EVE'NİN YASAK AŞKI
Olivia Chigozie · Güncelleniyor · 212.5k Kelime
Giriş
Gözlerimi kapattım. "Evet... efendim?" diye çaresizce inledim, bacaklarımın arasında keskin karıncalanmalar hissederek.
"Eve," diye tekrar seslendi, ıslak öpücüklerle kulağıma doğru ilerlerken.
"Ad... Adrian," diye nefes aldım.
"Ne yapıyorum ben?" diye sordu, kulak mememi ısırarak.
"Bana... bana dokunuyorsun?"
"Sana dokunmamalıyım," dedi, boynumu susamış bir vampir gibi keşfederek.
"İstiyorum... seni istiyorum," diye utançsızca kekeledim.
Boynumu eliyle sardı, hafifçe boğarak.
Aman Tanrım.
"Oğlum sana deli oluyor," dedi, beni sıkıca kavrayarak.
"Onu istemiyorum," diye fısıldadım, boynumdaki kötü öpücüklerini içine çekerek.
"İstemelisin. Ve... bir karım var."
Zengin ebeveynlerinin ölümüne yol açan yıkıcı bir geceden sonra, yirmi yaşındaki üniversite birinci sınıf öğrencisi Evelyn (Eve) Millers, bir masal hayranı, hayatı için kaçarken buldu kendini. Umut tükenmiş gibi görünürken, daha önce reddettiği sınıf arkadaşı Mario Morelli tarafından kurtarıldı. Mario, peşindekileri ortadan kaldırdı ve güçlü bir mafya ailesiyle bağlantılarını açıkladı. Mario, onu ailesinin malikanesine götürdü, burada ilginç akrabalarıyla tanıştı ve hızla Mario'nun tehlikeli ve yakışıklı babası, Morelli mafyasının başı Don Adrian Morelli'ye kapıldı. Eve'nin hayatı, tehlike ve inkar edilemez bir çekimle karışan heyecan verici bir dönüş yapacaktı.
Bölüm 1
EVE’NİN BAKIŞ AÇISI
BANG!
BANG!
Oturma odasından gelen silah sesiyle donduk kaldık.
"Diğerlerini arayın!" Yabancı bir erkek sesi duyuldu, kalbim hızla çarpmaya başladı.
"Bunları bulun!" Başka bir yabancı ses.
Babamın vurulmuş olma düşüncesi beni dehşete düşürdü, mutfak kapısına doğru adım attım ama annem beni hemen geri çekti.
Beni Annamarie'nin kollarına attı, dadım beni tuttu.
"Onu al ve arka kapıyı kullan. Şimdi git," annem mutfak kapısına bakarak emretti.
"Evet hanımefendi. Gel çocuk," Annamarie dedi, beni sürükleyerek götürdü.
"Hayır. Anne, seni bırakıp gitmeyeceğim," neredeyse ağlayarak anneme doğru yürüdüm ama beni tekrar Annamarie'ye itti.
"Onu götür dedim. Hemen git!" Fısıldayarak bağırdı, gözyaşlarım akarken Annamarie beni arka kapıdan dışarı çıkardı.
Koşarak ormana doğru ilerledik.
BOOM!
Yüksek bir bomba patlaması bizi durdurdu, dönüp baktım.
Evimiz yanıyordu.
Kalbim mideme düştü.
"Anne!" diye bağırdım, hızlı ve zayıf adımlarla eve doğru ilerledim ama nana beni yakaladı.
"Çocuk, hayır."
"Anne!" diye ağladım, dizlerimin üstüne düştüm.
Nana beni tutarken acı içinde ağladım.
"Devam etmeliyiz, çocuk."
Başımı salladım. "Hayır. Ebeveynlerim. Babam! Anne!" diye ağladım, evime bakarak.
Alevler içinde!
Bunu bize kim yapar?
O adamlar kimdi?!
Neden bunu bize yaptılar?!
"Gitmeliyiz. Burası tehlikeli. Seni güvende tutmalıyız. Annen seni güvende görmek istiyor. Onun son isteklerine saygı göstermeliyiz."
Kalbim sıkıştı, hıçkırarak ağladım.
"Gel, çocuk." Nana dedi, beni kaldırdı ve ormana doğru ilerledik.
Elimi bırakmadan bir saat boyunca ormanın derinliklerinde yürüdük.
Bir süre sonra garip bir kulübeye ulaştık. Elimi bıraktı ve cebinden bir anahtar çıkardı, kaşlarımı çattım.
Kulübeyi açtı ve bana döndü. Elini uzattı. Elimi onun eline koyarak kulübeye girdim.
Yer karanlık ve ürkütücüydü. Ahşap ve toz kokuyordu. Nana bazı mumları yaktı, odanın tamamını aydınlattı ve bana eski ve terkedilmiş bir yerin görüntüsünü verdi.
Eski bir kanepe, küçük bir masa, pencerelerde eski beyaz perdeler ve duvarda bir boğa başı gördüm.
Burası uzun zamandır kimsenin gelmediği bir yer gibi görünüyordu. Nana bir mumla bana doğru yürüdü, dikkatimi çekti.
"Gel, çocuk. Seni odaya götüreyim," dedi, elini omzuma koyarak içeri bir odaya yönlendirdi.
Odaya geldiğimizde, beyaz örtüyle kaplanmış bir ranza gördüm. Gözlerim odanın geri kalanını gezdi. Yatağın yanında bir sandalye, bir komodin, duvarda başka bir boğa başı, ki bu bana çok ürkütücü geldi, ve pencerede eski beyaz bir perde vardı.
"Otur, tatlım." Nana dedi, beni yatağa oturttu. Yatak zayıf bir ses çıkardı, yatağa bakarak ellerimi ovuşturdum. Ellerimi çıplak bacaklarıma koydum, bir gözyaşı elime düştü. Kalbim şiddetle acıdı, daha fazla gözyaşı akmaya başladı.
"İşte soğuk için bir şey," Nana dedi, bana siyah bir battaniye uzatarak.
"Teşekkür ederim," zar zor fısıldadım, battaniyeyi aldım. Soğuk rüzgar cildime vurdu, pencereye baktım.
Rüzgar perdeyi pencereden uçuruyordu.
"Pencere kırık. Ama battaniye seni soğuktan koruyacak," Nana dedi.
Başımı salladım, gözlerimi indirdim.
"Ah, tatlım," dedi, yanımda oturdu. Elini omzuma koydu.
"Ebeveynlerim öldü, nana." Hıçkırarak ağladım. Kalbim sürekli kırılıyordu.
Beni kendine çekti, başımı omzuna koydum.
"Üzgünüm, tatlım." Saçlarımı nazikçe okşadı.
Ebeveynlerimi düşündükçe hıçkırarak ağladım.
Babam. İki kez vuruldu.
Annem babamın peşinden gitmek zorunda kaldı ve evde yanarak öldü. Tüm bunların başıma geldiğine inanamıyorum.
"O kalpsiz insanlar kimdi, nana? Onlara ne yaptık?" Hıçkırarak ağladım.
"Senin kadar ben de şaşkınım, çocuk. Kim olduklarını bilmiyorum. Zengin insanların düşmanları olur," dedi, başımı omzundan çekip ona baktım.
Endişeyle bana bakıyor.
"Ne demek istiyorsun? Babamın düşmanları mı var?"
Omuzlarını silkti. "Bu olanlara tek açıklama bu, evlat." Saçımın bir tutamını kulağımın arkasına doğru çekti.
"Ama babam tatlı bir insan. O... o iyi bir adam. Biz iyi insanlarız. Neden biri bize zarar vermek istesin ki?"
"Evlat," dedi, elini benim elime koyarak. "Ne kadar iyi biri olursa olsun, insanlar yine de onu sevebilir. Hiç düşünmedin mi ki, ailenin ne kadar zengin ve sofistike olduğuna kıskanan insanlar olabilir?"
"Bu adil değil. Annemle babam buraya gelmek için çok çalıştılar. Neden biri onların başarıları yüzünden onları öldürsün ki? Anlamıyorum." Konuşurken kalbim sıkıştı.
"Anlamıyorum, Nana. Bu insanlık dışı. Annemle babam öldü. Annemle babam öldü, Nana!" diye ağladım.
"Şşş, tatlım," dedi, başımı omzuna koyarak ve beni kucakladı.
"Kalbi olan biri bize bunu nasıl yapabilir? Neden, Nana? Neden? Bu çok adaletsiz," diye hıçkırdım, Nana'nın elini tutarak. Babamın gülümseyen yüzü gözümün önüne geldi.
Annemin gülümsemeleri de. Ona salonda tatlı ikram edecektik. Sohbet edecektik. Bu gece diğer geceler gibi geçecekti.
Neden oldu bu?
Neden?
"Biraz uyuman lazım, tatlım. Hadi, yat." dedi Nana, beni biraz hareket ettirerek.
Yanıma yattım, hıçkırarak, o da beni battaniyeyle örttü. Yaklaşıp şakaklarıma bir öpücük kondurdu.
Kapıya doğru adımlarını attı.
"Nana?"
"Evet, tatlım?" dedi, bana dönerek.
"Lütfen, benimle kal. Yalnız kalmak istemiyorum."
"Seninle birlikteyim, evlat. Salonda olacağım. Her on dakikada bir seni kontrol edeceğim, tamam mı?"
Hafifçe başımı salladım.
"Şimdi, biraz uyu, tamam mı?"
Başımı dinlendirdim, o da odadan çıktı.
Sırt üstü uzanmış, örümcek ağlarıyla dolu eski tavana bakıyordum.
Annemle babamı düşündüm, kalbim sıkıştı.
Artık yetim olduğuma inanamıyorum.
Tek bir gecede!
Annemle babam gitti.
Tanrım, olamaz. Bu benim başıma gelmiyor.
Yanıma yatmışken kalbim şiddetle ağrıyordu. Battaniyeyi sıkıca tutarak sessizce ağlıyordum.
Baba, anne. Bana bunun bir kabus olduğunu söyleyin.
Bana yakında uyanıp sizi göreceğimi söyleyin.
Tanrım.
Gözlerimi kapattım, silah sesleri kulaklarımda yankılanıyordu. Annem beni Nana ile gitmeye zorladı. Sadece o da öldürüldü.
Yangının patlaması beni irkiltti.
Tanrım, neden?!
Neden bize bunu yaptın? Bana?!
Onlarsız nasıl yaşarım?!
Nasıl?!
Pencereden yüzüme bir ışık vurdu. Yönüne baktım ve dolunay gördüm.
Gözlerimden daha fazla yaş akarken bakışımı aydan çekip gözlerimi kapattım ve kısa bir süre sonra uykuya daldım.
Soğuk rüzgarın pencereden içeri girmesiyle gözlerimi açtım. Beni titrettirdi.
Etrafıma baktım ve hemen çevremi tanıdım. Her şeyin bir kabus olmadığını fark etmek kalbimi sıkıştırdı. Hala kulübede olduğumu ve annemle babamın gerçekten öldüğünü anladım.
Yataktan zayıf bir ses çıkararak oturdum. Yüzüm rüzgar sayesinde kurumuş gözyaşlarıyla doluydu.
Ayağa kalktım ve soğuğu görmezden gelerek pencereye doğru yürüdüm. Perdeleri açtım ve pencerenin tamamen açık olduğunu fark ettim.
Pencereyi sadece perde örtüyor. Cam veya tahta yok. Bu yer antik.
Ay'a bakarak iç çektim. Kolye ucu tuttum, annemin doğum günümde bana nasıl verdiğini hatırlayarak gözyaşı döktüm.
Kapının çatırdaması dikkatimi kapıya yöneltti.
Sessiz adımlarla kapıya doğru yürüdüm ve salona baktım. Nana'nın açık giriş kapısının önünde durduğunu ve biriyle konuşuyor gibi göründüğünü gördüm.
Kaşlarımı çattım.
Kiminle konuşuyor?
Kişiyi net göremiyorum.
"O nerede?"
Tanıdık bir erkek sesini duyunca kalbim durdu.
Nerede duydum bunu?
Tanrım.
Bu, babamı vuran adamın sesi.
Son Bölümler
#159 Chapter 160 (Final)
Son Güncelleme: 11/12/2025#158 Bölüm 159
Son Güncelleme: 11/12/2025#157 Bölüm 158
Son Güncelleme: 11/12/2025#156 Bölüm 157
Son Güncelleme: 11/12/2025#155 Bölüm 156
Son Güncelleme: 11/12/2025#154 Bölüm 155
Son Güncelleme: 11/12/2025#153 Bölüm 154
Son Güncelleme: 11/12/2025#152 Bölüm 153
Son Güncelleme: 11/12/2025#151 Bölüm 152
Son Güncelleme: 11/12/2025#150 Bölüm 151
Son Güncelleme: 11/12/2025
Beğenebilirsiniz 😍
Kurtlar Arasında İnsan
Midem büküldü, ama o daha bitirmemişti.
"Sen sadece acınası küçük bir insansın," dedi Zayn, kelimeleri özenle seçilmiş, her biri tokat gibi iniyordu. "Seni fark eden ilk adama kollarını açıyorsun."
Yüzüm utançtan yanıyordu. Göğsüm ağrıyordu — sadece sözlerinden değil, ona güvendiğimi fark etmenin verdiği mide bulandırıcı gerçek yüzünden. Onun farklı olduğuna inanmıştım.
Ne kadar da aptaldım.
——————————————————
On sekiz yaşındaki Aurora Wells, ailesiyle birlikte sakin bir kasabaya taşındığında, son beklediği şey gizli bir kurtadam akademisine kaydolmak olur.
Moonbound Akademisi sıradan bir okul değil. Burada genç Lycanlar, Betalar ve Alfalar dönüşüm, elementel büyü ve eski sürü yasaları üzerine eğitim alıyorlar. Ama Aurora? O sadece...insan. Bir hata. Yeni resepsiyonist türünü kontrol etmeyi unutmuştu - ve şimdi ait olmadığını hisseden avcılarla çevrili.
Gözlerden uzak kalmaya kararlı olan Aurora, yılı fark edilmeden atlatmayı planlar. Ancak, Zayn'ın, karamsar ve sinir bozucu derecede güçlü bir Lycan prensinin dikkatini çektiğinde, hayatı çok daha karmaşık hale gelir. Zayn'ın zaten bir eşi var. Zaten düşmanları var. Ve kesinlikle clueless bir insanla hiçbir şey yapmak istemiyor.
Ama Moonbound'da sırlar kan bağlarından daha derine iner. Aurora akademi ve kendisi hakkındaki gerçeği çözmeye başladıkça, bildiğini sandığı her şeyi sorgulamaya başlar.
Buraya getirilme nedenini de dahil.
Düşmanlar yükselecek. Sadakatler değişecek. Ve onların dünyasında yeri olmayan kız...belki de onu kurtarmanın anahtarıdır.
Alpha Babalar ve Masum Küçük Hizmetçileri (18+)
"Bu gece seni en çok kim ağlattı?" Lucien'in sesi alçak bir hırlamayla çenemi kavrarken ağzımı açmaya zorladı.
"Senin," diye hırıldadım, çığlık atmaktan yıpranmış sesimle. "Alpha, lütfen—"
Silas'ın parmakları kalçalarımı kavradı ve sertçe içime girdi, acımasız ve durmak bilmez bir şekilde. "Yalancı," diye homurdandı sırtıma doğru. "Benimkinde hıçkırdı."
"Onu kanıtlamasını mı istesek?" Claude, dişlerini boynuma sürterek konuştu. "Onu tekrar bağlayalım. O güzel ağzıyla yalvarana kadar bekleyelim, düğümlerimizi hak ettiğine karar verene kadar."
Titriyordum, sırılsıklam ve kullanılmış hissediyordum—ve yapabildiğim tek şey, "Evet, lütfen. Beni tekrar kullanın," diye inlemekti.
Ve öyle yaptılar. Her zaman yaptıkları gibi. Kendilerini tutamıyorlarmış gibi. Sanki üçüne de aitmişim gibi.
Lilith eskiden sadakate inanırdı. Aşka. Sürüsüne.
Ama her şey elinden alındı.
Babası—Fangspire'ın merhum Beta'sı öldü. Annesi, kalbi kırık, kurtboğan içti ve bir daha uyanmadı.
Ve erkek arkadaşı? Eşini buldu ve Lilith'i arkasında bıraktı, bir kez bile dönüp bakmadan.
Kurt formunu kaybetmiş ve yalnız, hastane borçları birikmişken, Lilith Ritüel'e katılır—kadınların lanetli Alfalara bedenlerini altın karşılığında sunduğu bir tören.
Lucien. Silas. Claude.
Ay Tanrıçası tarafından lanetlenmiş üç acımasız Alfa. Eğer yirmi altı yaşına kadar eşlerini işaretlemezlerse, kurtları onları yok edecek.
Lilith sadece bir araç olmalıydı.
Ama onlar dokunduğu anda bir şey değişti.
Şimdi onu istiyorlar—işaretlenmiş, mahvolmuş, tapılmış halde.
Ve ne kadar alırlarsa, o kadar çok istiyorlar.
Üç Alfa.
Bir kurtsuz kız.
Kader yok. Sadece takıntı.
Ve onu tattıkça,
Bırakmak daha da zorlaşıyor.
O Prens Bir Kız: Zalim Kralın Esir Eşi
Bana baktıklarında bir oğlan görüyorlar. Bir prens.
Onların türü, benim gibi insanları şehvetli arzuları için satın alır.
Ve, krallığımıza kız kardeşimi satın almak için geldiklerinde, onu korumak için müdahale ediyorum. Beni de almalarını sağlıyorum.
Planımız, fırsat bulduğumuzda kız kardeşimle birlikte kaçmak.
Hapishanemizin onların krallığındaki en korunaklı yer olacağını nasıl bilebilirdim ki?
Kenarda kalmam gerekiyordu. Gerçekten işe yaramayan, satın alma niyetinde olmadıkları kişi.
Ama sonra, onların vahşi topraklarının en önemli kişisi—acımasız canavar kral—“sevimli küçük prense” ilgi göstermeye başlıyor.
Herkesin bizim türümüzden nefret ettiği ve bize merhamet göstermediği bu acımasız krallıkta nasıl hayatta kalabiliriz?
Ve benim gibi bir sırrı olan biri, nasıl şehvet kölesi olur?
YAZARIN NOTU:
Bu karanlık bir romantizm—karanlık, olgun içerik. 18+ için yüksek derecelendirilmiş.
Tetikleyiciler bekleyin, sert içerik bekleyin.
Eğer bu türün deneyimli bir okuyucusuysanız, her köşede ne bekleyeceğinizi bilmeden, ama yine de daha fazlasını öğrenmek için sabırsızlanarak farklı bir şey arıyorsanız, dalın!
En İyi Arkadaştan Nişanlıya
Savannah Hart, Dean Archer'ı unuttuğunu düşünüyordu—ta ki kız kardeşi Chloe onunla evleneceğini duyurana kadar. Savannah'nın hiç unutamadığı adam. Kalbini kıran adam… ve şimdi kız kardeşine ait olan adam.
New Hope'da bir haftalık düğün. Konuklarla dolu bir malikane. Ve çok öfkeli bir nedime.
Savannah, bunu atlatabilmek için bir randevu getiriyor—çekici, düzgün arkadaşını, Roman Blackwood'u. Her zaman arkasında duran tek adam. Ona bir iyilik borcu var ve nişanlısı gibi davranmak mı? Kolay.
Ta ki sahte öpücükler gerçek hissettirmeye başlayana kadar.
Şimdi Savannah, rolünü sürdürmek ile asla aşık olmaması gereken adam için her şeyi riske atmak arasında kalmış durumda.
Alfa ile Bir Geceden Sonra
Aşkı beklediğimi sanıyordum. Bunun yerine bir canavar tarafından mahvedildim.
Dünyam, Moonshade Koyu Dolunay Festivali'nde çiçek açmalıydı—şampanya damarlarımda dolaşıyor, Jason ve benim iki yıl sonra nihayet o çizgiyi aşmamız için bir otel odası rezervasyonu yapılmıştı. Dantelli iç çamaşırımı giymiş, kapıyı kilitlememiş ve yatakta uzanmıştım, kalbim heyecanla atıyordu.
Ama yatağıma tırmanan adam Jason değildi.
Zifiri karanlık odada, başımı döndüren ağır, baharatlı bir kokuya boğulmuşken, ellerini hissettim—aceleci, yakıcı—tenimi kavuruyordu. Kalın, nabız gibi atan sertliği ıslaklığımın üzerine bastırdı ve daha nefes alamadan, acımasız bir güçle içime girdi, masumiyetimi yırttı. Acı yandı, duvarlarım kasıldı, demir gibi omuzlarına tırnaklarımı geçirirken hıçkırıklarımı bastırdım. Her acımasız darbede ıslak, kaygan sesler yankılandı, bedeni durmaksızın hareket ederken, derin ve sıcak bir şekilde içime boşaldı.
"Bu harikaydı, Jason," diyebildim.
"Jason da kim?"
Kanım buz kesti. Işık yüzüne vurdu—Brad Rayne, Moonshade Sürüsü'nün Alfa'sı, bir kurtadam, sevgilim değil. Ne yaptığımı fark ettiğimde dehşet içinde kaldım.
Hayatım için kaçtım!
Ama haftalar sonra, onun varisiyle hamile uyandım!
Heterokromatik gözlerimin beni nadir bir gerçek eş olarak işaretlediğini söylüyorlar. Ama ben kurt değilim. Ben sadece Elle, insan bölgesinden kimse olmayan biri, şimdi Brad'in dünyasında hapsolmuş biri.
Brad’in soğuk bakışı beni delip geçiyor: "Bedenimde benim kanım var. Benimsin."
Başka bir seçeneğim yok, bu kafesi seçmek zorundayım. Vücudum da bana ihanet ediyor, beni mahveden canavarı arzuluyor.
UYARI: Yalnızca Yetişkin Okuyucular İçin
Sihirde Bir Ders
Mafya'nın Yedek Gelini
Daha fazlasını istiyordu.
Valentina De Luca, hiçbir zaman bir Caruso gelini olmak için doğmamıştı. Bu, kız kardeşi Alecia'nın rolüydü—ta ki Alecia, nişanlısıyla kaçıp, borç batağında bir aile ve geri alınamayacak bir anlaşma bırakana kadar. Şimdi, Valentina, Napoli'nin en tehlikeli adamıyla evlenmeye zorlanan kişi olarak rehin verilmişti.
Luca Caruso'nun, orijinal anlaşmanın bir parçası olmayan bir kadına ihtiyacı yoktu. Onun için Valentina, sadece vaat edilen şeyi geri almak için bir yedekten ibaretti. Ancak, Valentina göründüğü kadar kırılgan değildi. Ve hayatları birbirine karıştıkça, onu görmezden gelmek daha da zorlaşıyordu.
Her şey onun için iyi gitmeye başlar, ta ki kız kardeşi geri dönene kadar. Ve onunla birlikte, hepsini mahvedebilecek türden bir bela gelir.
Patronuyla Yatakta
Sadece bir gece. Hepsi bu olmalıydı.
Ama gün ışığında uzaklaşmak o kadar kolay değil. Roman, istediğini elde etmeye kararlı bir adamdır - özellikle de daha fazlasını istediğine karar verdiğinde. Blair'ı sadece bir gece için istemiyor. Onu tamamen istiyor.
Ve onu bırakmaya hiç niyeti yok.
Aldatmadan Sonra: Bir Milyarderin Kollarına Düşmek
Doğum günümde, onu tatile götürdü. Yıldönümümüzde, onu evimize getirdi ve yatağımızda onunla sevişti...
Kalbim kırılmıştı, onu boşanma belgelerini imzalaması için kandırdım.
George kaygısızdı, beni asla terk etmeyeceğime inanıyordu.
Aldatmaları, boşanma kesinleşene kadar devam etti. Belgeleri yüzüne fırlattım: "George Capulet, bu andan itibaren hayatımdan çık!"
Ancak o zaman gözlerinde panik belirdi ve kalmam için yalvardı.
O gece telefonum sürekli çaldı, ama cevaplayan ben değildim, yeni sevgilim Julian'dı.
"Bilmez misin," Julian telefonda gülerek, "eski sevgili dediğin ölü gibi sessiz olmalıdır?"
George dişlerini sıkarak öfkeyle: "Onu telefona ver!"
"Maalesef bu imkansız."
Julian, yanına sokulmuş uyuyan halime nazik bir öpücük kondurdu. "Yorgun, yeni uykuya daldı."
Kadın Avcısının Sessiz Karısı
O özgürlüğün peşindeydi. Adam ona saplantı verdi, şefkatle sarılmış halde.
Genesis Caldwell, kötü muamele gördüğü evinden kaçmanın kurtuluş olduğunu düşünmüştü—ancak milyarder Kieran Blackwood ile yaptığı düzenlenmiş evlilik kendi türünde bir hapishane olabilirdi.
O sahiplenici, kontrolcü, tehlikeli. Yine de kendi kırık haliyle... ona karşı nazik.
Kieran için Genesis sadece bir eş değil. O her şey.
Ve Kieran, ona ait olanı koruyacak. Gerekirse her şeyi yok etme pahasına.
Ona Bağımlı
Tıbbi teşhisimi sıkıca tutarak boşanma belgelerini imzaladım ve üç yıl boyunca inşa ettiğim hayatı bırakarak, her şeyi ona ve gerçek aşkına bıraktım.
Ama sonra beklenmedik bir şey oldu—Alexander soğuk maskesini düşürdü ve beni her yerde deli gibi aramaya başladı.
Beni sevdiği tek kişinin ben olduğunu iddia etti...
Lanetli Alfa Kral Tarafından Seçilen
"Ama ben hayatta kalacağım."
Bunu aya, zincirlere, kendime fısıldadım—ta ki inanayana kadar.
Alpha Kral Maximus'un bir canavar olduğunu söylüyorlar—çok büyük, çok acımasız, çok lanetli. Onun yatağı bir ölüm fermanı ve hiçbir kadın oradan sağ çıkmamış. Peki neden beni seçti?
Şişman, istenmeyen omega. Kendi sürümün çöp gibi sunduğu kişi. Merhametsiz Kral ile bir gece beni bitirmeliydi. Bunun yerine, beni mahvetti. Şimdi merhametsizce alan adamı arzuluyorum. Dokunuşu yakıyor. Sesi emrediyor. Bedeni yok ediyor. Ve ben tekrar tekrar geri dönüyorum. Ama Maximus aşk yapmaz. Eş yapmaz. Alır. Sahip olur. Ve asla kalmaz.
"Canavarım beni tamamen tüketmeden önce—tahta geçecek bir oğula ihtiyacım var."
Onun için kötü haber… Beni attıkları zayıf, acınası kız değilim. Çok daha tehlikeli bir şeyim—lanetini kırabilecek tek kadın… ya da krallığını yıkabilecek.
