บทที่ 14 ลูกเสือตัวน้อย

การเดินป่าว่ายากแล้ว การที่ระบบให้หาสมุนไพรในป่า ยากยิ่งกว่า เสวี่ยหลินอาศัยช่วงที่สามียังไม่ฟื้นออกมาหาสมุนไพรในป่า ตอนนี้เขามีสมุนไพรอยู่ในสวนสมุนไพรอยู่ 2 ชนิด ร่างบางอยากหาสมุนไพรเอาไปขายในเมืองจะได้มีเงินไว้ซื้อของ

"อีกไกลแค่ไหนระบบ" ร่างบางถามระบบที่ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นพรานป่า

{อีกไม่ไกลหรอกครับโฮสต์} ร่างบางหยุดดื่มน้ำจากกระบอกน้ำไม้ไผ่แล้วก็เดินทางเพื่อเสาะหาสมุนไพรต่อ

เพียงไม่นานเขาก็ได้พบสมุนไพรหลังจากที่เพียรพยายามหามานาน

สวนสมุนไพรหน้า11-15

{ ชื่อ : หวงฉี หรือ อึ่งคี้

ลักษณะ : เป็นพืชล้มลุกตระกูลถั่ว มักพบได้ตามเนินเขาหรือตามชายป่า หรือพื้นทรายบริเวณชายฝั่งแม่น้ำและทุ่งหญ้า

สรรพคุณ : บำรุงชี่ ระงับเหงื่อ ขับปัสสาวะลดอาการบวม เพิ่มสารจินสร้างเลือด ทำให้ชี่ไหลเวียน ระงับปวด ช่วยรักษาบาดแผลและสร้างเนื้อเยื่อ หากเอาไปผัดกับน้ำผึ้งจะเพิ่มฤทธิ์เสริมชี่ บำรุงม้ามและกระเพาะอาหาร

ผลข้างเคียง : ห้ามใช้ในผู้ป่วยที่อาหารไม่ย่อย มีแผลชนิดภาวะหยางและภาวะเกิน ระมัดระวังการใช้ยาปริมาณมากอาจทำให้มึนงง แน่นหน้าอก นอนไม่หลับ ปวดแขนขาอย่างรุนแรง หรืออาจมีอาการแพ้ มีผื่นคันหรือมีอาการแพ้อื่น ๆ ถ้าอาการหนักอาจทำให้ช็อก } ในที่สุดเสวี่ยหลินก็ได้สมุนไพรชนิดที่ 3 แล้วเส้นทางการเป็นหมอรักษาคนในโลกนี้ยังอีกไกลสินะ บางทีเขาก็นึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมระบบถึงไม่เอาคนที่เรียนด้านนี้มาอยู่ที่นี่แทนเขา

"แทนที่จะได้ตายอย่างสงบแท้ๆ"

{บ่นอะไรครับโฮสต์ ระบบก็บอกคุณไปแล้วว่าตอนนั้นมีคุณคนเดียวที่ตาย และคุณก็คือผู้เหมาะสมที่สุด ที่จะได้ใช้ชีวิตใหม่ในโลกใบนี้} เจ้าก้อนกลมเถียงคอเป็นเอ็น ระบบจะกล้าบอกได้ยังไงว่าระบบแม่เผลอไปตัดเส้นชีวิตของโฮสต์ รวมถึงตัดเส้นชะตาชีวิตของคนรักโฮสต์ด้วย

"รู้แล้ว รู้แล้ว จะย้ำทำไมรีบไปเก็บสมุนไพรกันต่อเถอะ เดี๋ยวอาหยางฟื้นขึ้นมาไม่เห็นใครเราจะยุ่ง" ยังเหลืออีกหลายชั่วยามกว่าตะวันจะตกดิน เสวี่ยหลินเข้ามาในป่าตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้นเพื่อจะมาหาสมุนไพรไปปลูกในสวนสมุนไพรของระบบให้ได้มากที่สุด

"นี่ระบบ ทำไมถึงอยากให้ฉันทำอาชีพหมอล่ะ" ระหว่างเดินทางร่างบางก็ถามสิ่งที่ต้องสงสัยกับระบบไปด้วย

{ก็อย่างที่ระบบบอกไปนั่นแหละครับ ที่นี่บุคลากรทางการแพทย์ขาดแคลน คนที่เป็นหมอในโลกใบนี้ก็ชอบเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่เรียกเก็บค่ารักษาแพง เลือกรักษาแต่ราชนิกุลและพวกเศรษฐี ขุนนาง พวกชาวบ้านไม่มีโอกาสได้รักษาหรอกครับ ชาวบ้านที่ป่วยก็ต้องปล่อยไปตามยถากรรมเพราะพวกเขาไม่มีเงินไปรักษากับหมอ} เสวี่ยหลินได้ฟังก็ถึงกับอึ้งกับความไม่มีจรรยาบรรณของหมอในโลกนี้ คนพวกนี้มาเป็นหมอได้ยังไงไม่รู้หรือไงว่าคนเป็นหมอไม่เลือกคนไข้ว่าจะเป็นคนจนหรือคนรวย

{เพราะคนพวกนี้คิดว่าจะรักษาพวกชาวบ้านไปทำไมนอกจากจะเปลืองสมุนไพรแล้ว ยังเสียเวลาของพวกเขาสู้เอาความรู้ทั้งหมดที่ได้มาไปรักษาพวกเศรษฐี ขุนนาง และราชนิกุลทั้งหลายได้เงินมากกว่าการรักษาชาวบ้านหลายเท่า}

"คนพวกนี้ก็คิดกันได้เนาะ คุณพวกนี้คิดเอาแต่ผลประโยชน์ของตัวเองเป็นที่ตั้ง ไม่ได้ใส่ใจผู้ที่เดือดร้อนเลย เพราะแบบนี้ใช่ไหมนายถึงเลือกให้ฉันทำอาชีพหมอในโลกใบนี้" เสวี่ยหลินถามระบบ

{ใช่ครับ ทางระบบแม่ก็เห็นพ้องกับระบบว่าจะเลือกให้คุณทำอาชีพหมอรักษาชาวบ้านที่ไม่มีเงินไปรักษา อีกอย่างคนในโลกนี้มีคนป่วยเยอะมาก โอ๊ะ! นั่น! } 

"อะไร....นั่นมัน" ลูกเสือขาวนี่ ทำไมลูกเสือตัวนี้ถึงมาอยู่ในป่าลึกนี้ได้ล่ะ

{โฮสต์ เสือเป็นสัตว์ป่าก็ต้องอยู่ในป่าสิ} พูดอะไรไม่คิด ระบบกล่าวต่อในใจ

"ฉันหมายถึงทำไมลูกเสือขาวถึงมาอยู่ในป่าเพียงลำพัง แล้วแม่เสือไปไหนต่างหาก" ปกติแม่เสือจะต้องคอยดูลูกเสือ แล้วทำไมถึงปล่อยให้ลูกเสือ 2 ตัวนี้อยู่กลางป่าลึกขนาดนี้ล่ะ

{ทำไมคุณถึงรู้ว่าแม่สวยจะต้องคอยอยู่ดูแลลูกเสือล่ะ} เสวี่ยหลินถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าก้อนกลม

"สารคดีสัตว์โลกไง ไม่รู้จักเหรอ" เจ้าก้อนกลมตอนนี้มีหูกลมๆโผล่ออกมาบนหัว ทำให้เจ้าก้อนกลมเพื่อแสดงอาการหางตก ขนฟูทำเอาผู้เป็นเจ้านายแทบใจเหลวเป็นน้ำเพราะความน่ารักของเจ้าก้อนกลม

"เราเอาไปเลี้ยงดีไหม"

{ ไม่ดี! ถ้าเกิดแม่มันมาแล้วไม่เจอลูกมันล่ะ โฮสต์ คุณจะใจร้ายพรากแม่ลูกออกจากกันเลยหรือ ทำไมคุณใจร้ายแบบนี้}

"หยุดเวิ่นเว้อก่อนได้ไหมระบบ" เกือบแล้วนะ.... เกือบแล้ว เกือบเขวี้ยงเจ้าก้อนกลมออกไปด้วยความรำคาญใจแล้วไหมล่ะ ร่างบางเดินก้าวเข้าหาลูกเสือสองตัวนั่ง ก็พบว่าแม่เสือที่เขากำลังถามถึงนั้นนอนจมกองเลือดเป็นร่างไร้วิญญาณอยู่ข้างๆ

แง่ว!! เสวี่ยหลินช้อนลูกเสือตัวน้อยขึ้นมาแนบอก ก่อนจะมองวิธีร่างไร้วิญญาณของแม่เสือแล้วพูดว่า

"ข้าจะเป็นคนดูแลลูกของเจ้าเอง หลับให้สบายเถิดหนา" ก่อนจะเอาร่างของแม่เสือไปฝังไว้ดีๆในใจก็อธิษฐานให้แม่เสือไปเกิดในภพภูมิที่ดี ส่วนลูกเสือ 2 ตัวนี่เขาจะดูแลเอง เมื่อฝังร่างแม่เสือเสร็จแล้วเสวี่ยหลินก็ไปหาสมุนไพรต่อพร้อมกับลูกเสือขาวแรกเกิด

สวนสมุนไพรหน้า 16-20

{ ชื่อ : เชิงเจียง 生姜 (ขิง)

ลักษณะ : เป็นพืชล้มลุก มีเหง้าใต้ดิน เปลือกนอกสีน้ำตาลแกมเหลือง เนื้อในสีนวลมีกลิ่นหอมเฉพาะ แทงหน่อหรือลำต้นเทียมขึ้นเป็นกอประกอบด้วยกาบหรือโคนใบหุ้มซ้อนกัน ใบ เป็นชนิดใบเดี่ยว ออกเรียงสลับกันเป็นสองแถว

สรรพคุณ : ช่วยในการลดน้ำหนักเผาผลาญพลังงานในร่างกาย ช่วยลดน้ำตาลในเลือด เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของสมอง ลดโอกาสเป็นโรคอัลไซเมอร์ แก้ปวดลดอักเสบ ลดอาการจุกเสียด แก้อาเจียน แก้ง่วง แก้เมา ลดอาการไมเกรน บรรเทาอาการภูมิแพ้ ไอจามลดน้ำมูก

ผลข้างเคียง : ทำให้เกิดแผลร้อนในภายในปากได้ ขิงเป็นสมุนไพรที่มีฤทธิ์ร้อน ถ้าหากรับประทานเข้าไปในปริมาณที่มากก็จะสามารถเยื่อบุภายในช่องปากเกิดการอักเสบจนเป็นอาการร้อนในได้ ดังนั้นไม่ควรรับประทานขิงมากจนเกินไป ยับยั้งการแข็งตัวของเลือด } ร่างบางเก็บรากขิงไว้ในตะกร้าพยายามอย่างมากที่จะไม่รบกวนเจ้าตัวน้อยทั้งสอง เสวี่ยหลินนั่งลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่แล้วกินน้ำจากกระบอกไม้ไผ่แก้กระหาย

"กว่าจะหาสมุนไพรได้แต่ละชนิด ทำไมมันยากขนาดนี้" เขาไม่ใช่ตัวสแกนสมุนไพรด้วย ไม่มีพลังopเหมือนตัวเอกนิยายบางเรื่องด้วยสิ

"ระบบนี่ก็ใกล้เวลาตะวันตกดินเข้าไปทุกทีแล้ว กลับกันเถอะ"

{ดีเลยครับ ผมก็อยากให้คุณกลับกระท่อมเต็มทีแล้ว} ร่างบางพยักหน้ารับรู้ แต่ขอนั่งพักอีกสักหน่อยก็แล้วกัน เสวี่ยหลินชะโงกหน้าไปดูเจ้าตัวน้อยที่นอนหลับอุตุอยู่ในตะกร้าสมุนไพร ดูจากลักษณะของเจ้าตัวน้อยแล้วคงจะเพิ่งคลอดได้ไม่นาน และปัญหาหลักๆการรับเลี้ยงเจ้าตัวน้อย 2 ตัวนี้ก็คือน้ำนม เขาไม่มีนมให้ลูกเสือเลย แต่ว่า.....เขายังมีตัวช่วยนี่นา

"ระบบ" ระบบสะดุ้งโหยงกับสายตาวิบวับของโฮสต์ รู้สึกเสียวสันหลังหน่อยๆว่าเจ้านายจะต้องมีอะไรให้ระบบทำอย่างแน่นอน

{ค...ครับ}

"ช่วยหานมให้ลูกเสือหน่อยได้ไหม" นั่นไงว่าแล้ว.....โฮสต์หาเรื่องให้ระบบอีกแล้ว เจ้าก้อนกลมตื่นตระหนักจนขนแทบจะร่วงทั้งตัว.... ขนสวยๆของเขาร่วงหมดเลย แงง~