บทที่ 30 ร้ายนักนะ น้ำริน

“ดะ ได้ แต่ปล่อยฉันก่อน ฉันหิวน้ำ ไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้ด้วยค่ะ”

คนตัวโตที่นอนอยู่เหนือร่างแค่นหัวเราะขำ ลีลาเสียจริง ท่าทางตื่นกลัวของเธอก็น่ารักน่าแกล้ง จนอยากจะได้จูบหวานๆ จากเธอจริงๆ เสียแล้ว

เขาขยับลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องนอน เพื่อไปรินน้ำเย็นๆ มาให้คุณหนูผู้เรื่องมากตามคำสั่ง

แต่ทันทีที่เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ