BÖLÜM 15

“Tamam,” dedim. Yarın, tüm eşyalarını ailesinin evine taşıyacaktı. Yine yalnız kalacaktım. Kapıyı açtım, elimde pijama, ev sabahlığı ve terliklerim vardı. Babam onları aldı, annem beni kucakladı ve elimi tuttu, hastaneden çıkıp eve gitmek üzere yola koyulduk. Herkesin bana baktığını hissedebiliyordu...

Giriş yapın ve okumaya devam edin