บทที่ 29 คนเอาแต่ใจ NC

“ขี้เกียจตักเอง ป้อนหน่อย” ภูดิศเอ่ยเสียงเรียบหน้าตาย หวันยิหวาตาโตเท่าไข่ห่าน นัยน์ตาคู่สวยสุกใสฉายแววตระหนก เธอเริ่มดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนกว้าง พยายามยามจะทิ้งตัวลงจากตักแกร่งให้ได้ แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจจะยอม วงแขนหนาหนั่นกลับยิ่งรัดกุมรอบเอวบางแน่นขึ้น

ชายหนุ่มเริ่มนึกหงุดหงิดระคนไม่พอใจเมื่...