บทที่ 100 Chapter 100

“แหม...ดูสิคะพี่เต็ม เดินผิวปาก หน้าตาระรื่นเชียว มันน่านัก...อยากให้คุณผิงหนีไปเสียจริง ๆ จะได้รู้ว่ายามที่ไม่มีคนแนบกายนะเหงาแค่ไหน” เปรมมิกาย่นจมูกใส่พี่ชายโดยที่ลืมมองไปว่า คนที่อยู่ใกล้ตนเองก็คิดมากอยู่เหมือนกัน  

“ไม่แน่หรอกน้องเปรม อีกไม่นานก็ได้ที่พี่ใหญ่จะต้องร้อนรน เพราะคุณผิงหนีกลับก็ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ