บทที่ 7 ฟื้น
บ่ายวันนั้น สโนว์ก็ยังไม่ฟื้น หยางจิ่นก็ได้แต่หาลูกไม้ป่าใส่ตะกร้าสานมาวางข้างเตียงทุกวัน เผื่อภรรยาฟื้นจะได้กินคลายหิว จากนั้นเขาก็ไปตักน้ำในลำธารมาใส่โอ่งให้เต็ม แล้วก็มานั่งเฝ้าภรรยาเช่นเคย
"ภรรยาเมื่อไหร่จะฟื้นข้า...ฮึก!...เหงา..อึก..มาก" ปากเริ่มเบะออก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เพราะเขาอยู่คนเดียวก็รู้สึกเหงา จึงอยากให้ภรรยาตื่นมาอยู่เป็นเพื่อน
"ข้าน่ะ.....ฮึก!"
โครก!!!
"หิว" ร่างสูงรีบเช็ดน้ำตาออกเพราะรู้สึกหิวขึ้นมา จึงเอาผลไม้จากตะกร้าสานที่วางอยู่ข้างเตียงมากิน เพราะเห็นว่าร่างบางไม่ตื่นขึ้นมากิน เดี๋ยวเขาค่อยไปหาลูกไม้มาให้ภรรยาใหม่
ด้านของระบบที่กำลังสอดแนมจวนตระกูลโจว ตอนนี้สถานการณ์ภายในไม่ดีนัก เพราะคุณชายใหญ่ได้รับพระราชโองการให้ไปชายแดนพร้อมกับกองทัพวันรุ่งขึ้น
"พี่ใหญ่ ไม่ไปไม่ได้หรือเจ้าคะ" เหมยจูนั่งกอดแขนพี่ชายแน่น นางเสียพี่ชายคนรองไปแล้ว พี่ชายคนโตก็จะมาจากนางไปอีก แล้วทีนี้นางจะอยู่กับใครล่ะ
"เหมยเออร์ พี่ขัดราชโองการจากไม่ได้ แล้วอีกอย่างพี่มีธุระที่จะต้องทำ" ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาสัปดาห์พี่ชายตาแป๋ว ตากลมๆฉายแววสงสัย
"พี่จะออกตามหาพี่รองของเจ้าไง" เขาลูบหัวน้องสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู
"จริงหรือเจ้าคะ! " เมื่อเห็นพี่ชายพยักหน้านางก็กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ จนผู้เป็นพี่ชายต้องเอ่ยปราม
"สำรวมหน่อยสิน้องเล็ก น้องเป็นสตรีนะ"
"ขออภัยเจ้าค่ะพี่ใหญ่" เหมยจูยิ้มแหยเมื่อเห็นสายตาดุของพี่ชาย
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่ขอตัวก่อน" หย่งเจิ้งมีธุระอีกอย่างหนึ่งต้องไปทำจึงจำเป็นต้องบอกกับน้องสาวไป
"จะไปไหนหรือเจ้าคะ "
"พี่ต้องเข้าวัง" เหมยจูพยักหน้าด้วยความเข้าใจจึงไม่เอ่ยรั้งพี่ชายไว้ และภาวนาให้พี่ชายคนโตหาพี่ชายคนรองเจอ นางไม่อยากแยกจากพวกเขาอีกแล้ว
"คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินรองเรียกหนูขอเข้าพบเจ้าค่ะ" เหมยจูถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย นี่มารดาของนางเรียกนางไปสั่งสอนอะไรอีก เพราะตั้งแต่จำความได้นางก็ถูกสอนให้เกลียดพี่ชายคนรอง นางถูกมารดาเป่าหูไม่รู้กี่ครั้งล่ะจะได้เป็นชายาองค์ชายห้า ทั้งๆที่พระองค์ไม่เคยเหลียวมองนางเลย และนางเองก็ไม่รู้สึกเสียใจอะไรเพราะนางกับองค์ชายห้าก็เป็นมิตรสหายที่ดีต่อกัน นางไม่ได้คิดกับองค์ชายห้าเกินกว่าคำว่าพี่ชายเลย
"เดี๋ยวข้าจะตามไป" เหมยจูนั่งดูดอกบัวในสระสักพักก่อนจะไปให้หามารดาที่เรือนใหญ่
ทางด้านหยางจิ่นพี่ออกมาเก็บผลไม้ป่าใส่ตะกร้าสานแล้วเอาไปวางไว้โต๊ะข้างเตียงเช่นเดิม เขาก็นั่งเฝ้ามองภรรยาที่ยังไม่ฟื้น นี่ก็เป็นเวลา 1 สัปดาห์แล้ว ที่ภรรยาไม่ตื่นออกจากห้วงนิทรา ร่างสูงนั่งนิ่งๆมองเสวี่ยหลินไปเรื่อยๆเพราะปกติเขาจะต้องขอทานหาเงินกับอาหารประทังชีวิต ชาวบ้านในเมืองก็คอยให้เศษอาหารเขาประทังชีวิต ถึงบางครั้งจะโดนพวกอันธพาลในเมืองทุบตีเขาจนบาดเจ็บและเอาเงินของเขาไปจนหมด จนวันหนึ่งมีคนมาจับตัวเขาไปสถานที่แห่งหนึ่งรับทุบตีเขาจนสลบไป เขาตื่นขึ้นมาในเวลาต่อมาพร้อมกับร่างของภรรยาที่นอนอยู่ข้างๆ พวกเขาทั้งสวมไม่สวมเสื้อผ้า ภรรยาถูกลากไปลงโทษ ส่วนเขาก็ถูกคุมขังอยู่ในห้องเก็บฟืน จนมีหญิงสาวคนหนึ่งมาบอกว่าเขาจะมีภรรยา แล้วคนที่นอนอยู่ข้างๆก็คือภรรยาของเขา
"ภรรยารีบตื่นขึ้นมาเร็วๆนะ" เพราะจำได้ว่านี่คือภรรยาของเขา หยางจิ่นก็ต้องคอยดูแลภรรยาให้ดีที่สุด เขาจดจำการดูแลภรรยาจากชาวเมือง และเอามาใช้ดูแลภรรยาของเขา แล้วดูเหมือนว่าเขาก็ทำได้ดีทีเดียว หยางจิ่นนั่งเฝ้าภรรยาจนหลับไปอีกครั้ง
เช้าวันต่อมาร่างที่สลบไปกว่า 1 สัปดาห์ตื่นขึ้นมา ดวงตากลมโตกะพริบลืมตาขึ้น แล้วเสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขา
{ฟื้นแล้วหรือครับโฮสต์ }
"อืม...ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว" เพราะรู้สึกปวดเมื่อยตามลำตัวและรู้สึกคอแห้งจึงเอ่ยถามระบบไป
{1 สัปดาห์ไม่ขาดไม่เกินครับโฮสต์ รู้หรือเปล่าว่าสามีของคุณดูแลคุณดีมาก ทั้งเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าหาอาหารมาให้ ถึงแม้ว่าเขาจะความจำเสื่อมแต่ก็ดูแลคุณที่ดีมากเลยนะ} ถึงว่าเขาถึงไม่รู้สึกเหนียวตัวเลย เพราะมีคนดูแลเขาระหว่างที่เขาสลบไปนี่เอง เสวี่ยหลินมองไปยังคนที่หลับอยู่ข้างๆเตียงเขา ร่างสูงใส่ชุดขอทานมีรอยประสีซีดและดูเก่า แต่นั่นก็ไม่ทำให้ความรู้ดีของเขาลดน้อยลง คิ้วกระบี่ ดวงตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากกระจับแดงระเรื่อ กรอบหน้าชัด กรามคมสัน โดยรวมแล้วถือว่าขอทานคนนี้หล่อมาก ยิ่งผิวขาวๆกับกล้ามเป็นมัดๆ เห็นแล้วชวนน้ำลายสอ
{ลามก! } คำเดียวสั้นๆแต่กระแทกใจเสวี่ยหลินเข้าเต็มๆ
"ไม่ขนาดนั้นไหม" เขาพูดเสียงแหบแห้งจนต้องหยิบน้ำขึ้นมาดื่มให้ชุ่มคอ
"ว่าแต่ฉันถอนพิษให้เขาหมดแล้ว จะทำยังไงกับเขาต่อไป"
{ก็ดูแลเขาอย่างที่ภรรยาพึงกระทำต่อสามีไงครับ เรื่องแค่นี้ทำไมคุณไม่รู้ล่ะ อย่าบอกนะว่าคุณได้เขาแล้วจะทิ้งเขาอ่ะ ใจร้ายมาก!} ร่างบางมองบนกับความคิดเองเออเองของระบบ แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ใช่เป็นคนได้ขอทานคนนี้ซะหน่อย พวกเราสองคนยังไม่เคยได้เสียกันเลยด้วยซ้ำ
"คิดไปเองทั้งนั้นระบบ"
{แล้วไป เพราะเขาเป็นเนื้อคู่ของคุณในโลกใบนี้ ถ้าคุณไม่รักษาเขาให้หายหรือทิ้งเขาไป ทางเบื้องบนก็จะระเบิดวิญญาณของคุณให้ไม่ได้ไปผุดไปเกิดอีกเลย} เจ้าก้อนกลมพูดพร้อมใส่เสียงเอฟเฟค ดังตู้ม! ทำเอาคนนั่งฟังสะดุ้งทันที
"รู้แล้วน่า ฉันรักษาเขาหายแน่นอน แล้วจะดูแลเขาเป็นอย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยเป็นไง" เสวี่ยหลินพูดประชดออกไปแบบนั้นแต่หารู้ไม่ว่าระบบคิดจริง
{ก็ดีนะครับโฮสต์ คุณต้องรักและดูแลเขาเป็นอย่างดี แล้วคุณก็จะไม่เสียใจที่ได้
ดูแลเขาเลยระบบรับประกัน แล้วก็อย่าลืมอย่างที่คุณรับปากเลยนะว่าจะดูแลเขาแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม}
'โว้ยยยย!!!' สวรรค์ส่งระบบอะไรมาให้เขาเนี่ย!!!
