บทที่ 78 ผมขอโทษ

"โอ๊ย!"

เสียงร้องโอ๊ยถึงแม้ว่าจะไม่ดังมาก แต่ก็พอที่จะทำให้ร่างบางที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียงรู้สึกตัวตื่น ทั้งยังลุกพรวดขึ้นยืนในท่าเตรียมพร้อม มือเล็กเอื้อมมาจับมือใหญ่ของเขาไว้ พลางเอ่ยถามโดยไม่มีทีท่าง่วงงุนแต่อย่างใด

"ปวดแผลเหรอคะ แต่ฉันพึ่งฉีดยาแก้ปวดให้ไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง"

ม่อนดอยเอ่ยถา...