บทที่ 2 ปรารถนาที่ยังมี

สามปีที่ณภัทร์ทุ่มเทแรงกายและเวลาเพื่อเกี้ยวมาริสาและเขาทำให้เธอตกหลุมรักเขาได้ในที่สุด มาริสารักเขาด้วยทั้งหมดของหัวใจที่เธอมี เธอตอบตกลงเป็นคนรักและกลายมาเป็นภรรยาของเขาโดยสมบูรณ์แบบ

สำหรับมาริสาความรักของเธอกับณภัทร์ไม่ได้หวือหวาต่างจากคู่รักคนอื่นๆ แต่เธอมีความสุขมากที่ได้รักกับเขา ณภัทร์เอาใจเก่งมาก เขาอ่อนโยนกับเธอมากและตลอดเวลาที่คบกันเขาทำให้เธอรู้สึกเป็นผู้หญิงที่โชคดี มีความรักของเขาโอบล้อมเธอในทุกๆวัน เขาทำให้เธอรู้สึกมั่นใจว่าความรักของเขาจะทำให้เธอมีความสุขได้ เราจะอยู่เคียงข้างกันแบบนี้ตลอดไป แต่แล้ว...

หลังจากแต่งงานช่วงดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์มันก็แสนหวานสมชื่อแต่หลังจากนั้นชีวิตคู่ของเธอเจอแต่เรื่องขมขื่น สามีของเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยที่เธอเองยังหาสาเหตุไม่ได้ว่ามันเกิดจากอะไร เธอทำผิดพลาดไปตอนไหนหรือเธอมองข้ามอะไรไปหรือเปล่าทำไมเขาไม่เหมือนเดิม

คำว่ารัก ตอนนี้ไม่มีหลุดออกมาจากปากของเขา อ้อมกอดที่เคยอุ่นเธอไม่ได้รับมันอีกเลย มีแต่ความเฉยชาที่เขามอบให้ 

เสียงรถยนต์ที่ดังเข้ามาใกล้บริเวณหน้าบ้านทำให้มาริสารับรู้ในทันทีว่าสามีของเธอเดินทางกลับมาถึงบ้านแล้ว ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มสิบห้านาที

‘วันนี้คุณภัทร์เลิกงานดึกจัง’ ปกติณภัทร์จะเลิกงานและเดินทางกลับมาถึงไม่เกินสองทุ่ม แต่ว่านี้เขามาถึงช้ากว่าทุกวัน อาจเป็นเพราะงานที่บริษัทยุ่งมากเลยทำให้เขากลับมาช้า มาริสาคิดและรีบสลัดความคิดเรื่องเวลาเลิกงานทิ้งแล้วรีบก้าวขาเดินออกไปรอรับสามีที่หน้าบ้าน

“วันนี้ที่บริษัทงานยุ่งเหรอคะ” เดินเข้าไปสวมกอดสามี เขย่งปลายเท้าเล็กน้อยเพื่อหอมแก้มของเขา เธอจำได้ว่าณภัทร์ถูกใจมากแค่ไหนเวลาที่เธอทำแบบนี้ให้เขา

‘ชื่นใจจัง เลิกงานมาแล้วมีภรรยาแสนสวยมารอกอดรอหอมแบบนี้ ทำงานมาทั้งวันก็หายเหนื่อยแล้ว’ แต่นั้นมันเมื่อก่อน

“ปล่อยผมได้หรือยัง จะกอดทำไมนักหนา ผมอึดอัด นี่ผมทำงานมาเหนื่อยๆนะ ผมอยากรีบขึ้นไปพักผ่อนไม่ใช่มายืนให้คุณกอดอยู่แบบนี้” น้ำเสียงติดไปทางรำคาญที่เขาใช้พูดกับเธอแทบทุกครั้งเวลาที่มาริสาทำอะไรไม่ถูกใจเขา แต่ก็ยังดีที่เขาก็ไม่ใจร้ายเกินไปที่จะดันตัวเธอให้ออกห่าง

สิ่งที่เธอเคยทำให้เขาพอใจ ทุกวันนี้มันกลายเป็นสิ่งที่ดูน่ารำคาญไปเสียทุกอย่าง ถึงแม้ณภัทร์จะแสดงออกมาว่าเขาไม่ชอบ หรือหงุดหงิดมากแค่ไหนแต่มาริสาก็ยังรั้นที่จะทำ เพราะเธอต้องการจะเป็นมาริสาคนเดิม คนที่เขาเคยพอใจ คนที่เขาบอกว่าเขารัก ต่อให้หัวใจจะบอบช้ำมากแค่ไหนแต่เธอก็จะยังเป็นมาริสาคนเดิมของเขาเสมอ

“ริสาขอโทษค่ะ งั้นเรารีบเข้าบ้านกันเถอะนะคะ”

“...” ณภัทร์พยักหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมพ่นลมหายใจออกมาเหมือนต้องการระบายอารมณ์ไม่พอใจของตัวเอง สิ่งที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ ท่าทางที่ไม่พอใจของเขา มาริสารับรู้ได้ดีแต่เธอมักจะพยายามคิดว่า ที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาเหนื่อยและมันเป็นเหตุผลที่ดีที่สุดแล้วที่เธอจะใช้พูดหลอกตัวเอง

“ดอกกุหลาบสีแดง?” ณภัทร์หยุดเดินและจ้องมองไปยังแจกันที่มีดอกกุหลาบสีแดงถูกจัดไว้อย่างสวยงามวางอยู่บนโต๊ะกลางในห้องรับแขก

“ค่ะ ริสาได้รับช่อดอกกุหลาบสีแดงเมื่อเช้านี้ค่ะ”

“แต่คุณไม่ชอบกุหลาบสีแดง” ณภัทร์พูดขึ้นแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องรับแขก เหมือนต้องการจะเข้าไปดูดอกกุหลาบสีแดงสดที่ถูกปักอยู่ในแจกันใบนั้นใกล้ๆ มาริสาเดินตามสามีไปอย่างเงียบๆแต่ในขณะเดียวกันหัวใจของเธอกำลังยิ้มให้กับคำพูดของเขา เพราะอย่างน้อยสามีของเธอยังจำได้ว่าเธอไม่ชอบอะไร คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังมีตัวตนอยู่ในสายตาของเขา

“มีการ์ดติดมาด้วยค่ะ” มาริสายื่นมือไปหยิบการ์ดใบเล็กๆที่วางอยู่ใกล้แจกันและส่งให้สามี ณภัทร์รับการ์ดใบนั้นมา เขาอ่านข้อความก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

“วันนี้...วันครบรอบแต่งงานของเราเหรอครับ?” วางการ์ดไว้ที่เดิมพร้อมหันหน้ามาถามภรรยาที่ยืนส่งยิ้มบางๆมาให้เขา

“ค่ะ” มาริสาตอบแค่นั้น เธอทำใจไว้แล้วว่าเขาคงจะลืมวันนี้จริงๆ แต่พอมาเจอแบบนี้ยอมรับเลยว่าเจ็บหัวใจไม่น้อยเลย

“พรุ่งนี้ผมจะบอกให้เดชเพิ่มข้อมูลเกี่ยวกับของที่คุณชอบและไม่ชอบลงไปในโน้ตก็แล้วกัน” ไม่ต้องพูดขยายความเรื่องดอกกุหลาบสีแดง เพราะณภัทร์คิดว่ามาริสารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้เป็นคนเลือกดอกไม้นี้ด้วยตัวเองแต่เป็นเดช เลขาของณภัทร์เป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง เดชจะเป็นคนจดจำวันสำคัญๆของณภัทร์และจัดแจงดูแลแทนเจ้านายตามความเหมาะสม