บทที่ 68 Chapter 68

“ก็ใครมันจะไปรู้ละ เห็นวัน ๆ พี่เต็มเอาแต่ข่มขู่กับเอารัดเอาเปรียบ ใครมันจะไปคาดคิดกันล่ะ” เปรมมิกากระเถิบร่างอรชรไปยืนตรงหน้าร่างแกร่ง ยื่นหน้าใส นัยน์ตาพร่างพราวเป็นประกายระยับราวกับมีดวงดาวส่องสว่างอยู่ภายในมองเต็มสิบอย่างให้ถนัดตาที่สุด

“รักเปรม...และหายโกรธแล้วใช่ไหมคะ”

“เอ่อ...” อยู่ดี ๆ เข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ