บทที่ 3 Chapter 1 : เตาไมโครเวฟที่ไร้ความร้อน 18+
Chapter 1 : เตาไมโครเวฟที่ไร้ความร้อน 18+
⚠️ Trigger Warning / คำเตือนเนื้อหา
Dubious Consent / Non-consensual sexual content (มีการร่วมรักโดยที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่มีสติครบถ้วน หรือไม่สมยอมเต็มใจ), Rough Sex (การร่วมเพศที่รุนแรง), Emotional Abuse (การทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดและการกระทำ)
เนื้อหาในบทนี้มีฉากร่วมรักที่ค่อนข้างรุนแรงและบีบคั้นอารมณ์ ทั้งนี้เพื่ออรรถรสในการดำเนินเรื่องและความสมเหตุสมผลต่อปมปูมหลังของตัวละครเท่านั้น ผู้เขียนไม่มีเจตนาชักจูง ชื่นชม หรือส่งเสริมการกระทำรุนแรงดังกล่าวในชีวิตจริง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ในสายตาของ ‘เหมันต์’ หรือบรรดาเพื่อนสนิทในรั้วมหาวิทยาลัยนั้น แม้ว่าหนุ่มลูกครึ่งเจ้าของนัยน์ตาสีมรกตอย่าง ‘ไทเลอร์’ จะขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ประตูดิน เปลี่ยนคู่นอนแทบไม่ซ้ำหน้า หรือมีฝีปากร้ายกาจน่าจับสวมตะกร้อครอบปากขนาดไหน ทว่าทุกคนต่างก็ดูออกว่าเนื้อแท้ของเขาเป็นคนจริงใจและแคร์ความรู้สึกของคนรอบข้างมากพอตัว โดยเฉพาะกับเหมันต์ที่มักจะได้รับความปรารถนาดีจากเพื่อนสนิทคนนี้อยู่เสมอ จนบางครั้งก็เผลอคิดไปว่าไทเลอร์ไม่ต่างอะไรจากเตาไมโครเวฟเคลื่อนที่
‘มึงไม่เคยเห็น ไม่ได้แปลว่ากูไม่เหี้ย’
ทว่าใครจะคิดว่าประโยคที่คล้ายพูดเย้าแหย่ทีเล่นทีจริงกับเพื่อนสนิทในวันนั้น แท้จริงแล้วมันคือสัจจะที่ชายหนุ่มใช้สร้างกำแพงหนาขึ้นมากั้นขวางตัวเองออกจากคนอื่น... คนที่เขาไม่คิดจะแยแส คนที่เขาตราหน้าว่าไร้ค่า หรือแม้กระทั่ง... คนที่เขากำลังกระแทกกระทั้นบั้นเอวเข้าใส่อยู่ในเวลานี้
ไม่ว่าจะเป็นความอบอุ่น การเอาใจใส่ หรือแม้แต่ถ้อยคำปลอบประโลมเพียงสักคำ เด็กหนุ่มหน้าหวานนามว่า ‘ไอเฟล’ ไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสมันเลยสักหน สิ่งที่ได้รับกลับคืนมามีเพียงคำดูแคลนเหยียดหยาม ความใจร้ายใจดำ และอารมณ์เอาแต่ใจของคนตาสีมรกตทั้งสิ้น ในห้วงความคิดของคนอายุอ่อนกว่า ไทเลอร์จึงไม่ต่างอะไรจากหมาบ้าคลั่งที่พร้อมจะแว้งกัดเขาตลอดเวลา
"อึก...! ปล่อยก่อน... ทำเบา ๆ ได้มั้ย... ผมเจ็บ..."
ร่างเพรียวบางถูกตรึงให้อยู่ในท่าคลานเข่า ร้องโอดครวญออกมาปนเสียงสะอื้นขณะที่หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มไม่ขาดสาย เนื้อกายขาวละเอียดอมชมพูบัดนี้ขึ้นรอยช้ำแดงเป็นจ้ำห้อเลือดจากการบดจูบอย่างเอาแต่ใจ สลับกับรอยฟันหนาแน่นที่ฝังลึกลงบนผิวเนียนจนน่ากลัว
มือหนาของชายหนุ่มผู้แสนดีในสายตาคนอื่น กดศีรษะของคนใต้ร่างลงกับที่นอนจนใบหน้าหวานแนบชิดกับหมอนใบโต ในขณะที่ช่วงล่างยังคงเดินเกมรักอย่างดุดัน รุนแรง และไร้ความปราณี ฝ่ามือเรียวของคนตัวเล็กจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ขบฟันแน่นเพื่อรองรับแรงอารมณ์อันบ้าคลั่งของหนุ่มลูกครึ่งอย่างจำนน ได้แต่หวังว่าเสียงร่ำไห้อ้อนวอนจะช่วยดับไฟเหนี่ยวรั้งให้เขาใจเย็นลงบ้าง... ทว่ามันกลับไร้ผล เมื่อคนเหนือร่างไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรนความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย
"อย่าลืมสิว่าหน้าที่ของนายคืออะไร... โดนไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ยังไม่ชินอีกหรือไง หืม?"
ไทเลอร์เค่นเสียงเยาะหยัน กระซิบชิดใบหูพลางโน้มแผ่นอกแกร่งแนบสนิทกับแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านไปตามแรงขยับ ริมฝีปากร้อนผ่าวที่คอยพ่นแต่คำร้ายกาจฝังคมเขี้ยวกัดเม้มลงบนลาดไหล่และซอกคอหอมกรุ่นอย่างนึกมันเขี้ยว บดเบียดแกนกายเข้าหาอย่างวาบหวามทว่าป่าเถื่อน โดยไม่สนเลยว่าคนใต้ร่างจะทรมานเพียงใด
"แต่ผมเจ็บ...! หยุดกัดสักที! คุณมันคนไม่มีหัวใจ... ดีแต่ทำร้ายคนอื่น!"
"ปากดี! มีหน้าที่แค่นอนเฉย ๆ ให้ฉันเอา อย่ามาแว้งกัด!" คนตัวโตผละใบหน้าออกมาตวาดลั่น อารมณ์เดือดดาลพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อถูกคนใต้ร่างสบตาอย่างตัดพ้อ
"แล้วคุณจะมาหงุดหงิดใส่ผมทำไมวะ! ไร้เหตุผลสิ้นดี!"
ไอเฟลตะเบ็งเสียงอันแหบพร่าโต้กลับอย่างเหลืออด โดยไม่ได้คาดคิดเลยว่าคำพูดของตนจะกลายเป็นการโยนฟืนเข้ากองไฟกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของอีกฝ่ายให้ลุกโชน ยิ่งเห็นเด็กกำพร้าตรงหน้ากล้าประชันหน้าโดยไม่เจียมสถานะ กรามแกร่งก็บดเข้าหากันจนเป็นสันนูนด้วยความโมโห
ไทเลอร์หลอกตัวเองว่าเขากำลังโกรธที่คนต้อยต่ำริอาจมาอวดดีใส่ ทว่าในความเป็นจริง... เขากำลังงี่เง่าเพราะอารมณ์หึงหวงที่ไม่อยากยอมรับ เพียงแค่เห็นภาพเด็กคนนี้ไปยืนยิ้มแย้มอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่นที่ไม่ใช่เขา มันก็ทำให้หัวใจของนายน้อยแห่งวาลัวส์รุ่มร้อนจนแทบคลั่ง!
อุ้งมือหนาเชยคางมนของคนอายุน้อยกว่าให้แหงนหงายขึ้นมารับสัมผัสขืนใจ โดยที่ช่วงล่างยังคงกระแทกกระทั้นตอกตรึงความต้องการเข้าหาอย่างหนักหน่วง สีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและคราบน้ำตาของไอเฟลบ่งบอกชัดเจนว่าบอบช้ำทั้งกายและใจ ทว่าคนเจ้าอารมณ์กลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น น้ำเสียงแหบพร่าอันทรงพลังทว่าชวนขนลุกกระซิบย้ำที่ข้างหู
"แล้วไง? ฉันต้องสนด้วยเหรอว่านายจะรู้สึกยังไง! คนอย่างนายมันก็แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้น หน้าที่ของนายคือนอนครางใต้ร่างฉัน และตราบใดที่ยังขึ้นชื่อว่าเป็นของไทเลอร์คนนี้... นายก็ต้องนอนให้ฉันเอาแค่คนเดียวเท่านั้น จำใส่หัวเอาไว้!"
ชายหนุ่มตวาดก้องพลางปล่อยมือออก จากนั้นจึงยึดสะโพกมนไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง บดเบียดแกร่งกายเข้าออกด้วยจังหวะที่ถี่รัวและดุดันยิ่งกว่าเดิม ไม่นำพาต่อเสียงสะอื้นไห้หรือเสียงประท้วงอันอ่อนแรง ในห้วงสำนึกของหนุ่มนัยน์ตามรกตยามนี้ มีเพียงความยึดมั่นถือดีว่าเด็กคนนี้คือสมบัติของเขา และเขาจะทำอย่างไรกับสิ่งของชิ้นนี้ก็ได้...
ตราบใดที่เขายังคงเป็นเจ้าชีวิตของอีกฝ่าย!
คนเอาแต่ใจยังคงดำเนินบทลงทัณฑ์อันเร่าร้อนต่อไปอย่างไม่รู้จบคืน จนกระทั่งความเสียวซ่านพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด หยาดน้ำรักอุ่นร้อนถูกฉีดพ่นเข้าสู่ภายในตามแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน ฝ่ายเด็กหนุ่มหน้าหวานได้แต่ซุกหน้าลงกับหมอน ข่มกลั้นความร้าวรานในอกพลางกัดฟันทนรับความใจร้ายทั้งหมด เพื่อรอคอยให้พายุอารมณ์ของคนเหนือบ่าสงบลงในที่สุด...
