บทที่ 87 87

“ค่ะแพรสัญญา” แพรไหมเผลอเรียกชื่อแทนตัวเองอย่างลืมตัว จนชายหนุ่มแอบยกยิ้มที่มุมปาก แต่เลือกที่จะไม่เอ่ยขึ้น กลัวเธอจะกลับไปใช้ถ้อยคำที่ห่างเหิน ก่อนยอมปล่อยร่างสมส่วนลงยืนกับพื้น

“อืม...งั้นไปเถอะ” ชายหนุ่มหันมาจับจูงมือ พาคนตัวเล็กเดินเข้าไปในลิฟต์ชั้นผู้บริหาร ทำเอาพนักงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้น เหล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ