BÖLÜM 120

Açıklık yine sessizliğe bürünmüştü, rüzgar uzun otların arasından bir ninni gibi geçiyordu. Saphira yalınayak duruyordu, ayak parmakları toprağa gömülmüş, kolları yanlarında gevşekçe sarkıyordu. Nefesi yavaş ve düzensizdi, son dönüşümün kalıntıları hala derisinin altında tınlıyordu. Parmakları seğir...

Giriş yapın ve okumaya devam edin