บทที่ 12 สมุนไพรต้ม

ผ่านเวลาอาหารกลางวันได้ไม่นานพวกเขาก็เดินทางออกจากป่า ระหว่างทางเสวี่ยหลินก็เก็บผลไม้ป่าที่เขารู้จักเป็นอย่างดีเช่นมะม่วง เงาะลำไย ชมพู่ เอาไว้กินระหว่างทางและเอากลับกระท่อม ระหว่างนั้นระบบก็พูดถึงแนวทางการรักษาของร่างสูง

{ตอนนี้สามีของคุณถูกทำลายพลังลมปราณถึงแม้ว่าคุณจะทำร้ายพวกนั้นในร่างกายของเขาจนหมดแล้ว แต่เส้นลมปราณในร่างกายของเขาเสียหายไม่สามารถซ่อมแซมตัวเองได้คุณต้องช่วยเขาซ่อมเส้นลมปราณ ส่วนเรื่องความทรงจำของสามีคุณก็ต้องรบกวนคุณต้มสมุนไพรให้เขากินเป็นประจำ ระบบรู้ว่าตอนนี้โฮสต์ไม่มีเงินใช้ คุณสามารถใช้สมุนไพรที่หาได้ทำอะไรได้ให้กับคุณได้นะ }

'ขอบคุณที่แนะนำระบบช่วยได้มากเลยนะ' นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่านะที่ร่างบางกับเจ้าก้อนกลมพูดด้วยกันดีขนาดนี้ เพราะปกติพวกเขาทั้งสองคนจะชอบแซะชอบแขวะกันตลอด 

{แหม.... ระบบดีใจนะเนี่ยที่คุณขอบคุณระบบเป็นครั้งแรก ระบบจะตอบแทนคุณยังไงดีนา~} ไปขอระบบแม่ให้ช่วยเจ้านายมีครอบครัวที่สมบูรณ์ขึ้น หรือไปขอสวัสดิการจากระบบแม่ดี เจ้าก้อนกลมหน้ายับย่นด้วยความคิดที่ยุ่งเหยิง ระบบรู้สึกดีใจมากที่เจ้านายพูดดีกับระบบเป็นครั้งแรกไม่ใช่แขวะกันไปมา เจ้าก้อนกล่องดีใจถึงขนาดจะไปขอสวัสดิการระบบแม่

'ถ้านายไม่กวนฉันก่อนนะระบบ ฉันพูดดีกับนายไปนานแล้ว' ใครใช้ให้เจ้าก้อนกลมแขวะเขาทุกทีที่มีโอกาสล่ะ ถึงเจ้าตัวกับเขาจะมีนิสัยเหมือนกันแต่ตอนนี้เขาก็นิสัยดีขึ้นมากแล้ว ไอ้นิสัยชอบแขวะ กวนอวัยวะเบื้องล่างน่ะมันไอ้สโนว์ตอน ม.3 ชัดๆ

"ตะวันจะตกดินแล้ว อาหยางเจ้าไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อน แล้วค่อยมากินข้าวเย็นกัน" ร่างสูงรับเสื้อผ้าจากภรรยาแล้วก็ไปลำธารเพื่ออาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว ส่วนร่างบางก็เข้าครัวทำอาหารเพราะเขามีพลังเวทย์ จึงสามารถใช้ทำความสะอาดร่างกายได้โดยไม่ต้องอาบน้ำ ตอนนี้เขามาคิดว่าจะสร้างห้องอาบน้ำไว้ใกล้ๆจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปลำธาร และร่างบางจะหาฝ้ายเอาไว้ทำเสื้อผ้า เพราะตอนนี้เสื้อผ้าของเขามีน้อยมาก ส่วนใหญ่สีจะซีดหมดแล้ว เขาอยากทำเสื้อผ้าไว้ใส่เอง

{โฮสต์ ถ้าคุณอยากจะหาผ้าฝ้ายเพื่อทำเสื้อผ้าระบบช่วยคุณได้ การทำเสื้อผ้าในโลกนี้ไม่มีอะไรต้องยุ่งยากเพราะคุณมีพลังเวทย์ แค่คนมีวัตถุดิบที่ครบคุณก็สามารถสร้างเสื้อผ้าเองด้วยพลังของคุณได้สบาย}

"งั้นไปหาผ้าฝ้ายมาให้เยอะๆเลย แล้วช่วยแนะนำวิธีสร้างเสื้อผ้าด้วยพลังเวทย์ด้วยล่ะ"

{รับทราบครับผม} ว่าแล้วเจ้าก้อนกลมก็หายวับไปในอากาศ ซึ่งร่างบางก็ไม่รู้ว่าเจ้าก้อนกลมหายไปไหน เสวี่ยหลินจึงหันมาสนใจอาหารที่เขาทำค้างไว้ วันนี้เขาจะให้สามีลองกินสมุนไพรต้ม น้ำใบแปะก๊วย แล้วเขาก็แอบใส่พลังเวทย์รักษาเข้าไปในน้ำใบแปะก๊วยด้วย ไม่รู้ผลจะออกมาเป็นยังไงแต่บวกด้วยการพักผ่อนที่เพียงพอของร่างสูงและธรรมชาติบำบัด คงจะทำให้ความทรงจำของหยางจิ่นกลับมาไม่ช้าก็เร็ว

"ภรรยา อาหารเสร็จแล้วหรือ" ร่างบางหันกลับไปมองร่างสูงที่ใบหน้าแจ่มใสกับเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วยรอยยิ้ม แล้วก็หันกลับมาจัดอาหารบนโต๊ะให้เรียบร้อย วันนี้ไม่มีอะไรมากนอกจากยาของร่างสูงแล้ว อาหารก็มีข้าวสวยร้อนๆ ปลาทอดกระเทียม กับน้ำพริกปลาป่น ขาดอย่างเดียวที่ไม่มีผักต้มหรือผักสดเอาไว้กินคู่กับน้ำพริก ถ้ามีคงจะเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้น 7 เลย

"อืม...มานั่งนี่สิ ข้าจะตักข้าวให้" คนกินจุมองอาหารบนโต๊ะตาเป็นประกาย พร้อมนั่งบนเก้าอี้อย่างเรียบร้อย แต่เมื่อร่างบางเอาน้ำสมุนไพรขึ้นบนโต๊ะ น้ำสมุนไพรถ้วยนั้นก็ดึงความสนใจจากร่างสูงออกจากอาหารทันที

"ภรรยา นี่คืออะไรหรือ"

"ของเจ้า แต่...จะกินได้ต่อเมื่อเจ้ากินอาหารพวกนี้หมดแล้วเท่านั้น" เสวี่หลินรีบถามทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะยกถ้วยสมุนไพรขึ้นมาดื่ม 

หยางจิ่นที่กำลังจะยกถ้วยสมุนไพรขึ้นมาดื่มก็ถึงกับหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงดุของร่างบาง ร่างสูงก็ทำหน้าหงอยหางตกหูลู่ เพราะตั้งแต่อยู่กับภรรยามาร่างบางไม่เคยดุเขาขนาดนี้มาก่อนเลย 

"จะเลยเวลาอาหารเย็นแล้วเจ้ากินข้าวเย็นให้หมดก่อน แล้วค่อยกินน้ำสมุนไพรนั่นเข้าใจหรือไม่ " ร่างบางปรับเสียงให้อ่อนลง เพราะเขาทนใจอ่อนกับดวงตาหมาน้อยนั้นไม่ได้จริงๆ 

"กินเยอะๆ ข้าทำไว้ให้เจ้าเยอะเลย" ถึงยังไงเขาก็ต้องรักษาคนตรงหน้าก่อนที่จะพาเข้าเมือง อย่างน้อยก็ต้องฟื้นฟูอาการของอีกฝ่ายให้หายดีระดับหนึ่งก่อน

'ระบบนายว่าเขาจะหายไหม'

{หายสิโฮสต์ ถ้าเขากินสมุนไพรแบบนี้ทุกวันบวกกับเวทย์รักษาของคุณอีกไม่นานเขาก็จะหาย แต่คนความจำเสื่อมก็ต้องให้เวลาเขาหน่อย พวกเราไม่ได้พาเขาไปอยู่ในสถานที่ที่เขาคุ้นเคยยังไงก็ต้องใช้เวลา} ก็จริงเขาเคยได้ยินมาว่าถ้าอยากให้ความทรงจำของคนไข้ฟื้นขึ้นมาเร็วๆก็ต้องให้คนไข้อยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยหรือผูกพัน แต่นี่เสวี่ยหลินกับหยางจิ่นถูกพามาทิ้งในป่าอาถรรพ์ สงสัยแม่เลี้ยงของเขากะจะทำให้พวกเขาสองคนตายในป่าในแน่ๆ

{ระหว่างนี้คุณก็ทำโร่วฉงหรงตากแห้งเพื่อเอาไว้ขายไปพลางๆก่อนก็แล้วกัน} พูดถึงสินค้าชิ้นแรกของเขาก็ไม่รู้ว่าจะมีคนซื้อไหม แต่...ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร อีกอย่างความรู้ที่เขาเรียนมาก็จะได้ไม่สูญเปล่าด้วย

ร่างบางนั่งมองร่างสูงทานอาหารฝีมือเขาอย่างเอร็ดอร่อย แต่การกระทำบางอย่างของหยางจิ่นทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยมันทำให้ร่างบางนึกถึงใครบางคนที่อยู่ไกลแสนไกลขึ้นมา อย่างเช่นการทานอาหาร ร่างสูงทานอาหารไปดื่มน้ำไปทำให้เขาเห็นภาพทับซ้อนใครบางคนที่กำลังทานอาหารฝีมือเขาอย่างเอร็ดอร่อยหันมายิ้มให้เขาก่อนที่จะกลับไปสนใจอาหารบนโต๊ะเช่นเดิม

"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ ข้าไม่แย่งกินหรอก" กินข้าวยังไงให้เลอะ... เหมือนเด็ก มือบางเอาผ้าไป

เช็ดเศษอาหารที่ติดอยู่บนแก้มของหยางจิ่น จากนั้นก็ทานอาหารเย็นไปพร้อมๆกับสามี