Minahal
554 Mga View · Nagpapatuloy · Amy T
Nalunod ang kapatid kong babae noong mga bata pa kami. Kasalanan ko ’yon, at sinigurado ng tatay ko na hinding-hindi ko makakalimutan. Walang araw na lumilipas na hindi niya ipinamumukha sa akin kung gaano ako kapalpak at kung gaano niya ako kinamumuhian.
Isang aksidente ilang taon na ang nakalipas ang nag-iwan sa akin ng mga pilat sa mukha. Kapag tinitingnan ako ng mga lalaki, parang diring-diri sila. Para mawala na ako sa paningin niya—para hindi na niya kailangang titigan ang mukha kong punô ng peklat—ibinenta ako ng tatay ko sa Bravta, at pinilit akong pakasalan ang lalaking hindi ko pa kailanman nakikita.
Ang lalaking dapat kong pakasalan, hindi man lang makakarating sa kasal. Sa halip na siya, ang mga lalaking minsang may hawak ng puso ko ang sumulpot sa bahay ng tatay ko, at sinabing nandoon sila para ihatid ako kung saan naghihintay ang magiging asawa ko.
Dominick, Ivan, at Uri—ang mga lalaking minsang inakala kong mga prinsipe kong tagapagtanggol—ang totoo, sila ang pinakamatitindi kong kaaway. Gusto nila akong durugin, wasakin ang kung ano pang natitira sa akin. Ang hindi nila alam, matagal na akong nabubuhay sa bangungot mula noong sinumpang araw na ’yon—na para bang pira-piraso na ako, at tinangay na ng hangin ang mga natira.
Matapos ang ilang oras na paglipad, lumapag kami sa Siberia, kung saan sa wakas nakaharap ko ang lalaking bumili sa akin—ang lalaking dapat maging asawa ko—si Dimitri.
Mukha rin siyang may galit sa akin, kasing tindi nina Dominick, Ivan, at Uri.
Hindi nagtagal bago ko napagtanto na ayaw ni Dimitri magpakasal. Ang gusto niya, ihanda ako para sa habambuhay sa Blood Lodge, kung saan magsisilbi ako sa mga Russian Lords.
Isang aksidente ilang taon na ang nakalipas ang nag-iwan sa akin ng mga pilat sa mukha. Kapag tinitingnan ako ng mga lalaki, parang diring-diri sila. Para mawala na ako sa paningin niya—para hindi na niya kailangang titigan ang mukha kong punô ng peklat—ibinenta ako ng tatay ko sa Bravta, at pinilit akong pakasalan ang lalaking hindi ko pa kailanman nakikita.
Ang lalaking dapat kong pakasalan, hindi man lang makakarating sa kasal. Sa halip na siya, ang mga lalaking minsang may hawak ng puso ko ang sumulpot sa bahay ng tatay ko, at sinabing nandoon sila para ihatid ako kung saan naghihintay ang magiging asawa ko.
Dominick, Ivan, at Uri—ang mga lalaking minsang inakala kong mga prinsipe kong tagapagtanggol—ang totoo, sila ang pinakamatitindi kong kaaway. Gusto nila akong durugin, wasakin ang kung ano pang natitira sa akin. Ang hindi nila alam, matagal na akong nabubuhay sa bangungot mula noong sinumpang araw na ’yon—na para bang pira-piraso na ako, at tinangay na ng hangin ang mga natira.
Matapos ang ilang oras na paglipad, lumapag kami sa Siberia, kung saan sa wakas nakaharap ko ang lalaking bumili sa akin—ang lalaking dapat maging asawa ko—si Dimitri.
Mukha rin siyang may galit sa akin, kasing tindi nina Dominick, Ivan, at Uri.
Hindi nagtagal bago ko napagtanto na ayaw ni Dimitri magpakasal. Ang gusto niya, ihanda ako para sa habambuhay sa Blood Lodge, kung saan magsisilbi ako sa mga Russian Lords.



