บทที่ 5 ก่อนปัญหาจะมา lll

“เก้า วันนี้เธอตายแน่” พูดจบชายหนุ่มก็วางถาดอาหารที่ถือไว้ก่อนหน้านี้และจะวิ่งไปเอาไข่ไก่สดที่วางอยู่ข้างหม้อต้มผัก วิ่งตรงไปหาหญิงสาวทันที

“เหวอ... พี่บอลเอาคืนแฮะ ไปดีกว่า ฮ่าๆ ๆ ไอ้หัวไข่ไก่” เมื่อถึงคราวตัวเองจะโดนเอาคืนบ้าง เด็กสาวก็ถอยออกจากหม้อกับข้าวเพื่อเตรียมวิ่งหนีทันที

“ใช่! มานี่เดี๋ยวนี้ ไอ้ตัวแสบ”

“เก้าไปนะคะป้าน้อม ฮ่าๆ ๆ ไอ้หัวไข่ไก่” คนที่วิ่งหนีหันมาตะโกนบอกแม่ครัวดังสนั่น

พูดจบก็ซอยเท้าวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นโดยเร็ว เพราะคนตัวโตยังวิ่งตามมาไม่ลดละ แถมยังถือไข่มาอีกสามถึงสี่ใบ ถ้าเธอนับไม่ผิด นึกได้ก็ยิ่งเร่งความเร็วในการวิ่งให้ไปถึงจักรยานคู่ใจด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะรีบปั่นออกไปอย่างเร็วจนฝุ่นฟุ้ง เร็วชนิดที่ชายหนุ่มที่วิ่งตามมายังงงว่าเจ้าหล่อนกลัวเขาเอาคืน หรือกลัวโดนป้านางเอ็ดกันแน่ ที่เอาของกินมาปาใส่เขาแบบนี้

“เฮ้อ! ไอ้ตัวแสบ ร้ายเป็นบ้า” คำพูดเบาๆ แว่วออกจากปากชายหนุ่ม ก่อนจะหยุดยืนมองหญิงสาวที่ขับรถลงไปตามทางลาดด้านหน้าอย่างระอาใจกับความทะเล้นแบบที่เธอเป็น

ตัวเขาแอบชอบคุณหนูเก้า เด็กที่คุณมาลัยอุปการะมาตั้งแต่วัยเยาว์ เด็กสาวร่างท้วมหน้าตาสดใสจับจองพื้นที่หัวใจเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็คงจะเป็นช่วงที่เธอมักจะมาวนเวียนถามนั่นถามนี่อยู่ตลอดเวลา ความน่ารัก รอยยิ้ม แววตาช่างสงสัย หรือแม้แต่ท่าทาง ความทะเล้นความขี้เล่นของเธอที่มี ตัวตนที่เธอเป็นมันได้ใจเขามาเต็มๆ ตลอดระยะเวลาที่เธอมาอยู่ที่นี่

“คุณเก้า คุณเก้าครับ ทางนี้ๆๆ”

เสียงเรียกแว่วดังมาจากทางไปคอกม้าของไร่ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวต้องชะลอความเร็วรถ ก่อนหันไปมองร่างของคนคู่ใจของศิรภัทร ที่ยืนโบกไม้โบกมือเรียกเธอ เมื่อคิดว่านายทินอาจจะมีธุระอะไรให้เธอช่วยเหลือได้ เธอจึงวกรถจักรยานคู่ใจไปทางที่ชายหนุ่มยืนอยู่

“ว่าไงพี่ทิน” กานต์พิชชาเอ่ยถามทันทีที่จักรยานจอดสนิทตรงหน้าคนเรียก

“พอดีหมอมาดูอาการม้าก่อนเวลา พี่จะรบกวนคุณเก้าสักครู่ได้ไหม? คือพี่จะไปกินข้าวน่ะครับ...ได้ไหม หิวมากเลย” คนที่เริ่มหิวข้าวทำท่าทางลูบท้องประกอบไปด้วยระหว่างพูด เพราะกลัวคุณหนูสาวจะไม่ให้ความช่วยเหลือตัวเอง

“เอ่อ... จะดีหรอพี่ทิน คือ...พี่ทินก็รู้”

“อ๋อ! นายไปกินข้าวกับแม่เลี้ยง กว่าจะมาคงนานไม่เป็นไรหรอกนะ พี่จะรีบมา...หิวมากจริงๆ ไปนะครับ” หลังจากบอกเหตุผลคุณหนูสาวเรียบร้อย นายทินก็วิ่งไปสตาร์ทมอเตอร์ไซด์ทันที

“เฮ้ยๆ ๆ ๆ เดี๋ยวพี่ทินอย่าเพิ่งไป ถ้าเกิดคุณภัทรมา เอ่อ...จะมีปัญหานะ” หญิงสาวบอกคนตรงหน้าพร้อมแววตาลังเล ไม่ใช่คนตรงหน้าไม่รู้ปัญหาเธอกับเจ้านายตนเอง ว่ามันไม่ลงรอยกันแม้แต่นิดเดียวด้วยซ้ำ

“แต่พี่หิวจริงๆ นะครับ กินแล้วพี่จะรีบมา เดี๋ยวบ่ายคงอยู่กับหมอยาวเลย ถ้าไม่ได้กินตอนนี้แย่แน่ๆ นี่ไม่รู้ป่านนี้ข้าวจะหมดรึยังด้วย พี่ฝากสักเดี๋ยวนะครับคุณเก้า พี่จะรีบไปตักข้าวใส่ปิ่นโตมาที่นี่ก็ได้นะ คุณเก้าอยู่ที่นี่ไม่นานหรอก คงไม่ทันได้เจอนายหรอกครับ” พูดจบ ก็บิดรถออกไปจากหน้าคอกม้าทันที จนเสียงมอเตอร์ไซด์ดังห่างออกไป ทำให้หญิงสาวจำเป็นต้องเดินเข้ามาบริเวณคอกม้า เพื่อทักทายคุณหมอที่เข้ามาตรวจอาการม้าสาวที่ท้องแก่เต็มที แม้ตัวเองจะมีอาการกลัวม้าจากการที่เคยตกลงมา แต่ก็พยายามทำใจดีสู้เสือ และคิดว่ามีคุณหมออยู่ด้วยทั้งคนคงไม่เป็นไร

“เฮ้อ... อย่าเพิ่งมาแล้วกันนะ อีตาหน้ายักษ์” หญิงสาวได้แต่บ่นพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา เพราะรู้อยู่แก่ใจดีว่า ชายหนุ่มที่กล่าวถึง ไม่อยากให้เธอมาเฉียดใกล้บริเวณคอกม้าของพ่อแม่เขาแม้เพียงนิดเดียว