บทที่ 47 นี่ม่อนดอย ภรรยาของผมครับ

"ตายแล้ว! ไม่เห็นม่อนแนะนำให้พวกเรารู้จักเลย พวกเราไม่คิดเลยนะคะเนี๊ยะว่าสามีของม่อนดอยเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่ แถมหล่อเหลาขนาดนี้ พวกเราคิดว่าม่อนดอยของเราจะมีสามีเป็นชาวเขาชาวดอยเสียอีก โฮ่ะๆๆ"

น้ำเสียงหัวเราะตอนท้ายของคิตตี้ม่อนดอยฟังยังไงมันก็รู้สึกถึงความฝาดเฝื่อนชัดๆ ทั้งสายตาที่จับจ้องอยู่กับร่า...