Batang Tagapag-ugnay

Sa bulwagan ng handaan, namuti ang mga daliri ni Emily Johnson sa higpit ng kapit niya sa baso ng champagne. Naglibot ang tingin niya sa mga bisita hanggang tumigil iyon sa ama niyang si Simon Johnson, na masayang nakikipagkuwentuhan sa mga ginang sa malapit.

Ang mukhang minsan niyang minahal, ngayon ay parang maskara na lang. Wala pang tatlong buwan mula nang ilibing ang nanay niya, tinanggap na ng lalaking ito si Celeste Johnson at ang anak nitong si Clara Johnson sa bahay nila—parang walang nangyari.

“Emily, bakit ka nagtatago rito? Gusto ka pang kausapin ni Mr. Murphy tungkol sa partnership.” Isang boses na kunwari’y matamis, amoy-perfume at nakakasulasok, ang dumausdos papalapit—kaya kusang tumigas ang likod ni Emily.

Inilayo ni Emily ang sarili sa ayaw na paghipo, diring-diri. “Hindi ako interesado.”

Si Clara—tatlong taon ang tanda kay Emily—ay anak sa labas ni Simon.

Noong nakaratay sa sakit ang nanay ni Emily na si Scarlett Lewis, kapal-mukhang dinadala ni Simon si Celeste, ang kabit niya, sa mga sosyal na club. At ngayon, walang hiya pa niyang ipinasok sa bahay nila. Nagpaparada si Celeste sa mamahaling gown at isinusuot ang mga alahas na naiwan ng nanay ni Emily, akala mo siya na si Mrs. Johnson.

Si Clara naman, biglang umangat sa isang iglap—mula sa tagong anak, naging prinsesa ng pamilya.

Hindi nagbago ang ngiti ni Clara habang iniabot niya kay Emily ang basong may pulang likidong parang berries. “Huwag ka namang ang lamig. Magkapatid tayo, ‘di ba? Tikman mo ‘to? Nakita ko si Mrs. Bailey, ito ang iniinom niya noong isang araw. Bagong cocktail ‘to—‘Dreamy Intoxication.’”

Kumikislap nang kakaiba ang seresa sa gilid ng baso, at parang bumaligtad ang sikmura ni Emily. Hindi niya makalimutan kung paanong atat na atat si Simon na pilitin ang mga doktor na itigil na ang gamutan noong mga huling araw ng nanay niya. Hindi rin niya makalimutan ang mapagmataas na ngiti ni Celeste noong unang tumapak ito sa bahay nila.

Ang lalaking ito—kasama ang kabit niya at anak nila—paulit-ulit na kumayod sa mga sugat sa puso ni Emily, hanggang parang hindi na maghilom.

“Ikaw ang uminom niyan.” Umatras siya, kumikislap ang mga mata sa lantad na pangmamaliit.

Pero binale-wala ni Clara ang reaksyon niya at isiniksik ang baso sa kamay niya. “Pagbigyan mo na ako. Tingnan mo, ang daming nakatingin sa atin. Ayaw nating isipin nilang hindi tayo magkasundo, ‘di ba?”

Lumingon si Emily. Maraming matang nakatutok sa kanila—punô ng hinuha at interes.

Mabubuhay ang mga taong ’to sa tsismis. Kapag nakita nilang ginanito niya si Clara, sinong nakaaalam kung anong maseselang kuwento ang kakalat.

Habang nag-aalangan si Emily, ibinaba ni Clara ang boses. “Sinabi ni Dad na umasta tayo na parang tunay na magkapatid. Huwag mo siyang inisin dahil lang sa maliit na bagay.”

May matalim na tumusok sa dibdib ni Emily.

Alam na alam niya—si Simon, ngayon, si Clara at si Celeste na lang ang nakikita. Kahit kaunting pagsuway niya, mas matindi lang na panunumbat at malamig na pagwawalang-bahala ang babalik sa kanya.

At higit sa lahat, kontrolado pa rin ni Simon ang Mirage Fashion—ang kumpanyang binuhos ng nanay niya ang buong buhay para maitayo. Hindi puwedeng tuluyang bumangga si Emily kay Simon bago niya mabawi ang Mirage Fashion.

Sa mabigat na loob, tinanggap ni Emily ang baso.

“Ayan, ganyan dapat.” Lalong tumamis ang ngiti ni Clara, na para bang hindi siya ang kanina lang ay nagbanta gamit ang tingin at mga salita.

Itinaas ni Emily ang baba at sumipsip ng kaunti. Mapait ang likido, at tila may hapding dumaan sa lalamunan niya.

Ilang sandali lang, may kakaibang init—parang lagnat—na gumapang sa katawan niya.

Napakapit si Emily sa kuwelyo habang biglang bumaha ang malamig na pawis, tumagos sa gown niya. Tumingin siya kay Clara nang hindi makapaniwala—at ang tagumpay sa mga mata ni Clara, parang kutsilyong humiwa sa kanya.

“’Ikaw...”

Paano nagawa ni Clara na lagyan siya ng gamot sa gano’n kapublikong okasyon?

Baliw ba siya?

O aprubado ’to ng tatay nila?

Inalalayan ni Clara ang nanginginig at pasuray-suray na katawan ni Emily, napakatamis ng boses—pero nakakasuka. “Ano’ng nangyayari sa’yo, Emily? Ang sama ng itsura mo. Halika, dalhin kita sa kung saan ka makakapagpahinga.”

Habang halos kaladkarin siya sa pasilyo, unti-unting lumalabo ang ulirat ni Emily.

Sumiksik sa ilong niya ang pabango ni Clara—iyon na iyon, parehong amoy na suot ni Clara noong unang beses itong sumugod sa silid ng nanay niyang may sakit.

“Bitawan mo ’ko...” pilit niyang sinabi, nanginginig ang boses sa pagpipigil ng ngipin, pero sinagasaan lang siya ng lakas at itinulak nang marahas papasok sa isang kuwartong pang-bisita.

Pagsara ng pinto, narinig niyang may binubulong si Clara sa isang lalaki sa labas. ’Yung tawang malagkit at nakakadiri, parang pinipilipit ang sikmura niya.

Lalong nag-alab ang apoy sa loob ng katawan niya—paunti-unti, mas lalong hindi niya kinaya. Bumagsak si Emily sa karpet, at ang mga luha niya’y gumuhit sa malamig na pawis sa mukha.

Kinamuhian niya si Simon sa pagiging walang puso. Kinasuklaman niya si Clara sa kalupitan. At mas kinamuhian niya ang sarili niya dahil nakakulong pa rin siya sa pamilyang matagal nang hindi karapat-dapat tawaging “pamilya”—pamilyang pati libing ng nanay niya, ginulo pa ng dalawang ’yon na walanghiya.

“Eh, heto ka pala, maganda. Kanina pa kita hinihintay.”

Tumusok sa tenga niya ang madulas na boses. Biglang inangat ni Emily ang ulo niya at nakita ang lalaking malaki ang tiyan—si Roy Murphy, isa sa mga kasosyo sa negosyo ng tatay niya, na kamakailan lang sa isang hapunan pang-negosyo ay tumitig sa kanya na parang hinuhubaran siya ng mata. Lumapit ito habang kinukusot ang mga palad, kumikislap ang mga gintong singsing sa ilaw—kumikinang na parang kasuklam-suklam.

“Lumayo ka sa ’kin!” sigaw ni Emily, buong lakas, habang ibinabaon niya ang mga kuko sa karpet.

Napasuray ang lalaki sa tulak niya, pero sumugod ulit, galit na galit sa hiya. “Tigilan mo ’yang arte mo! Si Simon nga halos ihain ka na sa ’kin! Alam mo ba? Kapag binangga mo ’ko, sisiguraduhin kong malulugi pamilya mo ngayong araw!”

Simon!

Ibig sabihin, alam niya—aprubado niya!

Handa ang sarili niyang ama na ihagis siya sa mga asong-gutom!

May kung anong lakas na sumiklab mula sa kaibuturan ni Emily, at sinipa niya si Roy nang deretso sa singit. Nang mapayuko ito sa sakit, nagpumiglas siya palabas ng pinto.

Mas pipiliin pa niyang mamatay kaysa mahawakan ng dugyot na ’yon!

Takbo si Emily sa pasilyo, nakayapak, habang binubugbog ng lamig ng marmol ang mga paa niya. Nahihilo siya sa kislap ng mga kristal na chandelier sa kisame, pero hindi siya puwedeng huminto.

Sa likod niya, humahalo ang pagmumura ni Roy sa mabibigat na yabag—dumadagundong sa tenga niya na parang tibok ng puso.

“Punyeta ka! Magbabayad ka dito!”

Ramdam ni Emily ang init ng gamot na kumakalat sa buong katawan niya, walang tigil, habang ang isip niya’y pasulpot-sulpot ang liwanag—parang kandilang nauupos. Nang halos bumigay na siya, biglang may pinto sa unahan na bumukas. Isang matangkad na lalaki ang lumabas at nagmamadaling umalis, naiwan ang pinto na bahagyang nakabukas.

Hindi na nag-isip si Emily—sumuot siya sa siwang na parang isdang dumulas. Pagsara niya ng pinto sa likod, kinapa-kapa niya ang seradura. ’Yung mahinang “klik” nang mag-lock, iyon ang pinakamatamis na tunog na narinig niya sa buong buhay niya.

Halos hindi pa siya nakakapagpatatag ng katawan sa pinto nang marinig niya ang mabigat na paghinga ni Roy sa labas. “Leche! Saan nagpunta ’yung maliit na pokpok na ’yon? Pag nakita kita, sisiguraduhin kong hindi ka makakalakad nang isang linggo!”

Nanginginig ang buong katawan ni Emily, wala siyang kontrol. Baka basagin ng kadiring ’yon ang pinto sa galit?

Sumulyap siya sa bintana—ika-28 palapag. Wala siyang matatakbuhan.

Wala na ba talaga siyang magagawa—nakasalalay na lang sa tadhana?