Kabanata 2 Parehong Apelyido ng Windsor

Biglang nagdilim ang timpla ng mukha ni Henry.

Sumilay ang isang nakakutyang ngisi sa gilid ng kanyang labi, nanggigigil na binibigkas ang bawat salita mula sa nagngangalit niyang mga ngipin.

"Sophia, ano'ng tingin mo sa akin, bayarang lalaki mo?"

Bahagyang umarko ang mga labi ni Sophia sabay siksik ng card nang direkta sa palad ng binata.

"Huwag mo namang gawing ganyan kabastos pakinggan. May pinagsamahan din naman tayo kahit papaano."

Sa totoo lang, nakakapanghinayang din namang isipin na hindi na niya makakasiping muli ang ganitong kakisig na lalaki.

Kaso, hindi na pabor ang pagkakataon ngayon. Wala ring magagawa ang panghihinayang niya.

"Ginagawa ko 'to para protektahan ka. Sana maintindihan mo ang maganda kong intensyon."

Mabilis na iwinaksi ni Sophia ang munting emosyong iyon. Nagbihis siya, tumayo, at dinampot ang kanyang bag. Bago tuluyang lumabas, huminto siya sa may pintuan at binigyan si Henry ng isang flying kiss.

"Huwag mo 'kong i-block, ha? Malay mo, pagtagpuin ulit tayo ng tadhana balang araw."

Nakakabighani at mapang-akit ang kanyang ngiti, pero walang-lingon-likod siyang umalis. Unti-unting naikuyom ni Henry ang kanyang kamao hanggang sa umumbok ang mga ugat sa kanyang mga buko. Isang kislap ng matinding pagkahumaling ang dumaan sa kanyang mga mata.

Bumaba si Sophia at sumakay sa kanyang kotse.

Bago pinaandar ang makina, nag-text muna siya kay Oliver: [Dumiretso na kayo sa Miller Manor.]

Wala siyang ganang makita ang pagmumukha nila sa bridal suite na iyon.

Mula rito, nasa kalahating oras lang ang biyahe patungong Miller Manor.

Pagbaba ng sasakyan, dire-diretsong pumasok si Sophia sa loob.

Nakaupo na si Gavin sa sofa, hinihintay ang pagdating nila.

Malambing na bati ni Sophia, "Lolo."

Bakas ang labis na pagmamahal sa mga mata ni Gavin nang pagmasdan niya si Sophia. "Sophia, nandito ka na pala."

Tumango si Sophia at masunuring naupo sa tabi ng kanyang lolo.

Marahang tinapik-tapik ni Gavin ang ibabaw ng kanyang kamay. "Huwag kang mag-alala. Pagdating nila, ako mismo ang magtatanggol sa'yo."

Ngumiti si Sophia. "Sige po."

Hindi nagtagal, umugong muli ang tunog ng makina ng sasakyan mula sa labas.

Dumating na sina Oliver at Clara.

Inabot na ng siyam-siyam si Oliver kakahintay kay Sophia sa villa, hindi niya inaasahang didiretso pala ito sa Miller Manor.

Kumukulo ang dugo niya sa galit.

Pero nang makita niya si Sophia na malambing na nakangiti habang nakaupo sa sofa, hindi niya mapigilang matulala sandali.

Dalawang taon din silang hindi nagkita.

Sa alaala niya, si Sophia ay inosente at maganda, parang isang namumukadkad na sampaguita.

Pero ang babaeng nasa harapan niya ngayon ay may mahabang buhok na malayang nakalugay sa kanyang mga balikat, at may napakagandang make-up sa mukha—tila isang pulang rosas na namumukadkad sa sobrang ganda.

Hindi siya makapaniwala.

Kaya ba talagang baguhin ng dalawang taon ang isang tao nang ganito katindi?

Pinakalma ni Oliver ang sarili at bumalik sa wisyo. "Lolo."

Ni hindi man lang tinapunan ng tingin ni Gavin si Oliver. Sa halip, natuon ang matatalim nitong mata kay Clara na nasa tabi ng binata.

Nakasuot si Clara ng isang mapusyaw na bestida ngayon. Nakapusod ang kanyang buhok at manipis lang ang make-up, kaya mukha siyang napakahinhin at mahiyain.

Maingat at nanginginig ang boses na bumati siya, "Lolo... po."

Nagsalubong ang mga kilay ni Gavin at may awtoridad na nag-utos, "Ang pamamahay ng mga Miller ay hindi basta-bastang lugar na pwedeng pasukin ng kung sinu-sino lang. Palayasin ang babaeng 'yan!"

Agad na humarang si Oliver sa harapan ni Clara para protektahan ito. "Lolo, ako po ang nagdala kay Clara rito."

Tiningnan siya ni Gavin nang napakalamig. "Lalayas siya, o pareho kayong lalayas sa pamamahay na 'to!"

Agad na nagdilim ang mukha ni Oliver.

Si Sophia naman na nakaupo sa sofa ay muntik nang mapahalakhak.

Medyo mahina na ang katawan ni Gavin nitong mga nakaraang araw, kaya pinauwi niya si Oliver mula sa ibang bansa.

Kung hindi ito umuwi, tuluyan nang tatanggalin sa kanya ang karapatan sa mana ng pamilya.

Sawa na si Oliver na maghirap at mamulubi sa ibang bansa sa loob ng dalawang taon.

Dinala lang naman niya pabalik si Clara dahil akala niya ay tanggap na sa wakas ni Lolo Gavin ang kanilang wagas na pag-iibigan.

Hindi niya inaasahan na hanggang ngayon ay hindi pa rin sila matanggap ng matanda.

Halatang-halata ang matinding hiya sa mukha ni Clara. Ang pandidiri at pambabastos sa kanya ni Lolo Gavin ay masakit na nga, pero ang masaksihan pa ito mismo ni Sophia ay lalong nagpabigat sa nararamdaman niya.

Pilit siyang ngumiti. "Oliver, mag-usap muna kayo nang masinsinan ni Lolo Gavin. Mauuna na po akong umuwi."

Binibigyan ni Clara si Oliver ng palusot para makaiwas sa gulo, kaya wala siyang nagawa kundi tumango habang nakasimangot. "Mag-iingat ka sa pagmamaneho. I-text mo ako kapag nakauwi ka na."

"Sige," sagot ni Clara.

Palihim na umirap sa hangin si Sophia, at nandidiring naisip, 'Tanga.'

Siguradong nabulag siya noon kaya si Oliver ang pinili niya.

Mahigpit na hinawakan ni Lolo Gavin ang kanyang baston gamit ang dalawang kamay at dahan-dahang tumayo mula sa sofa.

"Hindi ko kayo pinatawag dito para lang pag-usapan ang kalokohan mo kasama ang babaeng 'yon. Tungkol din ito sa kumpanya."

"Ilang taon nang bumabagsak ang kita ng kumpanya, at ngayong hapon lang, ilang mga kontratang selyado na sana natin ang inagaw ng pamilya Windsor."

"Ang pamilya Windsor po?" Bakas ang gulat sa mga mata ni Sophia.

Kilalang-kilala ng lahat sa Emerald City ang pamilya Windsor.

Ang pamilyang ito ay may isandaang taon na ng kasaysayan at nasa tuktok ng kapangyarihan, hawak sa kanilang mga palad ang halos dalawang-katlo ng ekonomiya ng buong lungsod.

Kahit na itinuturing ng pamilya Miller ang kanilang sarili bilang bahagi ng alta sosyedad, kung ikukumpara sa pamilya Windsor, para lang silang mga langgam.

Wala masyadong alam si Sophia tungkol sa pamilya Windsor, maliban sa ang mag-asawang Windsor ay may kaisa-isang anak na itinuturing nilang parang ginto.

Gayunpaman, nanatiling napakapribado ng buong pamilya, at walang sinuman ang nakakaalam kung ano talaga ang hitsura ng kanilang tagapagmana.

Gulat na gulat na tinitigan ni Oliver si Lolo Gavin, at hindi makapaniwalang nagtanong, "Hindi po ba't wala naman tayong atraso sa pamilya Windsor? Bakit bigla nila tayong pinupuntirya?"

Patuloy pa ring pinag-iisipan ni Sophia ang pangalang Windsor sa kanyang isipan.

Windsor din ang apelyido ni Henry.

Bakas ang pagkalito at lalim ng pag-iisip sa kanyang mukha.

Pareho ng apelyido, pero ang isa ay kumakatawan sa pinakamataas na tagapagmana ng isang napakayamang angkan, habang ang isa naman ay isang lalaking modelo lang sa isang bar. Langit at lupa ang pagitan.

"Hindi ko rin sigurado." Napabuntong-hininga nang malalim si Lolo Gavin. "Nalaman ko na may isang auction bukas ng gabi na dadaluhan ng tagapagmana ng pamilya Windsor. Magkasama kayong dalawa na pumunta roon para alamin kung ano ba talaga ang problema at kung maaari pa itong maayos. Napakahalaga ng Aventis Project, pero sa ngayon, naiipit ito sa mga kamay ng pamilya Windsor."

Tumango si Sophia. "Masusunod po."

Binalingan ni Lolo Gavin si Oliver. "Gabi na. Umuwi na kayong dalawa. At Oliver, itanim mo 'to sa isip mo—kapag nangahas ka pang makipagkita sa babaeng 'yon, gagawa ako ng testamento at ipapamana ko ang lahat ng ari-arian ko kay Sophia!"

Nanlaki ang mga mata ni Oliver, at may halong hinanakit na sumagot, "Lolo, ako po ang tunay ninyong apo."

Hindi niya napigilang panlisikan ng mga mata si Sophia dahil sa matinding inis.

Ano bang gayuma ang ginamit ng babaeng ito para paikutin nang ganito si Lolo Gavin?

Kalmadong sinalubong ni Sophia ang kanyang tingin, na may halong panghahamon sa kanyang mga mata.

Ang pagtatanan ni Oliver at Clara sa ibang bansa ang dahilan kung bakit naging pulutan ng tsismis ang pamilya Miller sa buong lungsod.

Matagal siyang nagtiis para lang magamit ang impluwensya ng pamilya Miller upang makatayo sa sarili niyang mga paa. Kung hindi, baka kung ano pang kalokohan ang gawin ng kanyang mga nalilitong tunay na magulang para lang sa pekeng anak na 'yon.

Hinding-hindi na niya hahayaang apak-apakan siya muli.

Padabog na inihampas ni Lolo Gavin ang kanyang baston sa sahig, na lumikha ng isang malakas at mabigat na kalabog.

"Oliver, tandaan mo 'to, hindi pa ikaw ang nagmamando sa pamamahay na 'to!"