บทที่ 2 ตอนที่ 1 จะสามปีกับสามเดือน
ตอนที่ 1 จะสามปีกับสามเดือน
"สวัสดีค่ะพี่ฟู่" หญิงสาวโน้มศีรษะยิ้มทักทายเหมือนอย่างปกติที่เคยทักทายกัน ก่อนจะรีบเดินอ้อมมานั่งบนพื้นตรงหน้าคุณเขาที่ยังอยู่ในชุดเดิมทั้งที่บอกจะไปอาบน้ำ
"ครับ เป็นไงบ้าง ประเทศไทยสวยไหม สนุกหรือเปล่า" ฟู่ยิ้มกว้างถามสารทุกข์สุกดิบตามประสา ร่างเล็กหันมาตอบไม่ทันจบประโยคเสียงแทรกก็ดังขึ้น
"ต้องสนุกดิ เอาแต่ใจ ขอไปนู่นนี่ จัดดอกไม้บ้าง ทำเค้กบ้าง จัดสวนในโหลแก้วบ้าง เยอะแยะไปหมด" เกื้อกูลพูดแล้วยื่นมือให้ร่างเล็กบนพื้นล้างแผลทายาให้
"อย่างน้อยก็ทำให้มึงได้เจอภัสครับไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่ ไม่งั้นกูคงเบื่อฉิบหาย น่าเบื่อโคตร ๆ"
"ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง ตามใจกันหน่อยก็ถูกแล้ว"
"เรื่องตามใจ กูตามใจอยู่แล้ว แต่ตามใจจนได้ใจนี่ไม่ไหวว่ะ" ส่ายหน้ามองวิเวียนที่นั่งล้างแผลบนหลังมือให้ ก่อนจะเชยปลายคางเธอหันไปทางไอ้ฟู่
"นี่แหละ เหตุผลที่กูเกม ภัสรู้ ภัสเห็น นี่ก็โง่ ร้องไห้ลุกจากที่นั่งมาเฉย"
"จะโทษวิเวียนคนเดียวไม่ได้นะ มึงก็ผิด มีคู่หมั้นอยู่แล้วยังมองหาคนอื่นอีก ไหนจะขอเขาแต่งงานอีก คนนี้จะสามปีมึงไม่เห็นค่า อีกคนแค่สามเดือน แปลก ๆ นะมึง"
"ก็ดูหน้าดิ ภัสสวยกว่าตั้งเยอะ ดูฉลาดเป็นงานมากกว่าอีก นี่เดี๋ยวก็ร้องไห้แล้ว น่าหงุดหงิดไหมล่ะ"
"มึงก็เปรียบเทียบเกินไป เดี๋ยวน้องไม่อยู่จะรู้สึก"
"ไม่รู้สึก เด็กนี่โลกสวยเกินไป ไม่เหมาะกับคนเทา ๆ อย่างกูหรอก" เกื้อกูลส่ายหน้ายืนกรานเสียงแข็ง ต่างจากคนบนพื้นที่นั่งหน้าชาตัวแข็งทื่อจากทุกประโยคที่ได้ยิน
วิเวียน หญิงสาววัย 22 ปี สถานะตอนนี้คือนางบำเรอ อยู่เพื่อบำเรอกาม คอยระบายความใคร่ของคุณเกื้อกูลเท่านั้น ในส่วนข้าวของเงินทองก็แล้วแต่เขาจะให้ และด้วยที่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราพัฒนา เธอมักจะชวนเขาทำกิจกรรมร่วมกันอยู่บ่อย ๆ เผื่อจะสนิทสนมกันมากขึ้น
แรกเริ่มคุณเขาเป็นคนน่ารัก ดูแลเอาใจเก่ง จนเผลอรู้สึกดี หลายครั้งที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน วิเวียนรับรู้ถึงความเป็นห่วง ห่วงใยที่คุณเขาแสดงออกผ่านสายตา การกระทำ จนเผลอคิดไปเองอยู่หลายครา ยิ่งเปลี่ยนที่นอน ย้ายไปสถานที่ใหม่ ๆ คุณเขาก็ดูลุ่มหลงมัวเมาประหนึ่งว่าขาดเธอไม่ได้จนพลั้งปากพูดว่า 'รัก ขาดไม่ได้' เลยเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอเอาใจลงไปเสี่ยง
แต่นานวันเข้าความน่ารักที่มีก็เริ่มแผ่ว เหมือนเขากำลังเป็นใครอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จัก จนได้รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาคือ..เขาในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้ชายที่สุภาพเรียบร้อย ให้เกียรติกันในวันวาน แต่จะให้ถอนตัวก็คงไม่ทัน เพราะเธอถลำลึกมาไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับแล้ว
บนความโชคร้ายยังมีความโชคดีเพราะประโยคที่เขาเอ่ย 'อดทนสักสามปีเดี๋ยวก็เป็นอิสระ' และตอนนี้เวลาก็ผ่านมากว่าสองปีหกเดือน เหลืออีกแค่ 'หกเดือน..' จากปีเป็นเดือน หวังให้เดือนเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นวัน เป็นชั่วโมง นาที วินาที เธอตอนนี้ยินดีจะหลุดพ้นแล้วเต็มที
แต่ไม่ว่าเขาจะร้ายยังไงเธอก็ไม่เคยมองว่าเขาผิด เพราะคนที่ผิดคือเธอ ป๋าม้าต่างหาก เธอผิดที่ไม่ปฏิเสธ ผิดที่อยากตอบแทนบุญคุณเลยทำให้ตัวเองต้องตกนรกทั้งเป็น และป๋าม้าก็ผิด ผิดที่หวังให้เธอจับเขาให้อยู่หมัด หวังให้เธอใช้ร่างกายบริสุทธิ์ผูกมัดเขา ทั้งที่มันเป็นไปไม่ได้ ผู้ชายร้อยทั้งร้อย ถ้าจะรัก..ไม่บริสุทธิ์ก็รัก ดูอย่างคุณภัส คุณภัสไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ ทำไมคุณเขาถึงรักล่ะ? แค่นี้ก็ชัดแล้วไม่ใช่เหรอ 'ถ้าจะใช่ คงใช่ไปตั้งนานแล้ว' ไม่ต้องใช้เวลานานถึงสองปีครึ่งแบบนี้หรอก
หรือเพราะเธอยังเด็กเลยไม่คู่ควร? แต่จะอะไรก็ 'ช่างมันเถอะ' ตอนนี้ขอแค่เวลา ขอแค่หกเดือนที่เหลืออยู่ ขอแค่เขาไม่ทำร้ายทำเหมือนเธอเป็นน้อยเป็นชู้เหมือนเมื่อครั้งมีคุณภัสอีกก็พอ
ระหว่างนี้ภาวนาให้เธอเข้มแข็ง ภาวนาให้เธอกลับมาร่าเริงสดใสได้ในเร็ววัน หากวันนั้นมาถึงคงไม่คิดเสียใจหรือเสียดายเวลา เพราะที่ผ่านมา ทำดีที่สุดแล้ว
ขณะครุ่นคิด หูก็เงี่ยฟังคุณเขาคุยกับเพื่อนจนล้างแผลทายาครบทุกจุด ไม่ลืมเดินไปหยิบยาแก้ปวดแก้อักเสบพร้อมน้ำมาวางไว้ให้ ก่อนจะนั่งเก็บอุปกรณ์เงียบ ๆ
พรึบ..
มือใหญ่วางลงบนศีรษะลูบแผ่วเบาจนต้องแหงนหน้ามอง
"อย่าไปฟังมัน ปากหมาจะตาย"
"พี่ฟู่จะกลับแล้วเหรอคะ" ยิ้มถาม แทนการตอบ
"จะกลับแล้ว เห็นกลับมาแล้วก็สบายใจ"
"ขับรถปลอดภัยนะ"
"พักผ่อนเยอะ ๆ กินข้าวด้วย ผอมลงนะเราอะ"
"ค่ะ ~" พยักหน้ายิ้มตอบ ขนาดพี่ฟู่ยังดูออกว่าเธอผอมลง ผิดกับคนข้างกายที่ไม่เคยรู้ ไม่เคยสนว่าจะกินข้าวได้ไหม นอนหลับไหม ในตอนที่รู้ว่าเขามีคุณภัส
"กลับไปเถอะ อาลัยอาวรณ์อะไรนักหนา" เกื้อกูลหลับตาพูดกับเพื่อน ไม่วายหรี่ตามองวิเวียนที่นั่งเก็บอุปกรณ์ทำแผลบนพื้น
"นี่ก็อีกคน ตามมันไปเลยไป"
"หึหึ ไม่ต้องไล่หรอก ไม่นาน ๆ" เกาฟู่กลั้วหัวเราะตอบ ลูบศีรษะร่างเล็กอีกครั้งก่อนจะโบกมือลาเธอแล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากบ้านจินจางไป
"รีบเก็บของ เดี๋ยวขึ้นให้ก่อนนอนด้วย ฉันทำเองไม่ไหว" หมายถึงเอาเธออะ ไม่ไหว จะให้นอนหลับเลยก็ไม่ได้ ไม่ชิน อย่างเขาต้องรีดพิษออกก่อนถึงจะหลับฝันดี
