EVE'NİN YASAK AŞKI
Olivia Chigozie · Güncelleniyor · 212.5k Kelime
Giriş
Gözlerimi kapattım. "Evet... efendim?" diye çaresizce inledim, bacaklarımın arasında keskin karıncalanmalar hissederek.
"Eve," diye tekrar seslendi, ıslak öpücüklerle kulağıma doğru ilerlerken.
"Ad... Adrian," diye nefes aldım.
"Ne yapıyorum ben?" diye sordu, kulak mememi ısırarak.
"Bana... bana dokunuyorsun?"
"Sana dokunmamalıyım," dedi, boynumu susamış bir vampir gibi keşfederek.
"İstiyorum... seni istiyorum," diye utançsızca kekeledim.
Boynumu eliyle sardı, hafifçe boğarak.
Aman Tanrım.
"Oğlum sana deli oluyor," dedi, beni sıkıca kavrayarak.
"Onu istemiyorum," diye fısıldadım, boynumdaki kötü öpücüklerini içine çekerek.
"İstemelisin. Ve... bir karım var."
Zengin ebeveynlerinin ölümüne yol açan yıkıcı bir geceden sonra, yirmi yaşındaki üniversite birinci sınıf öğrencisi Evelyn (Eve) Millers, bir masal hayranı, hayatı için kaçarken buldu kendini. Umut tükenmiş gibi görünürken, daha önce reddettiği sınıf arkadaşı Mario Morelli tarafından kurtarıldı. Mario, peşindekileri ortadan kaldırdı ve güçlü bir mafya ailesiyle bağlantılarını açıkladı. Mario, onu ailesinin malikanesine götürdü, burada ilginç akrabalarıyla tanıştı ve hızla Mario'nun tehlikeli ve yakışıklı babası, Morelli mafyasının başı Don Adrian Morelli'ye kapıldı. Eve'nin hayatı, tehlike ve inkar edilemez bir çekimle karışan heyecan verici bir dönüş yapacaktı.
Bölüm 1
EVE’NİN BAKIŞ AÇISI
BANG!
BANG!
Oturma odasından gelen silah sesiyle donduk kaldık.
"Diğerlerini arayın!" Yabancı bir erkek sesi duyuldu, kalbim hızla çarpmaya başladı.
"Bunları bulun!" Başka bir yabancı ses.
Babamın vurulmuş olma düşüncesi beni dehşete düşürdü, mutfak kapısına doğru adım attım ama annem beni hemen geri çekti.
Beni Annamarie'nin kollarına attı, dadım beni tuttu.
"Onu al ve arka kapıyı kullan. Şimdi git," annem mutfak kapısına bakarak emretti.
"Evet hanımefendi. Gel çocuk," Annamarie dedi, beni sürükleyerek götürdü.
"Hayır. Anne, seni bırakıp gitmeyeceğim," neredeyse ağlayarak anneme doğru yürüdüm ama beni tekrar Annamarie'ye itti.
"Onu götür dedim. Hemen git!" Fısıldayarak bağırdı, gözyaşlarım akarken Annamarie beni arka kapıdan dışarı çıkardı.
Koşarak ormana doğru ilerledik.
BOOM!
Yüksek bir bomba patlaması bizi durdurdu, dönüp baktım.
Evimiz yanıyordu.
Kalbim mideme düştü.
"Anne!" diye bağırdım, hızlı ve zayıf adımlarla eve doğru ilerledim ama nana beni yakaladı.
"Çocuk, hayır."
"Anne!" diye ağladım, dizlerimin üstüne düştüm.
Nana beni tutarken acı içinde ağladım.
"Devam etmeliyiz, çocuk."
Başımı salladım. "Hayır. Ebeveynlerim. Babam! Anne!" diye ağladım, evime bakarak.
Alevler içinde!
Bunu bize kim yapar?
O adamlar kimdi?!
Neden bunu bize yaptılar?!
"Gitmeliyiz. Burası tehlikeli. Seni güvende tutmalıyız. Annen seni güvende görmek istiyor. Onun son isteklerine saygı göstermeliyiz."
Kalbim sıkıştı, hıçkırarak ağladım.
"Gel, çocuk." Nana dedi, beni kaldırdı ve ormana doğru ilerledik.
Elimi bırakmadan bir saat boyunca ormanın derinliklerinde yürüdük.
Bir süre sonra garip bir kulübeye ulaştık. Elimi bıraktı ve cebinden bir anahtar çıkardı, kaşlarımı çattım.
Kulübeyi açtı ve bana döndü. Elini uzattı. Elimi onun eline koyarak kulübeye girdim.
Yer karanlık ve ürkütücüydü. Ahşap ve toz kokuyordu. Nana bazı mumları yaktı, odanın tamamını aydınlattı ve bana eski ve terkedilmiş bir yerin görüntüsünü verdi.
Eski bir kanepe, küçük bir masa, pencerelerde eski beyaz perdeler ve duvarda bir boğa başı gördüm.
Burası uzun zamandır kimsenin gelmediği bir yer gibi görünüyordu. Nana bir mumla bana doğru yürüdü, dikkatimi çekti.
"Gel, çocuk. Seni odaya götüreyim," dedi, elini omzuma koyarak içeri bir odaya yönlendirdi.
Odaya geldiğimizde, beyaz örtüyle kaplanmış bir ranza gördüm. Gözlerim odanın geri kalanını gezdi. Yatağın yanında bir sandalye, bir komodin, duvarda başka bir boğa başı, ki bu bana çok ürkütücü geldi, ve pencerede eski beyaz bir perde vardı.
"Otur, tatlım." Nana dedi, beni yatağa oturttu. Yatak zayıf bir ses çıkardı, yatağa bakarak ellerimi ovuşturdum. Ellerimi çıplak bacaklarıma koydum, bir gözyaşı elime düştü. Kalbim şiddetle acıdı, daha fazla gözyaşı akmaya başladı.
"İşte soğuk için bir şey," Nana dedi, bana siyah bir battaniye uzatarak.
"Teşekkür ederim," zar zor fısıldadım, battaniyeyi aldım. Soğuk rüzgar cildime vurdu, pencereye baktım.
Rüzgar perdeyi pencereden uçuruyordu.
"Pencere kırık. Ama battaniye seni soğuktan koruyacak," Nana dedi.
Başımı salladım, gözlerimi indirdim.
"Ah, tatlım," dedi, yanımda oturdu. Elini omzuma koydu.
"Ebeveynlerim öldü, nana." Hıçkırarak ağladım. Kalbim sürekli kırılıyordu.
Beni kendine çekti, başımı omzuna koydum.
"Üzgünüm, tatlım." Saçlarımı nazikçe okşadı.
Ebeveynlerimi düşündükçe hıçkırarak ağladım.
Babam. İki kez vuruldu.
Annem babamın peşinden gitmek zorunda kaldı ve evde yanarak öldü. Tüm bunların başıma geldiğine inanamıyorum.
"O kalpsiz insanlar kimdi, nana? Onlara ne yaptık?" Hıçkırarak ağladım.
"Senin kadar ben de şaşkınım, çocuk. Kim olduklarını bilmiyorum. Zengin insanların düşmanları olur," dedi, başımı omzundan çekip ona baktım.
Endişeyle bana bakıyor.
"Ne demek istiyorsun? Babamın düşmanları mı var?"
Omuzlarını silkti. "Bu olanlara tek açıklama bu, evlat." Saçımın bir tutamını kulağımın arkasına doğru çekti.
"Ama babam tatlı bir insan. O... o iyi bir adam. Biz iyi insanlarız. Neden biri bize zarar vermek istesin ki?"
"Evlat," dedi, elini benim elime koyarak. "Ne kadar iyi biri olursa olsun, insanlar yine de onu sevebilir. Hiç düşünmedin mi ki, ailenin ne kadar zengin ve sofistike olduğuna kıskanan insanlar olabilir?"
"Bu adil değil. Annemle babam buraya gelmek için çok çalıştılar. Neden biri onların başarıları yüzünden onları öldürsün ki? Anlamıyorum." Konuşurken kalbim sıkıştı.
"Anlamıyorum, Nana. Bu insanlık dışı. Annemle babam öldü. Annemle babam öldü, Nana!" diye ağladım.
"Şşş, tatlım," dedi, başımı omzuna koyarak ve beni kucakladı.
"Kalbi olan biri bize bunu nasıl yapabilir? Neden, Nana? Neden? Bu çok adaletsiz," diye hıçkırdım, Nana'nın elini tutarak. Babamın gülümseyen yüzü gözümün önüne geldi.
Annemin gülümsemeleri de. Ona salonda tatlı ikram edecektik. Sohbet edecektik. Bu gece diğer geceler gibi geçecekti.
Neden oldu bu?
Neden?
"Biraz uyuman lazım, tatlım. Hadi, yat." dedi Nana, beni biraz hareket ettirerek.
Yanıma yattım, hıçkırarak, o da beni battaniyeyle örttü. Yaklaşıp şakaklarıma bir öpücük kondurdu.
Kapıya doğru adımlarını attı.
"Nana?"
"Evet, tatlım?" dedi, bana dönerek.
"Lütfen, benimle kal. Yalnız kalmak istemiyorum."
"Seninle birlikteyim, evlat. Salonda olacağım. Her on dakikada bir seni kontrol edeceğim, tamam mı?"
Hafifçe başımı salladım.
"Şimdi, biraz uyu, tamam mı?"
Başımı dinlendirdim, o da odadan çıktı.
Sırt üstü uzanmış, örümcek ağlarıyla dolu eski tavana bakıyordum.
Annemle babamı düşündüm, kalbim sıkıştı.
Artık yetim olduğuma inanamıyorum.
Tek bir gecede!
Annemle babam gitti.
Tanrım, olamaz. Bu benim başıma gelmiyor.
Yanıma yatmışken kalbim şiddetle ağrıyordu. Battaniyeyi sıkıca tutarak sessizce ağlıyordum.
Baba, anne. Bana bunun bir kabus olduğunu söyleyin.
Bana yakında uyanıp sizi göreceğimi söyleyin.
Tanrım.
Gözlerimi kapattım, silah sesleri kulaklarımda yankılanıyordu. Annem beni Nana ile gitmeye zorladı. Sadece o da öldürüldü.
Yangının patlaması beni irkiltti.
Tanrım, neden?!
Neden bize bunu yaptın? Bana?!
Onlarsız nasıl yaşarım?!
Nasıl?!
Pencereden yüzüme bir ışık vurdu. Yönüne baktım ve dolunay gördüm.
Gözlerimden daha fazla yaş akarken bakışımı aydan çekip gözlerimi kapattım ve kısa bir süre sonra uykuya daldım.
Soğuk rüzgarın pencereden içeri girmesiyle gözlerimi açtım. Beni titrettirdi.
Etrafıma baktım ve hemen çevremi tanıdım. Her şeyin bir kabus olmadığını fark etmek kalbimi sıkıştırdı. Hala kulübede olduğumu ve annemle babamın gerçekten öldüğünü anladım.
Yataktan zayıf bir ses çıkararak oturdum. Yüzüm rüzgar sayesinde kurumuş gözyaşlarıyla doluydu.
Ayağa kalktım ve soğuğu görmezden gelerek pencereye doğru yürüdüm. Perdeleri açtım ve pencerenin tamamen açık olduğunu fark ettim.
Pencereyi sadece perde örtüyor. Cam veya tahta yok. Bu yer antik.
Ay'a bakarak iç çektim. Kolye ucu tuttum, annemin doğum günümde bana nasıl verdiğini hatırlayarak gözyaşı döktüm.
Kapının çatırdaması dikkatimi kapıya yöneltti.
Sessiz adımlarla kapıya doğru yürüdüm ve salona baktım. Nana'nın açık giriş kapısının önünde durduğunu ve biriyle konuşuyor gibi göründüğünü gördüm.
Kaşlarımı çattım.
Kiminle konuşuyor?
Kişiyi net göremiyorum.
"O nerede?"
Tanıdık bir erkek sesini duyunca kalbim durdu.
Nerede duydum bunu?
Tanrım.
Bu, babamı vuran adamın sesi.
Son Bölümler
#159 Chapter 160 (Final)
Son Güncelleme: 11/12/2025#158 Bölüm 159
Son Güncelleme: 11/12/2025#157 Bölüm 158
Son Güncelleme: 11/12/2025#156 Bölüm 157
Son Güncelleme: 11/12/2025#155 Bölüm 156
Son Güncelleme: 11/12/2025#154 Bölüm 155
Son Güncelleme: 11/12/2025#153 Bölüm 154
Son Güncelleme: 11/12/2025#152 Bölüm 153
Son Güncelleme: 11/12/2025#151 Bölüm 152
Son Güncelleme: 11/12/2025#150 Bölüm 151
Son Güncelleme: 11/12/2025
Beğenebilirsiniz 😍
En İyi Arkadaştan Nişanlıya
Savannah Hart, Dean Archer'ı unuttuğunu düşünüyordu—ta ki kız kardeşi Chloe onunla evleneceğini duyurana kadar. Savannah'nın hiç unutamadığı adam. Kalbini kıran adam… ve şimdi kız kardeşine ait olan adam.
New Hope'da bir haftalık düğün. Konuklarla dolu bir malikane. Ve çok öfkeli bir nedime.
Savannah, bunu atlatabilmek için bir randevu getiriyor—çekici, düzgün arkadaşını, Roman Blackwood'u. Her zaman arkasında duran tek adam. Ona bir iyilik borcu var ve nişanlısı gibi davranmak mı? Kolay.
Ta ki sahte öpücükler gerçek hissettirmeye başlayana kadar.
Şimdi Savannah, rolünü sürdürmek ile asla aşık olmaması gereken adam için her şeyi riske atmak arasında kalmış durumda.
Kaderin İplikleri
Tüm çocuklar gibi, birkaç günlükken büyü için test edildim. Belirli bir soyağacım bilinmediği ve büyüm tanımlanamadığı için, sağ üst kolumun etrafına zarif bir dönen desenle işaretlendim.
Büyüm var, testlerin gösterdiği gibi, ama bilinen hiçbir büyü türüyle örtüşmedi.
Bir ejderha Shifter gibi ateş püskürtemem, ya da beni sinirlendiren insanlara cadılar gibi lanet yapamam. Bir Simyacı gibi iksir yapamam veya bir Succubus gibi insanları baştan çıkaramam. Sahip olduğum gücü küçümsemek istemiyorum, ilginç ve hepsi, ama gerçekten çok etkileyici değil ve çoğu zaman oldukça işe yaramaz. Özel büyü yeteneğim kader ipliklerini görebilmek.
Hayat benim için zaten yeterince sıkıcı ve aklıma hiç gelmeyen şey, eşimin kaba, kibirli bir bela olması. O bir Alfa ve arkadaşımın ikiz kardeşi.
“Ne yapıyorsun? Burası benim evim, içeri giremezsin!” Sesimi güçlü tutmaya çalışıyorum ama o dönüp altın gözleriyle bana baktığında geri çekiliyorum. Bana verdiği bakış kibirli ve alışkanlık gereği gözlerimi hemen yere indiriyorum. Sonra kendimi tekrar yukarı bakmaya zorluyorum. Yukarı baktığımı fark etmiyor çünkü zaten benden başka yöne bakmış durumda. Kaba davranıyor, korktuğumu göstermeyi reddediyorum, korktuğum halde. Etrafına bakınıyor ve oturacak tek yerin iki sandalyeli küçük masa olduğunu fark edince masayı işaret ediyor.
“Otur.” diye emrediyor. Ona dik dik bakıyorum. Kim oluyor da bana böyle emir veriyor? Bu kadar sinir bozucu biri nasıl benim ruh eşim olabilir? Belki hala uyuyorum. Kolumu çimdikliyorum ve acının sızısıyla gözlerim yaşarıyor.
Aldatmadan Sonra: Bir Milyarderin Kollarına Düşmek
Doğum günümde, onu tatile götürdü. Yıldönümümüzde, onu evimize getirdi ve yatağımızda onunla sevişti...
Kalbim kırılmıştı, onu boşanma belgelerini imzalaması için kandırdım.
George kaygısızdı, beni asla terk etmeyeceğime inanıyordu.
Aldatmaları, boşanma kesinleşene kadar devam etti. Belgeleri yüzüne fırlattım: "George Capulet, bu andan itibaren hayatımdan çık!"
Ancak o zaman gözlerinde panik belirdi ve kalmam için yalvardı.
O gece telefonum sürekli çaldı, ama cevaplayan ben değildim, yeni sevgilim Julian'dı.
"Bilmez misin," Julian telefonda gülerek, "eski sevgili dediğin ölü gibi sessiz olmalıdır?"
George dişlerini sıkarak öfkeyle: "Onu telefona ver!"
"Maalesef bu imkansız."
Julian, yanına sokulmuş uyuyan halime nazik bir öpücük kondurdu. "Yorgun, yeni uykuya daldı."
Zorbasına Görünmez
İkinci Şans Eşim Olan Motosikletçi Alfa
"Sen benim için bir kardeş gibisin."
Deveye son saman çöpünü ekleyen gerçek sözler bunlardı.
Olanlardan sonra değil. Sıcak, nefessiz, ruh sarsıcı bir geceyi birbirimize sarılmış halde geçirdikten sonra değil.
Başından beri Tristan Hayes'in aşmamam gereken bir çizgi olduğunu biliyordum.
O sıradan biri değildi, o benim kardeşimin en iyi arkadaşıydı. Yıllarca gizlice istediğim adamdı.
Ama o gece... kırılmıştık. Yeni anne babamızı defnetmiştik. Ve acı çok ağır, çok gerçekti... bu yüzden ona dokunması için yalvardım.
Beni unutturması için. Ölümün geride bıraktığı sessizliği doldurması için.
Ve yaptı. Beni kırılgan bir şeymişim gibi tuttu.
Nefes almak için tek ihtiyacı olan şey benmişim gibi öptü.
Sonra beni reddetmekten daha derin yakan altı kelimeyle kan içinde bıraktı.
Bu yüzden kaçtım. Bana acı veren her şeyden uzaklaştım.
Şimdi, beş yıl sonra, geri döndüm.
Beni istismar eden eşimi reddetmenin ardından taze. Hiç kucağıma alamadığım bir yavrunun izlerini hâlâ taşıyarak.
Ve havaalanında beni bekleyen kişi kardeşim değil.
Tristan.
Ve o, geride bıraktığım adam değil.
O bir motosikletçi.
Bir Alfa.
Ve bana baktığında, kaçacak başka bir yer olmadığını anladım.
Alfa ile Bir Geceden Sonra
Aşkı beklediğimi sanıyordum. Bunun yerine bir canavar tarafından mahvedildim.
Dünyam, Moonshade Koyu Dolunay Festivali'nde çiçek açmalıydı—şampanya damarlarımda dolaşıyor, Jason ve benim iki yıl sonra nihayet o çizgiyi aşmamız için bir otel odası rezervasyonu yapılmıştı. Dantelli iç çamaşırımı giymiş, kapıyı kilitlememiş ve yatakta uzanmıştım, kalbim heyecanla atıyordu.
Ama yatağıma tırmanan adam Jason değildi.
Zifiri karanlık odada, başımı döndüren ağır, baharatlı bir kokuya boğulmuşken, ellerini hissettim—aceleci, yakıcı—tenimi kavuruyordu. Kalın, nabız gibi atan sertliği ıslaklığımın üzerine bastırdı ve daha nefes alamadan, acımasız bir güçle içime girdi, masumiyetimi yırttı. Acı yandı, duvarlarım kasıldı, demir gibi omuzlarına tırnaklarımı geçirirken hıçkırıklarımı bastırdım. Her acımasız darbede ıslak, kaygan sesler yankılandı, bedeni durmaksızın hareket ederken, derin ve sıcak bir şekilde içime boşaldı.
"Bu harikaydı, Jason," diyebildim.
"Jason da kim?"
Kanım buz kesti. Işık yüzüne vurdu—Brad Rayne, Moonshade Sürüsü'nün Alfa'sı, bir kurtadam, sevgilim değil. Ne yaptığımı fark ettiğimde dehşet içinde kaldım.
Hayatım için kaçtım!
Ama haftalar sonra, onun varisiyle hamile uyandım!
Heterokromatik gözlerimin beni nadir bir gerçek eş olarak işaretlediğini söylüyorlar. Ama ben kurt değilim. Ben sadece Elle, insan bölgesinden kimse olmayan biri, şimdi Brad'in dünyasında hapsolmuş biri.
Brad’in soğuk bakışı beni delip geçiyor: "Bedenimde benim kanım var. Benimsin."
Başka bir seçeneğim yok, bu kafesi seçmek zorundayım. Vücudum da bana ihanet ediyor, beni mahveden canavarı arzuluyor.
UYARI: Yalnızca Yetişkin Okuyucular İçin
Accardi
Dizleri titredi ve onun kalçasından tutuşu olmasa yere düşecekti. Ellerini başka bir yere koymak isterse diye dizini onun bacaklarının arasına soktu.
"Ne istiyorsun?" diye sordu.
Dudakları boynuna değdi ve dudaklarının verdiği zevk bacaklarının arasına indiğinde inledi.
"Adını," diye nefes verdi. "Gerçek adını."
"Bu neden önemli?" diye sordu, onun tahmininin doğru olduğunu ilk kez açığa çıkararak.
Onun köprücük kemiğine gülerek dokundu. "İçine tekrar girdiğimde hangi ismi haykıracağımı bilmem için."
Genevieve ödeyemeyeceği bir bahsi kaybeder. Bir uzlaşma olarak, rakibinin seçeceği herhangi bir erkeği o gece evine götürmeye ikna etmeyi kabul eder. Kız kardeşinin arkadaşı, barda yalnız oturan düşünceli adamı işaret ettiğinde fark etmediği şey, o adamın sadece bir geceyle yetinmeyeceğidir. Hayır, New York City'nin en büyük çetelerinden birinin lideri olan Matteo Accardi, tek gecelik ilişkilerle yetinmez. En azından onunla değil.
Takıntılı Üvey Kardeşimle Eşleşmek
Sadece ahlaki açıdan karmaşık, yavaş gelişen, sahiplenici, yasak, karanlık romantizmi seven olgun okuyucular için uygundur.
ALINTI
Her yerde kan. Titreyen eller.
"Hayır!" Gözlerim bulanıklaştı.
Onun cansız gözleri bana bakıyordu, kanı ayaklarımın altında birikiyordu. Sevdiğim adam—ölü.
Öldüren kişi, asla kaçamayacağım biri - üvey kardeşim.
Kasmine'nin hayatı başından beri hiç kendisine ait olmadı. Üvey kardeşi Kester, her hareketini kontrol eder ve izlerdi.
Başlangıçta her şey tatlı ve kardeşçe idi, ta ki bu saplantıya dönüşene kadar.
Kester Alfa'ydı ve onun sözü kanundu. Yakın arkadaş yok. Erkek arkadaş yok. Özgürlük yok.
Kasmine'nin tek tesellisi, her şeyi değiştirmesi gereken yirmi birinci doğum günüydü. Ruh eşini bulmayı, Kester'in iğrenç kontrolünden kaçmayı ve nihayet kendi hayatını yaşamayı hayal ediyordu. Ama kader onun için başka planlar yapmıştı.
Doğum gününün gecesinde, yalnızca sevdiği adamla eşleşmediği için hayal kırıklığına uğramakla kalmadı, aynı zamanda eşinin başka biri olduğunu öğrendi - İşkencecisi. Üvey kardeşi.
Hayatı boyunca ağabeyi olarak bildiği bir adamla eşleşmektense ölmeyi tercih ederdi. Onun olmasını sağlamak için her şeyi yapacak bir adam.
Ama aşk saplantıya, saplantı kana dönüştüğünde, bir kız ne kadar kaçabilir ki sonunda kaçacak başka bir yer olmadığını fark edene kadar?
Boşandıktan Sonra, Gerçek Mirasçı Kaçtı
O, üç yıl boyunca cinsiyetsiz, sevgisiz bir evliliğe katlandı, inatla bir gün kocasının değerini anlayacağına inanıyordu. Ancak beklemediği şey, boşanma belgelerini almasıydı.
Sonunda bir karar verdi: Kendini sevmeyen bir adamı istemiyordu, bu yüzden gece yarısı doğmamış çocuğuyla birlikte ayrıldı.
Beş yıl sonra, kendini üst düzey bir ortopedi cerrahı, üst düzey bir hacker, inşaat sektöründe altın madalyalı bir mimar ve hatta trilyon dolarlık bir holdingin varisi olarak dönüştürdü, takma adları birbiri ardına düşüyordu.
Birileri, yanında belirgin şekilde bir CEO'nun ejderha ve anka kuşu ikizlerine benzeyen dört yaşında iki küçük şeytanın olduğunu ifşa edene kadar.
Boşanma belgesini gördükten sonra artık yerinde duramayan eski kocası, onu duvara sıkıştırarak her adımda daha da yaklaşarak sordu, "Sevgili eski karıcığım, bana bir açıklama yapmanın zamanı gelmedi mi?"
Sürekli güncelleniyor, günde 5 bölüm ekleniyor."
Mafya'nın Yedek Gelini
Daha fazlasını istiyordu.
Valentina De Luca, hiçbir zaman bir Caruso gelini olmak için doğmamıştı. Bu, kız kardeşi Alecia'nın rolüydü—ta ki Alecia, nişanlısıyla kaçıp, borç batağında bir aile ve geri alınamayacak bir anlaşma bırakana kadar. Şimdi, Valentina, Napoli'nin en tehlikeli adamıyla evlenmeye zorlanan kişi olarak rehin verilmişti.
Luca Caruso'nun, orijinal anlaşmanın bir parçası olmayan bir kadına ihtiyacı yoktu. Onun için Valentina, sadece vaat edilen şeyi geri almak için bir yedekten ibaretti. Ancak, Valentina göründüğü kadar kırılgan değildi. Ve hayatları birbirine karıştıkça, onu görmezden gelmek daha da zorlaşıyordu.
Her şey onun için iyi gitmeye başlar, ta ki kız kardeşi geri dönene kadar. Ve onunla birlikte, hepsini mahvedebilecek türden bir bela gelir.
Ona Bağımlı
Tıbbi teşhisimi sıkıca tutarak boşanma belgelerini imzaladım ve üç yıl boyunca inşa ettiğim hayatı bırakarak, her şeyi ona ve gerçek aşkına bıraktım.
Ama sonra beklenmedik bir şey oldu—Alexander soğuk maskesini düşürdü ve beni her yerde deli gibi aramaya başladı.
Beni sevdiği tek kişinin ben olduğunu iddia etti...
Unutulmuş Prenses ve Onun Beta Eşleri
Maalesef, o zaman ormana gitmişti ve Lucy'yi bulmuştu. O ilk günden itibaren, Lucy, Dallas'a ait olan her şeyi alır ya da elde eder. En sevdiği bebek, annesinden aldığı son hediye. Kendi kazandığı parayla aldığı Scarlet Balosu için elbise. Aile yadigarı olan annesinin kolyesi.
Dallas tüm bunlara katlandı, çünkü herkes ona Lucy'nin kimsesi olmadığını ve hiçbir şeyi olmadığını hatırlatıyordu.
Dallas, Eşi'ni Lucy ile yatakta bulduğu gün intikam yemini eder.
Shadow Valley Sürüsü, Dallas'ı Lucy için bir kenara itmenin bedelini ödeyecek.
