Bölüm 105 ~ Kırık ~

Camille’i bulduğumda oturma alanındaydı.

Kanepenin ucuna çökmüş, içine kapanmış gibiydi. Ellerini öyle sıkı kenetlemişti ki boğumları bembeyaz olmuştu. Dudakları, yalnız olmadığını unutmuş gibi, kendi kendine kıpırdıyordu.

Yarım saniye kadar yavaşladım.

“İstemeden oldu… istemeden oldu…”

Kelimele...

Giriş yapın ve okumaya devam edin