บทที่ 18 ฉิบหายแล้วไง (2)

และบอกตามตรงเลยว่าผมแทบจะจำหน้าของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ในความทรงจำของผมเห็นเป็นเพียงหน้าของเธอ ‘หวานหว่าน' แต่สิ่งที่ผมจำได้ถึงแม้จะเลือนรางแต่ยังคงจำได้ดีนั้นเห็นรอยสักรูปหงส์เพลิงตัวเล็ก ที่อยู่บนแผ่นหลังของเธอแต่ผมกลับจำไม่ได้ว่ามันอยู่ส่วนไหน

“คิดไปก็ปวดประสาท คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ช่างแม่งเหอะ”

...