บทที่ 5 ผมจะแต่งงานกับคุณน้ำริน
“พ่อจะยังไม่ทิ้งน้ำไปง่ายๆ หรอกลูก ไม่ต้องกังวล แล้วกัน พากันร้องไห้กันหมด ฉันยังไม่ตายสักหน่อย นอนโรงพยาบาลให้น้ำเกลืออีกแค่คืนสองคืนก็กลับบ้านได้แล้ว ไปทำงานกันได้แล้วไป พ่อไม่เป็นอะไรจริงๆ น้ำมีประชุมสำคัญด้วยนี่ลูก”
“น้ำเลื่อนประชุมได้ค่ะ น้ำอยากอยู่กับพ่อ”
“อย่าเลื่อนเลย รีบไปทำงานสำคัญก่อนเถอะ เดี๋ยวพ่อจะให้น้ำอยู่กับพ่อจนเบื่อเลย”
“เอางั้นก็ได้ค่ะพ่อ เดี๋ยวน้ำจะรีบกลับมาหาพ่อนะคะ”
เมื่อเป็นความต้องการของคนป่วย ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของตนเอง และเห็นทีว่าหลังจากนี้เธอคงต้องย้ายมาทำงานที่บ้านแทน
“เมือง โทรเชิญคุณปัณจธร อธิพัฒน์โภคิน มาพบฉันที่นี่หน่อยสิ ตอนนี้เลย”
“ครับท่าน”
เมือง ผู้ช่วยมือขวาคนสนิททั้งยังเป็นทนายความส่วนตัวและที่ปรึกษาด้านกฎหมาย โทรเชิญชายหนุ่มรุ่นลูกให้มาพบผู้เป็นเจ้านายถึงโรงพยาบาล ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็มาถึง พร้อมด้วยกระเช้าเยี่ยมไข้เป็นอาหารบำรุงกำลังที่เหมาะกับผู้ป่วยโรคมะเร็ง
“ได้เจอหน้ากันซะทีนะ คุณปัณจธร”
“เรียกผมว่าปั้นเฉยๆ ดีกว่าครับ คุณอาเป็นอย่างไรบ้าง อย่าเพิ่งคิดมากนะครับ เดี๋ยวนี้วิทยาการทางการแพทย์เราก้าวหน้า โรงพยาบาลของหมอน่านก็มีแต่อาจารย์หมอเก่งๆ ยังไงคุณอาต้องหายครับ”
“ขอบใจมาก ที่อุตส่าห์ให้กำลังใจอา อารู้ดีว่าคงอยู่บนโลกใบนี้ได้อีกไม่นาน แต่มีเรื่องที่อายังกังวล อยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่อาจะไป อาจะได้ไปอย่างสงบและสบายใจ”
“มีอะไรที่ผมพอช่วยคุณอาได้ไหมครับ บอกมาได้เลย ผมพร้อมช่วยครับ”
เขาพูดออกมาจากใจจริง เพราะครอบครัวของเขาคือครอบครัวใหญ่ซึ่งญาติพี่น้องรักและดูแลกันอย่างดี จึงอดรู้สึกสงสารสองพ่อลูกคู่นี้ไม่ได้ที่มีกันแค่สองคนบนโลกเท่านั้น ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่คนป่วยต้องการคืออะไรก็ตาม
“ปั้นยังอยากได้ที่ดินที่ภูเก็ตผืนนั้นอยู่หรือเปล่า”
ปัณจธรเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง สิ่งที่คนป่วยกังวลคืออะไรกันแน่ ทำไมถึงเรียกเขามาสอบถามเรื่องที่ดิน หรือต้องการจะขายเพื่อเอาไว้เป็นทุนให้ลูกสาวใช้ชีวิตได้อย่างสบายในวันที่ไม่มีตัวเองแล้ว
“ครับ ผมยังอยากได้ที่ดินผืนนั้นอยู่”
“ขอโทษด้วยที่ต้องถาม แต่จะเอาที่ดินผืนนั้นไปทำอะไร”
“ผมอยากทำรีสอร์ตครับ ทำโครงการไว้เป็นรีสอร์ตสไตล์หรูหราท่ามกลางธรรมชาติ จะเปิดรับนักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบการเที่ยวแบบหรูหรา ส่วนตัว และใกล้ชิดธรรมชาติครับ”
“ที่ดินผืนนั้นอยู่ร่วมกับชาวบ้าน ชาวประมงและคนที่นั่นก็รักความเป็นธรรมชาติที่สุด อาเกรงว่ามันจะมีแต่ผลร้ายถ้าปั้นจะสร้างรีสอร์ตหรูหราที่นั่น”
ปัณจธรนิ่งคิดตามคำของคนป่วย มันเป็นเรื่องจริง ถ้าหากเขาฝืนทำอะไรที่คนส่วนใหญ่บนที่ดินที่อยู่มาก่อนไม่เห็นด้วยหรือต่อต้าน ก็จะมีแต่ความวุ่นวายกลับมาไม่รู้จักจบจักสิ้น
“แล้วถ้าเปลี่ยนเป็นแนวโฮมสเตย์ หรือรีสอร์ตที่กลมกลืนไปกับบ้านเรือนของชาวบ้าน ให้คนมาพักผ่อนท่ามกลางธรรมชาติเหมือนมาเที่ยวบ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัดล่ะครับ นักท่องเที่ยวต่างชาติที่อยากสัมผัสวิถีธรรมชาติที่มีมนตร์เสน่ห์ของคนพื้นที่ก็มีไม่น้อย กิจกรรมท่องเที่ยวรอบเกาะ ดำน้ำ หาปลา ก็ช่วยให้คนพื้นที่มีรายได้เพิ่มด้วย”
เจ้าของที่ดินพยักหน้าน้อยๆ มองสบดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความมุ่นมั่นอย่างแรงกล้าของผู้ที่ไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้ แล้วก็อดที่จะนึกชอบใจในตัวทายาทตระกูลดังไม่ได้ นี่แหละหนาที่เขาบอกว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
“แปลว่าอยากได้ที่ดินผืนนั้นอยู่ดี”
“ครับ ผมอยากได้ ถ้าคุณอาจะกรุณา”
“หึหึ รู้ใช่ไหมว่าไม่ได้มีแค่ปั้น ที่อยากได้ที่ดินผืนนี้ของอา”
“ครับ ผมทราบครับ อย่างน้อยๆ ก็มีนายเทวา เจ้าของรีสอร์ตคู่แข่งของผมคนหนึ่งแล้ว”
ความตรงไปตรงมาของชายหนุ่มรุ่นลูกตรงหน้าทำเอาเขานึกถึงตัวเองเมื่อตอนหนุ่มๆ ทั้งเด็ดเดี่ยวและมีไฟ เขาจะทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งความสำเร็จ จนสามารถมีอาณาจักรจิวเวลรี่ที่ทั้งโด่งดังและมีชื่อเสียงส่งต่อให้กับลูกสาวที่มีนิสัยไม่ต่างจากเขาเท่าไรนักบริหารสืบต่อไป
“อาจะไม่ขายที่ดินให้ใครเด็ดขาด แต่จะเปลี่ยนพินัยกรรมให้คนที่จะแต่งงานกับลูกสาวของอาเอาที่ดินผืนนี้ไปทำรีสอร์ตได้ แต่ข้อแม้ของอาเยอะนะ ทุกอย่างจะถูกระบุไว้ในพินัยกรรม”
ปัณจธรเบิกตากว้างอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ถ้าเขาจะเอาที่ดินผืนนั้นไปสร้างรีสอร์ตให้ได้ เขาต้องแต่งงานกับคุณหนูน้ำรินคนสวย สิ่งที่เขาอยากรู้คือข้อแม้เยอะแยะที่เจ้าของที่ดินว่า มันคืออะไรกันล่ะ
แต่ถึงแม้จะมีเงื่อนไขมากมายให้เขาทำตาม อาจจะอึดอัดใจบ้างเพราะคนเป็นพ่อย่อมรักและหวงลูกสาว คงมีเรื่องวุ่นวายให้เขารับปากเป็นพัน หนึ่งในนั้นคงไม่พ้นเรื่องผู้หญิง
“อาต้องการให้ปั้นแต่งงานกับน้ำริน ปั้นยินดีจะแต่งงานกับลูกของอาหรือเปล่า แต่อาจะให้เมืองส่งเงื่อนไขในพินัยกรรมให้ปั้นดูก่อน ค่อยให้คำตอบอาก็ได้”
คนอย่างเขามันไม่เคยรักใคร ไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าความรักหน้าตามันเป็นอย่างไร เขาคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งอาจต้องแต่งงานด้วยเรื่องของธุรกิจ แล้ววันนี้มันก็มาถึงจริงๆ และในเมื่อข้อเสนอของเจ้าของที่ดินมันหอมหวานขนาดนี้ ถ้าเขาปฏิเสธ..ก็โง่เต็มที
“ครับคุณอา ผมจะแต่งงานกับคุณน้ำริน คุณอาไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลเธอแทนคุณอาเอง”
