Ang Bilyonaryong Kinupkop Ko

"Pagod na?" bulong sa kanyang tainga ng isang lalaki, ang boses nito'y paos at puno pa rin ng pagnanasa.

Pinilit ni Sophia Brown na idilat ang kanyang mga mata, habang ang malasutla niyang buhok na kulay-kastanyas ay nakakalat sa unan.

Sa pag-ayon sa mga galaw ng lalaki, napaarko ang kanyang leeg dahil sa matinding sarap, na naglantad sa magandang kurba ng kanyang lalamunan.

"Pahinga muna tayo," ungol niya, paos ang boses at halatang sagad ang pagod mula sa kanilang mainit na pagniniig.

Nag-aalab sa pagnanasa ang mga mata ni Henry Windsor habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok ni Sophia, mapanukso ang tono nito. "Suko na agad? Kanina lang ang lakas pa ng loob mong kalmutin ako, ah."

Napasulyap si Sophia sa mga pulang kalmot ng kuko niya sa dibdib ni Henry. Namula ang kanyang mga pisngi at napamura siya sa isip.

Dalawang taon na niya itong inaalagaan, at tila lalo pang tumitindi ang resistensya nito sa paglipas ng panahon.

Parang mababali ang likod niya sa sobrang sakit.

Tinitigan siya ni Henry mula sa itaas, mahigpit na nakahawak ang mga kamay nito sa kanyang balingkinitang baywang. Nag-iwan ng anino ang ilaw sa perpektong hugis ng mukha ng lalaki, kaya mukha itong obra maestrang inukit ng isang sikat na eskultor.

"Tumatanda na kasi ako. Mahirap makipagsabayan sa isang batang tulad mo," sabi ni Sophia, na nakabawi na ng hininga. Ang kanyang mga manikyuradong kuko ay mapanuksong humaplos sa dibdib ng lalaki na parang isang naglalambing na pusa.

Hinuli ni Henry ang malikot niyang kamay, madilim at seryoso ang mga mata nito. "Para sa akin, mananatili kang bata."

Sakto namang tumunog ang cellphone ni Sophia sa ibabaw ng nightstand. Umilaw ang screen at lumabas ang pangalang "Honey," na parang isang baldeng yelo na biglang bumasag sa mainit nilang sandali.

Dumilim ang paningin ni Henry. "Honey? Kaya ba gusto mo nang tapusin ang namamagitan sa atin ngayong gabi?"

"Hindi tayo magbe-break. Tatapusin lang natin ang kasunduang ito," seryosong pagtatama ni Sophia. Akma niya sanang papatayin ang tawag, pero mas mabilis si Henry at sinagot ito.

Umalingawngaw sa speaker ang inip na inip na boses ni Oliver Miller.

"Sophia, anong oras mo ba balak umuwi? Alam mo namang hinihintay kita. Nag-iinarte ka na naman ba?"

Isang malambing at mahinhing boses ng babae ang sumingit mula sa background.

"Oliver, habaan mo naman ang pasensya mo kay Sophia. Huwag ka namang ganyan kataray."

Biglang nanlamig ang ekspresyon sa mukha ni Sophia.

Nagpatuloy si Clara Garcia sa kanyang malambing na tono. "Sophia, gusto kasi ng Lolo ni Oliver na iuwi ka niya. Kahit nagtatampo ka pa, huwag mo namang bastusin ang matanda. Kanina pa namin kayo hinihintay ngayong gabi."

Malambing nga ang boses nito, pero pinalalabas ng mga salita niya na walang modo si Sophia, na may halong patagong panunumbat.

Kasalukuyang nasa bahay si Oliver na dati nilang tinirhan bilang mag-asawa.

At dahil ginabi na si Sophia sa labas, malinaw kung ano ang ibig nilang ipahiwatig.

Nakuha agad ito ni Sophia, at dumaan ang pangungutya sa kanyang mga mata.

Dalawang taon man ang lumipas, ganoon pa rin kababaw at kagarapal ang mga taktika ni Clara.

Hindi lang siya nanira ng pamilya ng may pamilya, nakumbinsi pa niya si Oliver na itakas siya patungong ibang bansa sa mismong araw ng kasal nito.

Dalawang taon silang nagpakasaya sa kanilang bawal na relasyon nang walang pakialam sa magiging epekto nito. Naospital pa nga sa labis na pagkabigla ang lolo ni Oliver na si Gavin Miller, at naging pulutan ng tsismis ang pamilya Miller.

Malamig at puno ng pangungutya ang tinig ni Sophia. "Kalahating araw lang, hindi niyo na makayang maghintay? Ako nga, hinintay kita magdamag, para lang mabalitaang tinakas mo pala si Clara papuntang ibang bansa."

Sumiklab ang galit ni Oliver. "Sophia, wala akong panahon sa pag-iinarte mo! Nasaan ka ba? Umuwi ka na ngayon din."

Napakunot-noo si Sophia, nakatutok ang buong atensyon sa kausap. Hindi na niya napansin ang tuluyang pagdilim ng mukha ni Henry sa tabi niya.

Wala siyang ganang makita si Oliver, pero hindi niya magawang tiisin si Gavin.

Dis-oras na ng gabi, pero heto't naghihintay pa rin ang matanda.

Huminga siya nang malalim para pakalmahin ang sarili. "Papunta na po ako."

Pagkabitaw niya ng salita, biglang gumapang ang kamay ni Henry. Yumuko ito at marahang kinagat ang umbok ng kanyang tainga, sinadyang paos ang boses. "Sophia, babalikan mo ba talaga siya? Hindi ba't mas masarap akong mag-alaga kaysa sa kanya?"

Likas nang malalim at paos ang boses ni Henry, pero lalo pa niya itong pinababa, at bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay may bahid ng matinding panunukso.

Pinandilatan siya ni Sophia, isang tahimik na babala na manahimik ito.

Kalat na kalat sa buong bayan ang pambababae ni Oliver.

Kailangan niyang panindigan ang pagiging biktima sa sitwasyong ito. Kapag nahuli siya ni Oliver na may ginagawang milagro, mawawala ang alas niya.

Matalas ang pandinig ni Oliver at nahagip niya ang boses sa kabilang linya. Biglang tumalim ang tono nito at nagtanong, "May kasama kang lalaki? Sophia, nasaan ka ba talaga ngayon?!"

"Mali lang ang dinig mo."

Pinatayan agad siya ng telepono ni Sophia, hindi na ito binigyan pa ng pagkakataong magisa siya.

Ini-silent niya ang kanyang cellphone at padabog na itinabi ito.

Binalingan niya si Henry at sumampa sa ibabaw nito, tinititigan ang lalaki mula sa itaas. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa lalagukan nito, marahang pinapasadahan iyon ng kanyang mga daliri.

Napalunok si Henry.

Bahagyang naningkit ang magagandang mata ni Sophia.

"Sinadya mo 'yon, ano? Anong plano mo? Ang palitan si Oliver?"

Pabiro niyang tinapik ang matipuno at siksik na dibdib ni Henry. "Sumagot ka."

Lalo pang lumalim at nag-apoy ang titig ni Henry, mababa at seryoso ang boses. "Simula't sapul, alam mo na kung ano ang habol ko."

"Ang sarap sanang isipin, pero malabong mangyari." Nakaramdam ng munting kurot ng panghihinayang si Sophia sa kanyang dibdib.

Sabagay, si Henry na yata ang perpektong kasiping.

Bukod sa gwapo at may matipunong pangangatawan, kabisadong-kabisado rin nito kung paano siya paligayahin.

Kung hindi, malamang ay hindi tumagal ng dalawang taon ang lihim nilang ugnayan.

Kahit gaano pa niya kasuklaman si Oliver, tinitingala at nirerespeto niya ang kabutihan ni Gavin.

Nang ituring siyang parang isang hamak na kasangkapan ng pamilya Brown, si Gavin lang ang nagparamdam sa kanya na mayroon siyang pamilya.

Kung hindi lang sana bumabagsak ang kalusugan ng matanda, hindi nito mabilisang papauwiin si Oliver.

Ibubuka pa lang sana ni Sophia ang kanyang bibig nang biglang sakupin ni Henry ang kanyang mga labi, pinutol ang anumang sasabihin pa sana niya.

Napabuntong-hininga na lang si Sophia sa kanyang isipan. Sige na nga. Pagbibigyan ko na siya ngayon.

Sa kabilang banda, hindi maalis-alis sa isip ni Oliver ang kutob na may mali. Kahit mahina lang, tiyak niyang boses ng isang lalaki ang narinig niya kanina.

Sa ganitong dis-oras ng gabi, may kasamang ibang lalaki si Sophia!

Maingat na pinagmasdan ni Clara ang pag-igting ng panga ng lalaki. "Oliver, huwag ka munang mag-isip nang masama. Baka naman may ka-meeting lang na kliyente si Sophia tungkol sa negosyo."

"Anong klaseng negosyo ang pinag-uusapan sa ganitong dis-oras ng gabi?!"

Padabog na tumayo si Oliver, umaapaw ang matinding selos at galit sa kanyang dibdib.

"Kapag nalaman kong pinagtataksilan ako ni Sophia, hinding-hindi ko siya mapapatawad."

Pilit niyang nilunok ang namumuong kaba at pagdududa sa kanyang dibdib.

Balik sa silid ng hotel, natapos din sa wakas ang nagbabagang tagpo nina Sophia at Henry.

Lupaypay si Sophia sa sobrang pagod at halos hindi na makagalaw.

Maingat siyang binuhat ni Henry papunta sa banyo para linisan—isang nakasanayan na nitong gawin sa loob ng dalawang taon nilang pagsasama.

Hinayaan ni Sophia ang sariling mag-relax sa maligamgam na tubig ng bubble bath.

Matapos siyang paliguan nang buong pag-iingat, binalot siya nito sa isang malambot na tuwalya, binuhat pabalik sa kama, bago nito nilinisan ang sarili.

Pero pagbalik ng lalaki, sinalubong siya ni Sophia at inabutan ng isang bank card.

"Napakagaling mo, at palagi mo akong napapaligaya. Pero nakauwi na ang asawa ko." Kalmado niyang sinalubong ang mga titig nito.

"Kaya hanggang dito na lang tayo. Nasa card na 'yan ang kabayaran mo."