Walang Kuwentang Lalaki

Madaling araw.

Ang hamog ng gabi ay hindi pa natutuyo.

Ang mga kumikislap na patak ng hamog ay dahan-dahang dumudulas sa mga dahon, parang umuulan sa kagubatan.

Si Chun Jing ay nakasakay sa likod ng isang kabayo, bahagyang nanginginig. Ang kabayo ay mahusay, may makintab na pulang balahibo. Ang tao ay maganda, ang lahi ng mga soro ay kilala sa kanilang kagandahan, hindi ito biro.

Hawak niya ang isang sisidlan ng alak, bahagyang nakapikit, at sumasabay sa paggalaw ng mga kalamnan ng kabayo. Napuno ng alak ang sisidlan, kahit na steady ang lakad ng kabayo, may natatapon pa ring alak sa kanyang mahabang damit na kulay tubig-dagat. Ngunit hindi niya ito alintana, hindi siya mahilig sa alak, gusto lang niyang malasing.

Ang pagkalasing ay minsan isang uri ng kasiyahan.

Lumabas siya sa masaganang kagubatan, at ang matinding liwanag ng araw ay tumama sa kanya. Huminga siya ng malalim at bahagyang kumunot ang noo. Nang lumingon siya pabalik, parang may puting ulap na bumabalot sa kagubatan, parang isang paraiso.

Naalala niya ang paalala ng kanyang ate bago siya umalis. Sinabi nito, "Kahit matagpuan mo siya o hindi, kailangan mong bumalik nang ligtas! Huwag kang makipag-away o maghanap ng gulo. Kinausap ko na ang mga opisyal sa bawat istasyon, hindi nila tayo pababayaan. At sa bawat hintuan, kailangan mong magpadala ng balita sa akin gamit ang ibon, para malaman ko ang kalagayan mo, huwag mo akong alalahanin."

Naalala rin niya ang kanyang pangako. Sinabi niya, "Huwag kang mag-alala, ate! Hindi na ako bata."

Pero ngayon, lubos na siyang naligaw sa kanyang ruta.

Sa pag-iisip na ito, tumingala si Chun Jing, bahagyang nakapikit at ngumiti. Ang araw ay tumama sa kanyang malinis na mukha, at ang puting balahibo sa kanyang mukha ay kumikislap na parang ginto. Ang ngiti sa kanyang labi ay lalong lumalim, at inihagis niya ang sisidlan ng alak sa likod, sabay sinipa ang kabayo para tumakbo sa ilalim ng araw, parang isang asul na palaso na lumipad mula sa pana.

Kung hindi siya magpapadala ng balita, mag-aalala kaya ang kanyang ate? Siguradong mag-aalala ito!

Ang hakbang ng kabayo ay unti-unting bumagal, at si Chun Jing ay humiga sa likod ng kabayo, nakatingin sa asul na langit. Akala niya ang pag-alis ay magpapasaya sa kanya, pero napagtanto niya na gaano man kalayo ang kanyang takbuhin, parang isang saranggola siya na ang tali ay hawak pa rin ng kanyang ate.

Nagsimula siyang mainggit sa mga lalaking walang kaugnayan sa kanyang ate, pati na rin sa lalaking iniwan ng kanyang ate.

Ang misyon niya ngayon ay hanapin ang lalaking iyon, si Xian Xi. Bago maging pinuno ang kanyang ate, si Xian Xi ang dakilang pari ng kanilang lahi. Maaaring sabihin na ang kanyang ate ngayon ay gawa ni Xian Xi, pero hindi yata inakala ni Xian Xi na isasakripisyo niya ang sarili niyang pag-ibig.

Para kay Chun Jing, ang ginawa ni Xian Xi ay walang pakinabang, dahil hindi niya kilala ang kanyang ate.

Ang kanyang ate ay laging nagnanais na maging isang ordinaryong tao, hindi niya hinahangad ang kapangyarihan at posisyon. Para sa marami, ang kapangyarihan ay ang kanilang pangarap, pero sa huli, wala rin naman silang maiuuwi. Hubad tayong dumating at hubad ding aalis.

Kahit ngayon, iniisip pa rin ng kanyang ate na balang araw ay makakatakas siya sa Qingqiu at sa Da Ze, at babalik sa Kyushu para maging isang malayang tao.

Ang kabayo sa ilalim niya ay tinatawag na Hong Dou, pangalan na ibinigay ng kanyang ate. Sinabi ng kanyang ate, "Ikaw ay si Xiao Douzi, siya ay si Hong Douzi, swak na swak na pamilya!" Ang ilong ni Hong Dou ay mas matalas pa sa ilong ni Chun Jing, kaya huminto ito.

Matapos humiga ng ilang sandali, bahagyang kumunot ang ilong ni Chun Jing, bigla siyang bumangon at tumingin sa malayo, sa dulo ng daan.

Nandoon ang isang mataas na poste na may tatlong talampakan, may nakasabit na pulang tela na may burdang gintong karakter ng alak.

Sa hangin, ang tela ay humahampas at nagdadala ng amoy ng alak.

Biglang lumiwanag ang mga mata ni Chun Jing, tuwing naaalala niya ang kanyang ate, nagigising din ang kanyang pagnanasa sa alak.

Umupo siya sa tabi ng isang mesa na puno ng mantsa ng alak. Ang mesa ay basa at amoy alak, parang kinuha mula sa isang balon ng alak. Binaba niya ang isang perlas at humingi ng dalawang malaking sisidlan ng matapang na alak.

Nakalimutan na niya kung kailan siya natutong uminom, pero alam niyang kapag nalaman ito ng kanyang ate, siguradong papagalitan siya. Sinabi ng kanyang ate, "Huwag kang maging lasenggo!"

Siyempre, minsan sinusunod din niya ang kanyang ate. Kinuha niya mula sa kanyang bulsa ang isang supot ng tsaa, at sa ilalim ng kakaibang tingin ng may-ari ng tindahan, ibinuhos niya ang tsaa sa dalawang sisidlan ng alak, sinara ang mga ito, at umalis.

Ngayon, ang laman ng kanyang sisidlan ay hindi na alak kundi tsaa.

Pagkalipas ng isang milya, kinuha ni Chun Jing ang isang puting tasa, kinagat ang takip ng sisidlan, at ibinuhos ang tsaa. Ang berdeng tsaa ay kumikislap sa puting tasa, ang amoy ng tsaa ay humahalo sa amoy ng alak, napakabango.

Huminga ng malalim si Hong Dou, alam din nitong ito ay masarap na tsaa.

Hinawakan ni Chun Jing ang leeg ni Hong Dou, ang isang kamay ay may hawak na sisidlan ng alak, at pumikit habang nakasandal sa likod ng kabayo. Kinuskos niya ang leeg ni Hong Dou, at nalasahan ang bango ng tsaa at alak sa kanyang mga labi.

Sa kanyang tainga, naririnig niya ang tunog ng hangin na humahampas sa mga dahon, parang tunog ng isang shaker sa kamay ng isang musikero. Ang mga insekto sa mga dahon ay nagpapalitan ng huni, at ang kaguluhan ay nagiging isang ritmo sa ilalim ng malamig na hangin, na mas nagpapalasing kay Chun Jing.

Nang halos matulog na siya, isang matinis at maganda na huni ng ibon ang pumukaw sa kanya. Bigla siyang bumangon. Ang tunog na iyon ay napakaganda, kakaunti lang ang mga ibon na may ganitong tunog, pero para kay Chun Jing, ang tunog na iyon ay parang sumpa.

Tumingala siya sa malinis na langit, kumunot ang noo, at hinaplos ang balahibo ni Hong Dou, "Mukhang mas mabilis dumating ang ibon ngayon! Pakiusap na."

Huminga ng malalim si Hong Dou, itinaas ang mga paa, at tumakbo.

Ang kabayo ay kayang tumakbo ng isang libong milya sa araw at walong daan sa gabi. Kapag nagsimula itong tumakbo, hindi ito titigil hangga't hindi nasasatisfy. Kaya nang huminto ito, si Chun Jing ay maputla na, at lahat ng laman ng kanyang tiyan ay nailabas na.

Walang pakundangan na umupo si Chun Jing sa lupa, pinahid ang kanyang bibig, at tumingin kay Hong Dou, "Hong Dou!"

Tumingin si Hong Dou kay Chun Jing at hinaplos ang kanyang braso.

Tumingin si Chun Jing sa mga mata ni Hong Dou na may mahabang pilikmata, at napabuntong-hininga. Hinaplos niya ang ulo nito.

Tumayo siya, tumingala sa walang ulap na langit, at napabuntong-hininga, "Mukhang matatagalan pa bago tayo magkita muli!"

"Pero..." Tumingin siya kay Hong Dou at ngumiti, "Para sigurado, kailangan kong magpalit ng mukha, at ikaw rin ng damit."