บทที่ 72 จะทำแบบคุณพ่อหรือเปล่า

สายลมยามเย็นพัดผ่าน พาเอาความเงียบกลับเข้ามาครอบครองพื้นที่ ดวงตาทั้งสองจ้องมองซึ่งกันและกัน และยังไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

หัวใจของเธอเต้นตึกตักอยู่ในอก เสียงของหญิงปริศนาที่ร้านอาหารหวนย้อนกลับมา รวมถึงคำพูดของฝนที่เรียกสติให้เธอทำตามความรู้สึกตัวเอง 

“เราขอโทษนะที่เรารอชมไม่ได้อีกแล้ว เราไม่อย...