Kabanata 5 Pagpapatuloy na Pagnanais

Paglapat na paglapat ng likod niya sa puno, biglang nanindig ang mga balahibo ni Sophia sa sobrang kaba.

Mahigpit niyang niyakap ang kanyang maliit na bag, akmang sisigaw na sana ng saklolo, nang pag-angat niya ng tingin ay bumungad sa kanya ang isang pares ng pamilyar na mga mata.

Si Henry pala. Ang malamig at mailap na aura nito kanina sa auction ay tila naglaho na. Habang nakatayo ito ngayon sa kanyang harapan, bumalik ang sigla ng lalaking nakilala niya nang lubusan noong sila pa.

Nang mapagtantong si Henry iyon, agad na nawala ang kaba sa dibdib ni Sophia, at unti-unting humupa ang kanyang pagkasindak. Nakahinga siya nang maluwag.

Tumikhim siya, medyo alanganing nagsalita. "Ano ba'ng problema mo? Susmaryosep, naglalakad ka nang walang kaingay-ingay! Muntik na akong mamatay sa gulat sa'yo."

Hindi umimik si Henry. Sumandal lang ito sa puno habang matiim na nakatitig sa kanya.

Ilang sandali pa, iniunat nito ang kamay at marahang inayos ang ilang hibla ng buhok ni Sophia na tinangay ng hangin mula sa pagka-ipit. "Kanina ka pa patingin-tingin sa akin pagkapasok ko pa lang sa auction hall, tapos bigla kang nagmamadaling lumabas dito. Kung hindi ako ang ipinunta mo rito, hinahabol mo ba si Buyer Number 1?"

Parang nagbibiro lang ang tono nito, pero may nag-aapoy na pagnanasa sa malalalim nitong mga mata.

Ramdam ni Sophia ang pag-iinit ng kanyang magkabilang pisngi dahil sapul siya sa sinabi nito, kaya agad siyang nag-iwas ng tingin. "Naglalakad-lakad lang ako."

"Naglalakad-lakad lang, tapos nagkataong napadpad ka sa mismong daanang nilabasan ni Buyer Number 1?"

Napahalakhak nang mahina si Henry, aliw na aliw na nakatingin sa kanya mula sa itaas. "Wala nga ba talaga? O baka naman matapos mong makasama ang lalaking 'yon nang kalahating oras, na-miss mo bigla ang dati mong kakilala at gusto mong balikan ang nakaraan natin?"

"Hindi ah!" Nag-init ang mga tainga ni Sophia sa linyang 'balikan ang nakaraan'. Mabilis siyang umiling para pabulaanan ang paratang nito.

Iniwasan niya ang nanunuksong tingin ni Henry at dumukot ng isang bank card mula sa kanyang maliit na bag, saka ito padaskol na isiniksik sa palad ng binata.

"Kung anu-ano'ng pinagsasasabi mo. O, kunin mo 'to."

Isa na namang card.

Biglang nanlamig ang mga mata ni Henry. Hindi niya ito tinanggap, bagkus ay tumitig lang siya nang seryoso sa dalaga.

"Huwag mong masamain, ha; hindi 'to kung anu-anong kabayaran."

Sa takot na baka iba ang isipin nito, mabilis na nagpaliwanag si Sophia, naging seryoso ang kanyang tono. "Halatang mainitin ang ulo ng mayamang lalaking 'yon. Kung talagang nagtatrabaho ka bilang bodyguard niya, baka mamaya mapagbuntungan ka pa noon ng galit. Hindi naman kalakihan ang laman ng card na 'to, pero sapat na 'to para makaraos ka kahit papaano."

"Bodyguard...?"

Pagkarinig sa sinabi ni Sophia, napataas ng kilay si Henry. Isang kakaibang pakiramdam ang unti-unting gumapang mula sa kaibuturan ng kanyang puso.

Nang makitang natigilan si Henry, inakala ni Sophia na nahiya ito dahil nabuko niya ang totoong trabaho nito. Kaya naman mas lalo niyang isiniksik ang card sa palad ng binata.

Tinitigan niya si Henry sa mga mata, bakas ang sinseridad sa kanyang boses. "Kahit pa natapos na ang naging kasunduan natin noon, sa dalawang taong pinagsamahan natin, hindi na rin naman tayo pwedeng ituring na parang ibang tao sa isa't isa. Isipin mo na lang na tulong 'to ng isang kaibigan."

Pagkasabi nito, sa takot na baka tanggihan na naman siya ng binata, pahabol pa niya, "Kapag hindi mo 'yan kinuha, ibig sabihin hindi mo talaga ako itinuturing na kaibigan."

Bihirang-bihira para kay Sophia ang magsalita nang ganito kadiin kay Henry.

Sabagay, naging bahagi rin ito ng buhay niya sa loob ng dalawang taon. Kahit pa sabihing wala na siyang ibang nararamdaman, hindi rin naman niya kayang makita itong naghihirap.

Nanatiling walang imik si Henry habang hawak ang bank card. Blangko ang ekspresyon ng kanyang mga mata, kaya napakahirap basahin kung ano ang tumatakbo sa isip nito.

Nakaramdam ng pagkailang si Sophia sa matalim nitong pagtitig kaya napahawak siya sa kanyang buhok para ayusin ito. "Sige na, aalis na 'ko. Hinihintay pa 'ko ng asawa ko sa labas."

Akmang tatalikod na sana siya para umalis, pero biglang may mahigpit na kamay na pumigil sa kanyang pulso.

Sa isang iglap, hinila siya nito at ikinulong sa isang mahigpit at matipunong yakap.

Pumulupot ang braso ni Henry sa kanyang baywang nang napakahigpit kaya hindi siya makawala kahit anong gawin niya.

Bago pa man siya makapagprotesta, naramdaman na lang niya ang mainit na hininga nito na lumapat sa kanyang mga labi.

Yumuko si Henry at mariin siyang hinalikan!

Nanlaki ang mga mata ni Sophia, tila nablangko ang kanyang isip habang kusa niyang naiangat ang kanyang mga kamay para pilitin itong itulak sa dibdib.

Parang pader sa tigas ang mga kalamnan ng lalaki. Kahit anong gawin niyang pagtulak, hindi man lang niya ito matinag.

"Huwag... huwag namang ganito..."

Pautal-utal ang mga salitang lumalabas sa kanyang mga labi. Ngunit hindi nagtagal, muli nitong inangkin ang kanyang bibig, kaya tanging mga pigil na ungol na lamang ang kanyang nagawa.

Napakabihasa ni Henry sa paghalik. Nagsimula itong mapusok at marahas, ngunit unti-unting naging malambing at puno ng pagsuyo.

Unti-unting nanlambot ang kanyang buong katawan.

Palamya nang palamya ang paglaban ni Sophia. Nawalan na ng lakas ang mga kamay niyang nakadantay sa matipunong dibdib ng binata.

Nang mas palalimin pa ni Henry ang halik, kusa at napapikit na lamang siyang napatingala upang salubungin ito.

Nang mapagtanto ito ni Sophia, pakiramdam niya'y gusto na lang niyang magpalamon sa lupa sa sobrang hiya.

Sa loob ng dalawang taon nilang pagniniig, kabisadong-kabisado na ng kanilang mga katawan ang isa't isa. Kahit pilitin man siyang pigilan ng kanyang isipan, hindi kayang magsinungaling ng kanyang sariling katawan.

Ang pilit at nag-aalangang paglaban ni Sophia ay lalo lamang nagpaalab sa matinding pananabik sa puso ni Henry.

Mas lalo nitong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanyang baywang. Mas naging mapusok ang mga halik nito, na halos ikaputol na ng kanyang hininga.

Unti-unti nang nilulukob ng kalasingan ang isipan ni Sophia. Halos matunaw na ang buo niyang pagkatao sa mahigpit na yakap ni Henry.

Bigla na lang may mga yabag na umalingawngaw mula sa labas ng kakahuyan. "Sophia? Nandiyan ka ba? Ang tagal mo naman yata sa CR."

Diyos ko, si Oliver!

Napapitlag ang buong katawan ni Sophia. Ang kaninang mapupungay niyang mga mata ay biglang nanlaki at bumalik sa wisyo.

Buong lakas niyang itinulak si Henry, na nakapulupot pa rin ang braso sa kanyang baywang. Namumula pa rin ang kanyang mga pisngi, at habol niya ang kanyang hininga.

"Huwag kang maingay," kinakabahang bulong ni Sophia kay Henry.

Kapag nahuli sila ni Oliver sa ganitong sitwasyon, tiyak na masisira ang lahat ng pinaghirapan niya sa loob ng maraming taon para lang makapwesto sa pamilya Miller!

Huminto ang mga yabag ni Oliver isang hakbang na lang ang layo mula sa pinagtataguan nilang mga halamanan. Luminga-linga ito sa paligid, bakas ang inis at pagka-inip sa boses nito.

"Inabot na ng siyam-siyam sa CR? Sinasadya ba talaga ni Sophia na bwisitin ako?"

Sobrang lapit ng boses ni Oliver kaya napigil ni Sophia ang kanyang paghinga. Halos ibaon na niya ang kanyang likod sa puno.

Nakapulupot pa rin ang matipunong braso ni Henry sa kanya.

Nang makita kung gaano kataranta si Sophia, imbes na bitawan ay mas lalo pa itong lumapit. Sinadya nitong ilapit ang mga labi sa tainga ng dalaga at bumulong sa paraang silang dalawa lang ang makakarinig. "Ano kayang magiging itsura ng mukha niya kapag pumasok siya rito at makita niya tayong ganito?"

Nanginig ang buong kalamnan ni Sophia. Inangat niya ang kanyang kamay para kurutin nang madiin ang tagiliran ng binata, habang nanlilisik ang mga matang nagbababala.

Palapit nang palapit ang mga yabag, at kasabay nito ang tila pag-akyat ng puso niya sa kanyang lalamunan sa sobrang kaba.

Nang halos malagutan na ng hininga si Sophia sa matinding tensyon, biglang tumunog ang cellphone ni Oliver.

"Ano 'yon? Sige, sige, lalabas na ako."

Pagkababa ng tawag, sandaling natigilan si Oliver. Ngunit sa huli, hindi na ito nag-abalang pumasok pa sa loob ng kakahuyan at mabilis na tumalikod para umalis.

Nang tuluyan nang maglaho ang tunog ng mga yabag, doon lang nakahinga nang maluwag si Sophia. Muli niyang itinaas ang kanyang kamay para itulak si Henry na nakasiksik pa rin sa kanya.

Namumula ang kanyang mga pisngi na animo'y kamatis, ngunit wala na siyang panahong tapunan pa ng tingin si Henry. Yumuko na lamang siya upang mabilis na ayusin ang nagusot niyang damit.

"Aalis na 'ko," paos na paalam ni Sophia.

Nang hindi man lang nililingon kung ano ang reaksyon ni Henry, mabilis siyang tumalikod at naglakad palabas ng kakahuyan.

Naiwang nakatayo roon si Henry. Sinundan niya ng tingin ang papalayong bulto ng dalaga, habang unti-unting sumilay sa kanyang mga labi ang isang ngiting puno ng nag-aalab na pagnanasa.

Sa may bukana ng banquet hall, naabutan niya si Oliver sa ibaba ng hagdan habang may kausap sa cellphone.

Nang makita nitong lumabas na si Sophia, nakakunot-noong pinatay nito ang tawag. "Bakit inabot ka ng siyam-siyam sa CR?"

Lumapit si Sophia, malamig at walang emosyon ang kanyang boses. "Ang daming tao sa loob. Kailangan ko pang pumila."

Akmang lalampasan na sana niya ang binata, ngunit bigla nitong hinawakan nang mahigpit ang kanyang pulso.

Napako ang paningin nito sa kanyang mukha, bakas ang pagtataka sa boses. "Anong nangyari diyan sa labi mo? Bakit kalat-kalat 'yang lipstick mo?"

Tila lumaktaw ang tibok ng puso ni Sophia sa sobrang kaba.