บทที่ 4 ก่อนปัญหาจะมา ll

“โธ่! ป้าน้อมขา คราวที่แล้วเก้าแค่แข่งกันกระโดดน้ำท้ายไร่นี่เท่านั้นเองนะคะ ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย”

“ค่ะ แค่กระโดดของคุณเก้าน่ะ ต้นไม่สูงราวสองเมตรเองนี่คะ” คนพูดทำหน้าขยาดเพราะนึกไปถึงเหตุการณ์วันนั้นที่ตนเห็นพอดิบพอดี

“ก็เพื่อนเก้ามีแต่ผู้ชาย มันก็สนุกดีนะคะ เก้าชอบ...เค้าเรียกว่าท้าทายจิตใจค่ะ” พูดจบก็ส่งยิ้มหวานๆ ให้แม่ครัววัยกลางคนอีกครั้ง

“เอ้าๆ พอเถอะๆ คุณเก้ามานี่เร็ว...คนงานมากันแล้วลูก เตรียมตัวดีกว่า” ป้านางเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วคิดว่าคงอีกยาวแน่ถ้าปล่อยให้สองสาวต่างวัยพูดคุยกันต่อ จึงตัดบทให้สองสาวหยุดการสนทนา และหันมาเตรียมตัวทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขันแข็ง

เวลาเที่ยงตรง จนถึงประมาณเที่ยงยี่สิบนาที จะเป็นเวลาที่แสนวุ่นวายของโรงอาหาร เนื่องจากคนงานจะทยอยกันมาต่อแถวตักข้าวและตักอาหารกันวุ่นวาย แต่แค่ระยะสั้นๆ เท่านั้น ทุกอย่างก็จะลงตัว เนื่องด้วยคนงานจะต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ใครได้ข้าวแล้วก็จะรีบเดินออกไปหาที่นั่ง ไม่ยืนรอกันให้ทางเดินคับแคบ

“พี่ทัพ มาเลยๆ ตัดเป็นสองแถวขึ้นมาเลยจ้า” เสียงตะโกนเจื้อยแจ้วดังกังวาน ก่อนจะกวักมือเรียกชายหนุ่มที่ดูแลสวนด้านหลังให้ขึ้นมาเลือกตักกับข้าวจากตนเอง

“ขอบคุณครับคุณเก้า ใจดีจังเลยนะครับ” หนุ่มผิวสีเข้มเอ่ยทักเด็กสาวทันทีหลังจากที่เดินมาถึง

“คนสวยต้องใจดีสิคะพี่ทัพ ใช่มั้ยๆ เก้าสวยออกขนาดนี้” พูดไปก็ยิ้มไปเพราะเธอรู้ว่าคนตรงหน้าชอบหยอกล้อเธอเป็นทุนอยู่แล้ว

“ฮ่าๆ ๆ คนอะไรช่างยอตัวเองได้ขนาดนี้ ตัวจะเท่าตุ่มอยู่แล้ว ฮ่าๆ ๆ ๆ ”

เสียงหัวเราะดังมาจากด้านหลังของนายทัพ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าคมคายอายุยี่สิบหกปี เพื่อนเล่นในวัยเด็กของเธอ ‘บอล’ ผู้ชายที่เธอเปรียบเขาเหมือนเพื่อนและพี่ชายคนหนึ่ง

เพราะเธอและชายหนุ่มเล่นด้วยกันมาตั้งแต่สมัยที่มาอยู่ในไร่ใหม่ๆ คุณมาลัยจะเอาเธอเข้ามาดูงานในไร่เสมอ เธอจึงรู้จัก สนิทสนม รวมไปถึงคุ้นเคยและพูดคุยกับคนงานได้ทุกพื้นที่ในไร่

“เอ้า! พี่บอล มาว่าเก้าทำไมเนี่ย” หญิงสาวหันไปมอง ก่อนจะค้อนให้ชายหนุ่มที่ยังคงมีเสียงหัวเราะไม่ขาด

“พี่พูดจริงๆ เก้าควรลดน้ำหนักได้แล้วนะ”

“ฮึ่ย!! พี่บอลนี่...หยาบคายจริง เก้าไม่อ้วนขนาดนั้นซะหน่อย” คนโดนว่าทำหน้างอใส่ทันที

“ฮ่าๆ ๆ วันเกิดปีนี้พี่จะซื้อที่ชั่งน้ำหนักให้ เอ...หรือพี่แถมกระจกด้วยดีไหม ฮ่าๆ ๆ ๆ ”

ฟิ้ววว ... แปะ

ผักกาดขาวที่ผ่านการลวกน้ำร้อนสีเขียวอ่อนสีสันสวยงามลอยมาจากโต๊ะตักกับข้าว มาหยุดบนใบหน้าของชายหนุ่มหน้าคมคายที่ยังขำหญิงสาวไม่เลิก ไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหนเลยที่ปามาพอเหมาะพอเจาะรับกับใบหน้าชายหนุ่มได้พอดิบพอดีขนาดนี้ เพราะคนที่ทำยังยืนยักคิ้วส่งมาให้อยู่เลย

“ตายแล้วคุณเก้า อย่าทำแบบนี้สิจ๊ะ ของกินนะลูก” เสียงป้านางเอ็ดคุณหนูสาว ก่อนจะหันมาเอ็ดเด็กหนุ่มบ้าง

“ไปเลยเจ้าบอล ไอ้นี่ก็ช่างแหย่ได้ไม่เลิก ตั้งแต่เล็กจนโต ไปๆๆ”

“ก็จริงนี่ป้า คุณหนูเก้าของป้าน่ะ กินเก่งเกินไปแล้วนะ ฮ่าๆ ”

ฟิ้ววว ... แปะ

“เฮ้ย!!!! เล่นอะไรเนี่ยเก้า”

กินคาวของของเหลวสีใสและสีแดงพากันไหลลงมาอาบหน้าชายหนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง กลิ่นความคาวลอยมาแตะจมูกเรื่อยๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องปาดของเหลวออกจากใบหน้าอย่างลวกๆ ไม่ใช่อะไรที่ไหน ไข่ไก่สดๆ ที่แม่มือดียังยืนกอดอกยักคิ้วใส่ผู้ถูกกระทำอย่างกวนๆ อยู่ข้างหม้อกับข้าวนั่นแหละ

“ฮ่าๆ ไอ้หัวไข่ไก่ อี๋ เหม็นด้วยนะพี่บอล”

เด็กสาวหัวเราะเสียงดังจนพนักงานคนอื่นๆ พากันหันมามองกันเกือบหมด พร้อมกับยิ้มตามไปถึงวีรกรรมของเธอในครั้งนี้