บทที่ 13 รักษา

หลังจากที่ทั้งสองทานข้าวเย็นเสร็จ พวกเขาก็เตรียมตัวที่จะเข้านอนแต่ก่อนที่จะเข้านอนเสวี่ยหลินใช้พลังรักษาซ่อมแซมเส้นลมปราณให้แก่ร่างสูง

"รู้สึกยังไงบ้าง" ระบบบอกว่าการซ่อมแซมเส้นลมปราณ ทำให้ผู้ถูกรักษามีอาการหนาวๆร้อนๆภายในและรู้สึกเจ็บปวดเป็นบางครั้ง

"รู้สึกหนาวๆร้อนๆอยู่ข้างใน อึก! ...." แล้วก็เจ็บมาก หยางจิ่นกระอักลิ่มเลือดออกมา เลือดที่ออกมานั้นเป็นสีดำที่เต็มไปด้วยพิษ นั่นทำให้ร่างบางรู้ว่าแม้จะขับพิษออกจากร่างกายไปแล้ว แต่พิษก็ยังตกค้างอยู่ในร่างกาย พลังของเขาไม่สามารถขับมันออกมาหมดได้

"ทนไว้ เดี๋ยวเจ้าก็หายแล้ว" เสวี่ยหลินพูดให้กำลังใจร่างสูงพร้อมถ่ายพลังรักษาเข้าไปอย่างสม่ำเสมอ ส่วนหยางจิ่นก็ขับเลือดเสียออกมาเป็นระยะ ระบบที่ดูอาการของร่างสูงอยู่ก็สั่งให้เสวี่ยหลินหยุดถ่ายพลัง

{โฮสต์หยุด! โฮสต์ก่อนที่ร่างกายของพวกคุณจะรับไม่ไหว} เจ้าก้อนกลมแทบจะเบรกเจ้านายไม่อยู่ ร่างกายของโฮสต์ใช้พลังเกินขีดจำกัดจนร่างเกือบระเบิดออกมาแล้วถ้าไม่สั่งให้หยุดตอนนี้ โฮสต์คงได้ไปเฝ้ายมบาลแน่ ส่วนร่างกายของสามีเจ้านายตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น เพราะหยินหยางในร่างกายกำลังเข้าไปซ่อมแซมเส้นลมปราณที่ถูกทำลายไป เสวี่ยหลินก็สลบไปเนื่องจากใช้พลังเกินขีดจำกัด

{เกือบไปแล้ว เกือบทำโฮสต์ตายอีกครั้งได้ไหมล่ะ เห้อ....ถ้าทิ้งเอาไว้แบบนี้เดี๋ยวนอนไม่สบายตัว} ว่าแล้วเจ้าก้อนกลมก็ทำความสะอาดให้ทั้งสองคนแล้วยกทั้งสองคนไปนอนไว้บนเตียงดีๆ ถึงร่างจริงของระบบจะเป็นแค่ก้อนกลมๆสีขาวขนปุกปุย แต่สวัสดิการที่ระบบแม่ให้มาก็มากพอที่จะทำอะไรแบบนี้ได้ เมื่อระบบจัดท่านอนดีๆให้กับเจ้านายทั้งสองแล้ว เจ้าก้อนกลมก็คิดที่จะหนีเที่ยว

{ตอนนี้ระบบว๊างว่าง ไปสอดแนมค่ายของพี่ชายโฮสต์อยู่ดีกว่า เผื่อได้คลิปคอลเลคชั่นใหม่} เมื่อนึกถึงคลิปคอลเลคชั่นใหม่ระบบก็ดี๊ด๊า และหายวับไปค่ายฝึกทหารที่เมืองหน้าด่านทันที

ที่ตั้งค่ายพยัคฆ์ทมิฬ เมืองหน้าด่าน ชายแดน

{อยู่ไหนนะ} ระบบที่อยู่ในค่ายพยัคฆ์ทมิฬก็หาตัวสหายคู่ตัวอย่างท่านแม่ทัพใหญ่และท่านกุนซือ เจ้าก้อนกลมไปดูที่ลานฝึกก็ไม่พบเจอแต่นายกองที่กำลังฝึกทหารอยู่ ไปดูที่กระโจมก็ไม่มี

{หรือว่าจะอยู่ที่ลำธาร ไปดูดีกว่า} ว่าแล้วเจ้าก้อนกลมก็รีบไปยังลำธารทันที แล้วระบบก็มาเจอฉากเด็ดได้ทันเวลาพอดี

"อื้ม....เทียนฉีพอแล้ว ข้าจะขึ้นแล้ว" โจวหยางเจิ้งดันตัวร่างหนาออกไป จากนั้นเจ้าตัวก็ขึ้นจากลำธารแต่ก็ถูกดึงลงมาอีก

"เจ้า! "

"หย่งเออร์ เจ้าจะรีบขึ้นจากลำธารไปทำไมอยู่อาบน้ำเป็นเพื่อนข้าก่อนสิ" แล้วทำไมเจ้าไม่ไปอาบน้ำดีๆ!! ร่างโปร่งตะโกนลั่นในใจพร้อมพยายามดันคนที่เข้ามาคลอเคลียเขาไม่หยุด เขาทั้งหยิกทั้งข่วนทั้งตี แต่องค์ชายห้าจ้าวเทียนฉีก็ยังไม่หยุดที่จะลวนลามร่างกายของเขา ซ้ำยังฝังรอยเขี้ยวไว้ที่คอ จนร่างโปร่งร้องลั่นด้วยความเจ็บ

"อ๊าา!! เจ้า! กัดข้าทำไม! " โจวหย่งเจิ้งตวัดสายตาใส่คนที่กัดเขา

"บทลงโทษของเจ้า"

"ลงโทษ? ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" ร่างโปร่งเอ่ยค้าน คนตรงหน้าหาเรื่องกินเต้าหู้เขามากกว่า

"เจ้าให้ท่าบุตรีนายกอง"

"ห๊ะ! " จ้าวเทียนฉีพูดออกมาด้วยอารมณ์หึงหวง ตอนเย็นบุตรีนายกองผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเข้ามาสารภาพรักกับคนของเขาถึงในกระโจม ส่วนคนในอ้อมกอดของเขาก็ยืนนิ่งให้หญิงสาวคนนั้นกอด ถ้าเขาไม่เข้าไปพวกเขาทั้งสองคนก็คงจะไปถึงไหนตอนไหนกันแล้ว

"เจ้าต้องถูกลงโทษ" ด้วยอารมณ์ในตอนนี้ร่างสูงไม่ค่อยจะฟังใครเท่าไหร่ จึงบดจูบคนในอ้อมกอดอย่างเอาแต่ใจ

"อื้อ! ...เดี๋ยว...เดี๋ยวมีคนเห็น"

"ไม่มีใครกล้าเข้ามาที่นี่หรอก" ร่างสูงพูดเสียงแหบพร่า อารมณ์ของเขาในตอนนี้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่

{ใช่ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก ทำไปเลย ระบบกลางม่านกันคนเห็นเอาไว้หมดแล้ว} เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะทำอะไรกันก็ก้อนกลมก็หวังดีกลางม่านพลังไว้ลวงตาคนภายนอกจากนั้นก็เริ่มถ่ายคลิปคอลเลคชั่นใหม่ของเจ้าก้อนกลม

{มิตรภาพลูกผู้ชาย ช่างดีจริงๆ} ถ้าระบบเป็นคนเลือดไหลออกหมดตัวแล้ว ที่ได้เจอฉากเด็ดจะๆแบบนี้ เจ้าก้อนกลมเปลี่ยนสีแดงฉ่ากลิ้งไปกลิ้งมาบนอากาศด้วยความเขินอาย

{งื้อ~ อยากเห็นโฮสต์ในฉากแบบนี้บ้างจัง}

กลับมาที่กระท่อม ตอนนี้เสวี่ยหลินฟื้นขึ้นมาจากการใช้พลังเกินขีดจำกัดแล้ว ร่างบางมองหาเจ้าก้อนกลมว่ายังอยู่ที่นี่หรือเปล่า ระบบที่กำลังดีกลับมาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเจอโฮสต์กำลังทำหน้าทะมึนอยู่บนเตียง

{ ฮะ....โฮสต์ฟื้นแล้วหรือครับ}

"ไปไหนมาระบบ"

{ไป...ไปดูพี่ชายคุณไงโฮสต์ ก็..ก็ระบบเห็นคุณยังไม่ตื่นก็เลยไปสอดแนมพี่ชายคุณให้แล้วมารายงานคุณไง} ร่างบางพยักหน้ารับรู้ แล้วหันไปมองอีกคนที่นอนอยู่บนเตียงอีกฝั่งหนึ่ง หยางจิ่นยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลยคงต้องรอเวลาอีกสักพักนั่นแหละกว่าเส้นลมปราณในร่างกายจะเข้าที่

"ก็รายงานมาสิว่าพี่ชายฉันเป็นยังไง" เจ้าก้อนกลมเหงื่อตก ตัวสั่นเล็กน้อย

{คือ....ตั้งแต่ระบบไปสอดแนมพี่ชายคุณวันแรกจนถึงวันนี้ พี่ชายของคุณเข้าเมืองไปตามหาคนทุกวัน บวกด้วยพี่ชายของคุณมีสหายรู้ใจเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ แล้วพี่ชายของคุณก็มีหน้าที่การงานที่จะต้องทำเหมือนกันเขาก็เลยขอให้ท่านแม่ทัพใหญ่ช่วยตามหาคนอีกแรง}

"อืม....แต่เราอยู่ในป่าต่อให้ตามหาทั่วเมืองก็ไม่มีทางเจอหรอก ว่าแต่...ท่านแม่ทัพใหญ่นี่คือองค์ชายห้าใช่ไหม" เพราะเขาคลับคล้ายคลับคลาว่าพี่ชายคนโตของตนเป็นสหายเริ่มเรียนกับพระอนุชาขององค์ฮ่องเต้ องค์ชายห้าจ้าวเทียนฉี

{ใช่ครับโฮสต์}

"อืม...ท่านแม่ทัพใหญ่นี่เป็นสหายที่ดีจริงๆ" ระบบเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่จะตอบกลับไปแบบกัดฟันสุดๆ

{ใช่..ท่านแม่ทัพใหญ่เนี่ย เป็น-สหาย-ที่ดีจริงๆ} ไม่รู้ว่าเสวี่ยหลินคิดไปเองหรือเปล่ารู้สึกว่าคำว่า สหาย เนี่ย ระบบจะเน้นคำคำนี้เป็นพิเศษยังไงก็ไม่รู้

โฮสต์จะรู้ไหมว่าพี่ชายคนโตโดนหลอกกินเต้าหู้ไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ท่านแม่ทัพใหญ่นี่ช่างเจ้าเล่ห์หลอกลวนลามคุณชายใหญ่ได้ตลอดเวลา อีกทั้งคนภายนอกก็ไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขานอกจากองครักษ์เงาทั้งหลาย

"อีกกี่วันเขาจะฟื้น" ร่างบางหันมาถามคนที่สลบอยู่ข้างกายด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้พวกเขาจะอยู่ด้วยกันได้ไม่นานแต่ก็รู้สึกความผูกพันยังบอกไม่ถูก

{อีกนานเลยล่ะครับ อีกอย่างคุณก็ต้องรักษาเขาไปแบบนี้เรื่อยๆกว่าเขาจะฟื้นก็เป็นเดือน ให้เขาสลบอยู่แบบนี้ดีกว่าไม่ต้องฟื้นขึ้นมาทนความเจ็บปวดแล้วสลบลงไปอีก ไม่ว่าเขาจะดิ้นไปมายังไงคุณก็ต้องใจแข็งนะโฮสต์} เจ้าก้อนกลมว่าเจ้านายใจไม่แข็งพอแล้วยุติการรักษา ซึ่งน่าจะเป็นผลเสียต่อสามีของเจ้านาย

"อืม...เข้าใจแล้ว" จากนั้นร่างบางก็หลับไปด้วยความเหนื่อยและเพลีย ระบบจึงดับตะเกียงไฟเพื่อให้ทั้งสองคนพักผ่อน

*กินเต้าหู้ = ลวมลาม