บทที่ 30 30

“ตะวันจ๋า...พี่ขอ” ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างเว้าวอน หวังให้เธอเห็นใจ ส่วนด้านมืดในกายเริ่มตื่นตัว แนบชิดร่างบางยิ่งขึ้น ทำให้หญิงสาวถึงกับขนลุกเกรียว เขานิ่วหน้าด้วยความทรมาน แทบอยากจะกระชากเสื้อคลุมที่ปิดเรือนร่างบางออกให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่กลัวกวางน้อยของเขาจะหวาดกลัวยิ่งกว่าที่เป็น

“อย่าค่ะพี่คิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ