บทที่ 67 Chapter 67

สายตาปวดร้าวชอกช้ำเสมือนคนไร้ชีวิตของเปรมมิกาติดอยู่ในความจำ ทำเอาเต็มสิบตัดสินใจเดินออกจากห้องพักไปไม่ได้ ชายหนุ่มเดินวนไปเวียนมาอยู่หลายตลบ เหลียวมองดูนาฬิกาตั้งโต๊ะที่วางอยู่บนตู้โชว์ ถ้าจำไม่ผิดตอนคุยกับเปรมมิกาเสร็จก็เที่ยงนิด ๆ ทว่าตอนนี้มันบ่ายสองแล้ว แต่คนในห้องน้ำยังไม่ออกมาเลย

“ฉิบหายแล...