ บ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ