บทที่ 47 ความสบายใจ (2)

///

ฉันมั่นใจว่าอี้เฉินต้องมีอะไรในใจแน่นอน เพราะตั้งแต่ตอนที่เจอเขายืนมองทะเลนั้นด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม สายตาคมกริบที่เคยดุราวอินทรีย์ ตอนนั้นมันกลับดูหวาดกลัวราวกับแมวน้อยที่หลงทาง ตลอดเวลาที่เขาขับรถพาฉันมาห้างจวบจนตอนที่เดินซื้อของนั้น เหมือนว่าใจของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยสักนิด

'พี่ห...