บทที่ 7 ตอนที่ 6 ทำอะไรก็ผิด
ตอนที่ 6 ทำอะไรก็ผิด
หลายวันต่อมา
วิเวียนเอาใจเก่ง ว่านอนสอนง่าย สุดท้ายก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน
"เดี๋ยววันนี้หนูจะแต่งตัวสวย ๆ เป็นหน้าเป็นตาให้คุณดีไหมคะ"
"จะมาเป็นหน้าเป็นตาให้ฉันทำไม ไม่ได้อยากไป คนที่อยากไปคือเธอไม่ใช่เหรอ?" ถามเธอที่ยืนยิ้มกว้างเลือกชุดนับสิบออกมาวางบนเตียง
"แล้วคุณเต็มใจไปไหม"
"ไปก็ไป ไม่ได้อะไร"
"ถ้าแบบนั้น ช่วยหนูเลือกชุดหน่อย"
"จะใส่ชุดไหนก็ใส่ไปเถอะ เคยเห็นหมดแล้ว" ตอบปัดแทนการช่วยเลือก เขาไม่ชอบผู้หญิงเรื่องมาก เรื่องเยอะ ชอบอะไรที่ง่าย ๆ สบาย ๆ ไม่ต้องพิถีพิถันมาก ขอแค่แต่งตัวเข้ากับสถานที่ก็พอ แต่คนนั้นคงไม่ใช่เธอ เพราะไม่ว่าจะรองเท้า สร้อยคอ ต่างหู เสื้อ กางเกงหรือกระโปรง วิเวียนก็เลือกเยอะ เรื่องมากจนน่ารำคาญ
"บางทีหนูก็อยากให้คุณชมกันบ้าง อยากให้คุณบอกว่าชอบการแต่งตัวแบบนี้"
"ไม่ชอบ"
"ไม่ชอบชุดนี้เหรอคะ"
"ฉันไม่ชอบเธอ" เกื้อกูลละสายตาจากหน้าจอตอบ ลุกขึ้นบิดขี้เกียจสาวเท้าไปยังประตูห้อง ไม่วายหันกลับมาเอ่ย
"ให้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมง ถ้ายังเลือกชุด แต่งตัวไม่เสร็จก็ไม่ต้องไป" สบตาพูดน้ำเสียงจริงจัง ปิดประตูใส่หน้าเสียงดัง
ปึง!
'ฉันไม่ชอบเธอ' 'ฉันไม่ชอบเธอ'
"ใช่สิ อะไรที่เป็นหนู คุณไม่เคยชอบเลยสักอย่าง"
"เพราะหนูไม่ใช่เขาไง" พึมพำเสียงเบา มองชุดบนเตียงที่หวังจะใส่เอาใจ แต่เหมือนว่ายิ่งพยายามก็ยิ่งเหนื่อย เธอเหนื่อยกับการพยายามเอาใจเขามากจริง ๆ
เหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว
'ใส่กระโปรงก็น่ารักดี เข้ากับเธอ'
'กระโปรงสั้นหรือยาวคะ'
'สั้น จะได้ดูขายาว'
'มีอะไรกินเพิ่มส่วนสูงบ้างคะ หนูอยากสูง..ถึงจมูกคุณก็ยังดี"
'แล้วสูงแค่นี้ไม่ดีเหรอ'
'ยังไม่ถึงคางคุณเลย' ยิ้มตาหยีวัดส่วนสูงเชิงหยอกเขา
'เดี๋ยวก็โต คงจะสูงกว่านี้สักเซน สองเซน'
'หนูอยากสูงเท่าจมูกของคุณ เวลาจูบจะได้ไม่ต้องเขย่ง'
'ก็ไม่ต้องเขย่ง อยากจูบก็บอก เดี๋ยวก้มลงไปจูบเอง'
เขาบอกเดี๋ยวก้มจูบเองแล้วก็จูบจริง ๆ ทั้งโอบรอบเอวทั้งประคองท้ายทอยจูบ ทำตาเธอเบิกโพลงตกใจที่เขากล้าทำต่อหน้าผู้คนที่เดินผ่านไปมา
'คืนนี้ไม่ต้องกลับบ้าน ได้ไหม' ผละริมฝีปากถาม
'คงต้องขอ..' ป๋าก่อน
'พวกท่านรู้ ไม่ว่าหรอก'
'แต่..' เธอยังกลัว ยังลังเล ยังไม่แน่ใจ หากปล่อยตัวปล่อยใจจนเผลอใจกลัวเขาจะเปลี่ยนไป
'ถ้าเธอไม่อยู่ฉันจะนอนหลับได้ยังไง'
'หนูไม่เชื่อ'
'ขาดเธอไม่ได้แล้ว' พูดพลางกดหน้าผากอิงไหล่มนของหญิงสาว
ทุกประโยค ทุกถ้อยคำในวันวานยังดังตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเขาเคยดีกับเธอมากจริง ๆ ดีจนไม่คิดเผื่อใจ ดีจนใจหาย ไม่คิดว่าจะเจอตัวตนที่แท้จริงของเขาเลย
แก็ก!
เสียงเปิดประตูเรียกตากลมที่มีน้ำคลอให้เหลียวมอง
"คุณเกื้อให้ดิฉันมาตามคุณค่ะ"
"บอกเขาว่าหนูกำลังทาลิปค่ะ ใกล้เสร็จแล้ว"
"ค่ะ" พยักหน้า ถอยหลังปิดประตูอย่างเบามือ
หญิงชราเมื่อครู่ที่เปิดประตูเข้ามาเป็นแม่บ้านที่อายุมากที่สุดในบ้าน เคยเลี้ยงดูคุณเขาตั้งแต่วัยเยาว์ จวบจนตอนนี้ก็ยังคอยดูแลไม่มีขาดตกบกพร่อง เธอเลยเคารพเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง
หลายครั้งที่ได้ยินคุณเขาพูดคุยหยอกล้อกับหญิงชรา เป็นต้องย่องไปแอบดูทุกครา เห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูกด้วยที่ไม่คิดว่าเขาจะมีมุมอ่อนโยนแบบนี้ด้วยเหมือนกัน
'ผมโตแล้วนะ ไม่ต้องเป็นห่วงผมมากหรอกครับป้าจุน'
'ไม่ให้ห่วงได้ยังไงคะ อีกหน่อยคู่หมั้นจะย้ายเข้ามา ป้าก็ต้องเตือนคุณไว้ก่อนน่ะถูกแล้ว'
'ผมนิสัยแย่มากเลยเหรอ'
'ไม่มากหรอก แต่กลัวเขาจะรับไม่ได้'
'ป้าจุนปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตเถอะนะ'
'ใจดีกับเขาหน่อยนะคะ ป้าเห็นแล้วเอ็นดูเขามากจริง ๆ'
'เอ็นดูคนอื่นจนลืมผมแล้วมั้ง'
'โถ่ ใครจะแทนที่คนนี้ได้ล่ะคะ ยังไงป้าก็ต้องรักคุณที่สุดอยู่แล้ว'
เห็นคุณเขาปากร้ายแบบนี้ แต่ก็มีมุมน่ารักออดอ้อนคนในบ้านอยู่เหมือนกัน และมุมนี้เขาก็เคยใช้กับเธอ เมื่อนานมาแล้ว..
นานจนเกือบลืม..
วิเวียนแต้มลิปสีอ่อนลงบนฝีปากก่อนจะเกลี่ยจนทั่วทั้งปากแล้วหันไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาคล้องไหล่ ยืนขึ้นหมุนตัวซ้ายขวาสำรวจความเรียบร้อย จนเมื่อมั่นใจเธอก็เดินยิ้มแย้มออกไปยืนมองคุณเขาที่นั่งเล่นเกมหน้าเคร่งเครียด
"เสร็จแล้วเหรอ?"
"เรียบร้อยค่ะ" เสียงที่ตอบกลับทำเขาละสายตาจากหน้าจอพูด
"หันหลัง"
"คะ?"
"หันหลัง ข้างหน้าไม่โป๊ ข้างหลังโป๊ ใช่ไหม"
"นิดหน่อยค่ะ" ตอบติดประหม่า ขยับหันให้เขาดูชุดที่สวมอยู่เกร็ง ๆ
ชุดนี้สำหรับเธอไม่ได้โป๊มาก ด้านหน้าปิดร่องอกมิดชิด ส่วนด้านหลังแค่แหวกโชว์เกินครึ่งหลังเท่านั้น
"ถามจริง ๆ เลือกใส่ชุดนี้ใช้สมองคิดแล้วใช่ไหม"
"..."
"ลืมเหรอว่าชวนไปร้านอาหารบนดาดฟ้า?"
"ไม่ลืมค่ะ แต่หนูคิดว่าใส่ชุดนี้ไปเล่นแสงดี ถ่ายรูปออกมาน่าจะสวย"
"แล้วอากาศมันหนาวไหม?" ถ่ายรูปสวยก็เรื่องหนึ่ง ตอนนั่งกินข้าว ชมวิว ไม่คิดว่าอุณหภูมิมันจะลดลงบ้างเหรอ
"มีเสื้อคลุมค่ะ"
"แล้วแต่ เหนื่อยจะพูด"
ก็เหนื่อยกับทุกอย่างที่เป็นเธอนั่นแหละ ไม่ว่าจะทำอะไร ยืนตรงไหน นั่งหรือนอน แค่หายใจก็ยังผิด คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิดไปหมด
ร้านอาหาร Dei
ตลอดทางจนเข้ามาอยู่ในลิฟต์เขาไม่แม้แต่จะชวนเธอคุยสักคำ จนเมื่อถึงร้านอาหาร มือใหญ่ก็ยื่นมาจับเอวเชิงบอกพนักงานว่าวันนี้มากันสองคน ทำให้พนักงานรีบเดินนำไปยังโต๊ะประจำที่สองเรามักจะมานั่งดื่มด่ำด้วยกัน
"เหมือนเดิม" เกื้อกูลขยับมือบอกพนักงานสั่งเมนูเดิมของเรา
"ของฉันเปลี่ยนนะ ขอเมนูด้วยค่ะ" วิเวียนยิ้มแบมือขอเมนูที่พนักงานยืนถือ เธอกวาดสายตามองเมนูแปลกใหม่อย่างใจเย็น ต่างกับคนตรงหน้าที่เริ่มถอนหายใจ
"ทำไมไม่สั่งเหมือนเดิม"
"หนูคิดว่าการทานอะไรเดิม ๆ ซ้ำ ๆ มันน่าเบื่อค่ะ คุณว่าไหม?" หญิงสาวละสายตาจากเมนูขึ้นสบตาร่างสูงตรงหน้า ก่อนจะยิ้มมองผ่านหลังเขาไป จนคุณเขาถอนหายใจหันมองทางที่เธอกำลังมอง
"สองรอบละ"
"อะไรเหรอ?"
"มันมองเธอสองรอบแล้ว รู้จักกันเหรอ?"
"ตอนนี้ยังค่ะ" แต่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็ไม่แน่
"ลุกขึ้น มานั่งข้างฉัน"
"..."
"เดี๋ยวนี้!" ไม่ใช่แค่โทนเสียงที่เปลี่ยน สีหน้าก็ด้วยเหมือนกัน
