Kabanata 2
POV ni Summer
Ang kasal namin, bangungot na binihisan lang ng pangarap.
Ibinigay ni Kieran ang lahat ng ipinangako niya—isang penthouse na tanaw ang Boston Common, aparador na punô ng mga designer na damit, isang black card na walang limit. Ipinakilala niya ako sa mundo niya ng mga tech mogul at venture capitalist, tumabi sa ’kin sa mga charity auction habang nakapulupot ang kamay niya sa bewang ko na para bang pag-aari niya ako, binilhan ako ng alahas na mas mahal pa kaysa bahay ng karamihan.
Pero hindi niya ako minahal. O ’yon ang akala ko.
Isang beses lang niya ako hinalikan—no’ng kasal namin, para sa camera. Pagkatapos no’n, wala na. Sa kwarto namin, para siyang doktor kung kumilos—malamig, eksakto, halos nakakainsulto sa bilis at linis ng galaw. Laging patay ang ilaw, laging kontrolado ang kamay niya, inaayos ako sa eksaktong posisyon na gusto niya. Kukunin niya lang ang kailangan niya, tapos tatalikod at hihiga palayo, iiwan akong mas mag-isa pa kaysa kung mag-isa talaga ako.
“Para siyang parusa,” sabi ko kay Dr. Martinez, halos pabulong na boses. “Parang araw-araw niya akong pinapaalalahanan na hindi ko siya nakita, hindi ko siya kinilala no’ng mga bata pa kami. Parang pinakasalan niya lang ako para ipahiya ako—para iparamdam sa ’kin kung ano ’yong maging parang hangin lang, walang nakakapansin.”
“Sinabi ba niya ’yon mismo?”
“Halos wala siyang sinasabi.” Ramdam kong nag-iipon na ang luha sa likod ng mga mata ko. “Sa labas, ang galing niyang umarte na asawang ulirang-uliran. Nakapatong ang kamay niya sa likod ko, ginagabayan ako sa gitna ng mga tao. Ipinapakilala niya ako bilang ‘Mrs. Cross’ na may kung anong diin sa boses—yung parang, akin ’to. Pero sa bahay… Diyos ko, sa bahay para akong nakikitira sa estranghero. Kontrolado niya lahat—kung saan ako pupunta, sino ang makikita ko, ano ang isusuot ko. Kailangan ko pa ng approval niya bago man lang ako makabili ng panggrocery.”
“Siguradong napakahirap no’n.”
Mahirap. Ang disente pakinggan, parang pang-clinic na salita, para sa totoong nangyari. Pero ang totoo? Nakakasakal. Nakakatakot. Para akong unti-unting nilulunod araw-araw, habang ang lahat sa paligid ko naiinggit sa “perpektong” buhay ko kasama ang “perpektong” bilyonaryo kong asawa.
“Gusto ko ng divorce,” sabi ko. “Pagkalipas ng dalawang taon, hindi ko na kinaya. Ginawa ko na ang mga papeles. May abogado na akong naka-ready. Kailangan ko na lang sabihin sa kanya.”
“At doon ka nagpunta sa Walden Pond.”
Nanginginig na ang mga kamay ko. Yung tissue, tuluyan nang napunit-napunit, nagkalat na ang maliliit na puting himulmol sa ibabaw ng hita ko. “Siya ang nagmungkahi. Bigla lang, isang umaga habang nag-aalmusal. Sabi niya, ‘Pumunta tayo sa Walden Pond. Tayong dalawa lang. Pwede tayong lumangoy.’ At naisip ko…” Napatawa ako, pero mapait. “Akala ko perpekto. Walden Pond—kung saan pumunta si Thoreau para hanapin ang sarili niya, para mamuhay nang sinasadya. Parang tamang lugar para tapusin ang kasal na ni hindi man lang talaga nagsimula.”
“Kaya pumunta kayo.”
“Kaya pumunta kami.”
Mas mabilis nang bumabalik ang mga alaala ngayon, mas matalas. Tatlong taon nang sinusubukan ni Dr. Martinez na buksan ang mga ’yon sa loob ko, tapos bigla na lang—parang bumigay ang dam, sabay-sabay ang agos.
Yung biyahe papuntang Walden Pond. Si Kieran, nakaupo sa likod ng manibela ng itim niyang Tesla, dumadausdos sa bintana ang tanawin ng Massachusetts—mga puno, bukirin, mga kalsadang parang walang katapusan. Ako sa passenger seat, nakatago ang divorce papers sa bag ko, pinagpapawisan ang mga palad ko tuwing sinusubukan kong i-rehearse sa isip ko ang sasabihin ko.
Kieran, nagpapasalamat ako sa lahat ng ginawa mo para sa ’kin, pero alam nating pareho na pagkakamali ’tong kasal na ’to. Pinirmahan ko na ang prenup—wala akong habol sa kahit ano sa ’yo. Ayoko ng pera mo. Gusto ko lang mabawi ang buhay ko.
Tahimik siya buong biyahe, pero hindi na ’yon bago. Tahimik naman talaga si Kieran. Ang kakaiba lang, yung paraan ng paglingon niya sa ’kin kada ilang minuto—may kung anong halos nerbiyos sa mukha niya, na hindi ko sanay makita.
“Maganda ang panahon,” sabi niya bandang gitna.
“Oo,” pilit kong nasabi. “Sakto sa paglangoy.”
Maganda ang lawa no’n. Malinaw na parang salamin, malamig, at sumasalamin ang tubig sa langit na tila kopya. May iilan pang tao sa tabing-dagat—mga pamilyang may kasamang bata, magkasintahang nakalatag sa kumot, isang lalaking may kayak. Normal. Ligtas. Parang simpleng pasyal lang.
Nagpalit kami ng swimsuit sa loob ng kotse. Yung akin, simpleng itim na one-piece—praktikal, hindi yung tipong pangpa-sexy. Yung kay Kieran, navy blue na swim trunks, at napansin ko—gaya ng lagi kong napapansin—kung gaano siya kapayat. Hindi naman mukhang sakitin, pero payat na halatang tao na nakakalimot kumain kapag lunod sa trabaho, taong nabubuhay sa kape at stress imbes na totoong pagkain.
Sabay kaming lumusong sa tubig. Sobrang lamig, yung tipong mapapasinghap ka talaga, pero ang sarap sa pakiramdam pagkatapos ng malagkit na init ng Agosto. Lumangoy ako palabas papunta sa bandang gitna, palayo sa pampang at sa mga tao, iniisip kong kailangan ko ng espasyo para masabi ko yung dapat kong sabihin.
“Kieran,” panimula ko habang palutang-lutang, pinapadyak ang paa para hindi lumubog. “Kailangan kitang makausap tungkol sa isang bagay—”
Doon biglang pinulikat ang kanang binti ko, sa may guya.
Sabay ang sakit—matalim at nakakapanghina—parang may bakal na kable na nakapulupot sa laman ko tapos hinihigpitan nang hinihigpitan. Napasinghap ako, lumubog, at nakalunok ng tubig. Sinakal ako ng sindak na parang may dumagan sa dibdib ko. Hindi ako makahinga, hindi ako makaisip. Ang alam ko lang, magpumiglas at lumaban sa tubig na biglang naging kalaban—parang gusto na talaga akong patayin.
At bigla na lang, andoon si Kieran.
Ito yung parte na binura ng isip ko. Yung parte na itinago ng utak ko, isiniksik sa isang madilim na sulok para hindi ko na kailangang silipin. Pero ngayon, dito sa opisina ni Dr. Martinez, habang pahilis na pumapasok ang liwanag ng taglagas sa bintana, bumalik ang lahat—buo, malinaw, at nakapangingilabot sa sakit.
Mga braso ni Kieran na yumakap sa ’kin mula sa likod. Yung kanan niyang braso—yung braso na hindi na talaga tuluyang gumaling mula sa kung anong naging pinsala niya noong high school—nakakandado sa bewang ko, kapit na kapit na parang buhay ang nakataya. Boses niya sa tabi ng tenga ko, paos at nagmamadali: “Hawak kita. ’Wag kang pumalag.”
Pero pumalag ako. Sa taranta ko, kinalmot ko siya, nahila ko siya pababa, muntik na kaming dalawa ang malunod. Naaalala ko yung bigat ng balikat niya sa ilalim ng mga palad ko, at kung paanong naging putol-putol ang hinga niya habang pilit niyang itinataas yung ulo naming dalawa para lang hindi tuluyang lumunok ng tubig.
“Sa pampang,” hingal niyang sambit. “Summer, tumigil ka. Hayaan mo akong—”
Pero hindi ko kaya. Tuloy-tuloy na pumapasok ang tubig sa bibig ko, sa dibdib ko, at ang tanging gumugulong sa utak ko, mamamatay ako, mamamatay ako, mamamatay ako.
Nagsimulang manginig ang kanan niyang braso. Ramdam ko mismo—yung panginginig na umaakyat sa laman niya habang pinipilit niya akong itaas. Yung braso niyang palaging mas mahina, medyo hindi ganoon kaayos ang galaw. Dumudulas na ang kapit niya.
“Tulong!” narinig kong sigaw niya, basag ang boses. “Tulong! Tulungan n’yo kami!”
May nagkakayak, naaalala ko na ngayon. Isang binatang nagpa-paddle sa malapit. Lumingon siya sa sigaw ni Kieran at tumuwid ang direksyon papunta sa amin.
“Kapit lang,” bulong ni Kieran sa tenga ko, at nag-iba ang boses niya. Lumambot. Naging tunog na hindi ko pa naririnig sa kanya kahit kailan. “Summer. Mahal. Kapit lang.”
Mahal.
Sa dalawang taon naming mag-asawa, hindi niya ako kailanman tinawag nang ganyan. Ni wala siyang ginamit na kahit anong lambing. Palaging “Summer” lang, sa boses na pantay at kontrolado. O kaya “Mrs. Cross” kapag may ibang tao.
Pero ngayon, habang pareho na kaming nalulunod, tinawag niya akong mahal.
“Hindi kita hahayaang mamatay,” sabi niya, at rinig ko yung tigas ng loob sa boses niya kahit pagod na pagod na siya. “Hindi. Pangako.”
Lumapit na yung naka-kayak. “Kapit sa paddle!” sigaw niya, iniunat sa amin yung sagwan.
Inayos ni Kieran ang kapit niya sa ’kin, at naramdaman ko siyang nag-iipon ng natitira niyang lakas. Tapos tinulak niya ako—malakas—inaangat ako palabas ng tubig, halos itapon ako papunta sa kayak.
Kumapit ako sa sagwan. Hinila ako ng naka-kayak paitaas, at bumagsak ako sa bangka, inuubo at sumusuka, umaagos ang tubig-lawa mula sa bibig at ilong ko.
“Asawa mo!” sigaw ng naka-kayak. “Nasaan ang asawa mo?”
Lumingon ako pabalik sa tubig, at doon ko siya nakita.
Nandoon pa rin si Kieran, mga sampung talampakan ang layo. Maputla ang mukha niya, nangingitim na asul ang mga labi. Pero nakangiti siya. Talagang nakangiti—yung ngiting malambot at banayad na hindi ko pa nakikita sa kanya kahit minsan, na para bang may tinititigan siyang napakahalaga.
Ako ang tinititigan niya.
Gumalaw ang mga labi niya, at kahit hindi ko marinig dahil sa sarili kong ubo at paghingal, nabasa ko kung anong sinasabi niya.
Pasensya na. Mahal kita.
Tapos lumubog siya sa ilalim, parang batong binitiwan.
