บทที่ 48 ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา (1)

ผมมองใบหน้าของผู้หญิงตัวเล็กด้านข้างพร้อมทั้งยกยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเวลาที่เห็นเธอยิ้ม มันทำให้หัวใจของผมเต้นตึกตักอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มของเธอนั้นสะกดไว้ในหัวใจ และมันทำให้ผมยิ้มตามเธอได้ทุกครั้ง

"นั่นคือจุดหมายที่เราจะไป.. หานซั่วน่าจะอยู่ที่บ้านเธอส่งวีแชทไปบอกมันให้หน่อยว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ