บทที่ 86 ส้มลูกเล็ก

ความกลุ้มใจได้เข้ามาแทนที่จนทำให้มื้ออาหารนี้จืดชืดลงกว่าเดิมไปอีกเท่าตัว นับตั้งแต่วันที่นิดาออกจากโรงพยาบาล ใบเตยก็หอบเสื้อผ้าไปอาศัยอยู่กับปีใหม่เป็นการชั่วคราว

‘เจ้าชมซื้อส้มอะไรมาให้แม่ก็ไม่รู้ อร่อยดี อยากกินอีก’

‘แม่ไปกินของมันทำไม!?’

‘เตย! แม่ว่าเตยพอได้แล้วนะ ลองเปิดใจให้ชมเนตรดูสักหน่อย ไอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ