Haven'ın Omegaları

Haven'ın Omegaları

G O A · Tamamlandı · 100.4k Kelime

597
Popüler
1.6k
Görüntülenme
3
Eklendi
Paylaş:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Giriş

Haven Merkezi. Omegalara tam olgunluğa ulaşana kadar koruma sağlayan ve mükemmel sürüyü bulmalarına yardımcı olan bir yer.

En azından bana böyle vaat etmişlerdi. On dört yaşında ailemi kaybettiğimde Haven'a gönderildim ve bana dünyaları vaat ettiler. Zamanım geldiğinde ise, seçtiğim sürü beni uyuşturup sattı. Uyandığımda, diğer Omegaların sıralandığı kafeslerin arasında buldum kendimi. Orada iki yıl bekledim, ta ki numaram nihayet gelene kadar. Bu gece açık artırmaya çıkıyorum...

Ta ki sarhoş muhafızım içeri tökezleyene ve kaçma şansımı görene kadar. Ama çok zayıfım ve beni yakalayıp kendine saklayacağını söylediğinde özgürlüğümün gittiğini düşündüm. Sonra dört Alfa içeri dalıp beni kurtardı, ama sorunlarım henüz bitmemişti.

Hayatta kalmak için çok tehlikeliyim, ama beni korumakla görevli olan bu ülkedeki tek yere de güvenemem. Üstelik bu Alfalar, bir ömür boyu güvenip seçeceğim türden bir sürü değil. Onlar şiddetli ve sert. Yine de bana yardım edip koruyacaklarına söz veriyorlar ve bu tekliflerini kabul etmeye niyetliyim. Tek bir isteğim var... Bana onlar kadar kötü olmayı öğretmelerini istiyorum. Beni alt edenlerin korkacağı biri olmak istiyorum.

Haksızlığa uğramış bir Omega'nın öfkesi gibisi yoktur... ya da buna benzer bir şey.

Benim adım Elise ve mutsuz sonsuzluğuma adım atmak üzereyim.

(Bu hikaye, The Sweetest Sound ile aynı evrende geçiyor ve iki kitap şimdi "Haven'ın Omegaları" olarak daha iyi bir görüntüleme için birleştirildi:D)

Bölüm 1

Elise

Ayaklarımın altındaki acı, koştuğum ormanın enkazı üzerinde mücadele ettikçe artıyordu. O kadar karanlıktı ki neredeyse hiçbir şey göremiyordum, ama gözlerim yeterince alışmıştı ve bu bile küçük bir mucizeydi.

Arkamdan bağıran sesler duyabiliyordum ve kendimi zayıfladığımı hissetsem de ilerlemeye devam ediyordum. Tam bir çember çiziyor olabilirim ama kaçmaya çalışmak zorundayım. Bugün beni almaya gelen nöbetçim sarhoş ve sendeleyerek gelmişti, belki kaçmaya çalışmak delilikti ama işte buradayız. Bu sefer onu alt etmek kolay oldu, ama beni yakalarlarsa bir daha aynı hatayı yapmayacak. Bu benim tek şansım.

Evren ne kadar çaresiz olduğumu görmüş olmalı ki sadece nöbetçimden kaçabilmekle kalmadım, adeta önümde bir yol açıldı. O koridorlar labirentinden nasıl kimseye görünmeden çıkışa ulaştığımı hala bilmiyorum. Tabii ki açık artırmaların devam ediyor olması da etkili olabilir, ama yine de bunun kader olduğunu düşünmek hoşuma gidiyor.

Bu hayatın benim için yazılmış olduğuna inanmak istemiyorum. Açgözlü bir Alfa'ya sadece üreme ve her istediğini yerine getirme amacıyla satılmaktan daha fazlası olmalı benim için.

Basit bir eşya haline gelmek...

Hayır. Bu benim hayatım olamaz. Haven Center'ın bana vaat ettiği şeyi istiyorum. Her Omega'nın hak ettiği gibi beni sevecek ve önemseyecek bir sürü istiyorum. Peki neden bu benim başıma geldi?

"Kane! Sakin ol! Onu zarar görmeden geri getirmemiz lazım." Arkadan bir yerden birinin bağırdığını duyuyorum ve nefesim kesiliyor çünkü çok yakınlar.

Yavaşlamışım ve farkında değilim. Bacaklarım ve ayaklarım neredeyse uyuşmuş durumda, ama duramam.

"O lanet olası kadın bana saldırdı. Onunla işim bittiğinde hayatta kalırsa şanslı olacak." Kane'in öfkeli sesi beni titretip kötü bir şekilde ürpertiyor.

Bu adam, iki yıldır kilitli kaldığım kafeste bana işkence etti. Abartmıyorum, gerçekten bir kafesti. Büyük hayvanlar için kullanılan, ama bir insanın hayatta kalması için yapılmamış bir kafes. Bizi açık artırmada daha çekici göstermek için daha iyi durumda tutmalarının önemli olacağını düşünürdünüz, ama hayır. Bizi tutan adamlar neredeyse hiç beslemezdi ve haftada bir kez hortumla temizlerlerdi. En kötü muamele gören hayvanlardan daha iyi davranılmadık.

Bu gece, nihayet sunulacaktım. Sadece birkaç gün önce yirmi bir yaşına girdim ve bu, bir Omega olarak tamamen olgunlaştığım anlamına geliyor. Omegaler yirmi bir yaşına kadar çocuk üretemezler ve olgun bir Omega bu dünyada çok aranan biridir.

Açgözlülük ve dünyanın karanlığı yüzünden, Omegalardan çok az kaldı. Bu yüzden çoğu ya Haven Merkezi'nde yaşıyor ya da oraya gönderiliyor; hem sürüdeki rolümüzü öğrenmek hem de olgunlaşırken korunmak için. Ailem öldürüldükten sonra oraya gönderildim ve iki yıl öncesine kadar orada kaldım. Bir sürü seçmiştim, ama Haven'den on dakika bile çıkmamıştım ki bayıltıldım ve o yerde uyandım.

Haven beni güvende tutmalı ve Omegalara iyice araştırılmış sürüler sağlamalıydı. Peki o sürü nasıl gözden kaçtı? Bu soruyu kendime defalarca sordum.

"İşte orada." Kane'in hırlayan sesi kulağımın dibinde gibi geliyor.

Kafamı hızla sağa sola çeviriyorum ama hala çok karanlık. Beni nasıl görüyor?

Korkudan o kadar dikkatim dağılmış ki, yerden yükselmiş bir kökü fark etmiyorum. Ayağım ona takılıyor ve tüm vücudum öne doğru savruluyor, düşüşümü durduracak kadar hızlı değilim. Sert bir şekilde yere düşüyorum, öyle sert ki çığlık bile atamıyorum. Kafam yere çarpıyor ve her şey kararıyor.

Kendime geldiğimde üzerimde ağır bir ağırlık hissediyorum. Gözlerimi birkaç kez kırpıştırıyorum ama görüşüm bulanık ve hiçbir şey seçilemiyor. Hissettiğim şey boynumda sıcak bir nefes ve fazlasıyla tanıdık gelen düşük bir hırlama.

"Benden kaçabileceğini mi sandın?" Daha derin ve tehditkar bir hırlama duyuyorum ve zavallı bir inleme çıkıyor benden.

Ondan ne kadar korktuğumdan nefret ediyorum. Keşke daha cesur olabilseydim...

"Lütfen..." Başka nasıl kendimi kurtaracağımı bilmediğim için yalvarıyorum.

"Biliyor musun, seni kaçırdığım için başım belaya girecek. Belki kaçtığını söylerim ve seni kendime saklarım. Beni kovarlar ama en azından teselli ödülüm olur." Burnunun yüzümün yanından geçtiğini ve derin bir nefes aldığını hissediyorum. "Harika kokuyorsun. Neden bu Omegaların o Alfa pisliklerini çıldırttığını anlıyorum."

Kane bir beta, tıpkı mezat evinde Omegaları koruyan diğer muhafızlar gibi. Bu, satılmadan önce kullanılmamamız içindi, ama Kane için fark etmiyordu. O, Alfa kadar büyük ve kötü olarak görülmeyi hak ettiğini düşünen betalarından biri.

"Kane, hadi dostum, bırak onu." Diğer adamlardan birinin konuştuğunu duyuyorum.

Tamamen çevrili miyim?

Gözlerimi tekrar açıyorum ama hala çok karanlık, hiçbir şeyi göremiyorum...onlar bu karanlıkta nasıl her şeyi yapabiliyorlar?

"Lanet olsun, adamım, kanıyor. Onu geri götürmemiz gerek. Kimse hasarlı mal istemez." Bir diğer adam söylüyor.

Kafamı birden yana çeviriyorum, Kane burnunu boğazım boyunca gezdirirken.

"Kane!" adamlardan biri bağırıyor ve Kane öfkeli bir ses çıkarıyor.

Üzerimdeki ağırlığın kalktığını hissediyorum ve derin derin nefes alıyorum. Kane'in kokusu o kadar hızlı bir şekilde etrafımı sardı ki neredeyse nefes alamayacak gibi hissettim. Onun kokusu her zaman bana böyle yapardı.

Sessizlikte garip bir tıklama sesi yankılanıyor ve bir saniye sonra yüksek bir patlama duyuluyor. Şaşkınlıkla nefesimi tutuyorum ve düştüğüm yerden geri çekiliyorum. Gözlerim ne kadar sık kırpsam da odaklanamıyor, ama buna odaklanacak vaktim yok. Kaçmam gerek.

Dört ayağımın üzerine dönüp ayağa kalkıyorum. Ayak bileğimden bacağıma yayılan bir acı var, ama yürüyemeyecek kadar kötü değil. Şimdi bunu görmezden geliyorum ve dik durmaya çalışıyorum. Çok karanlık! Kane'den uzaklaşmamı sağlayacağını umarak düştüğüm yönde elimden geldiğince koşmaya başlıyorum. Omzum sert bir şeye çarpıyor ve çıplak omzumu sıyıran bir ağacın pürüzlü kabuğunu hissediyorum. Acıyla inlememek için dudaklarımı ısırıyorum, ama koşmaya devam ediyorum.

Arkamdan gelen gürültülü adım sesleri tekrar duyuluyor ama ses tek bir kişiye ait. Kane.

"Yıldızışığı! Sonsuza kadar benden kaçamazsın. O adamlar seni benden almayacak!" diye bağırıyor.

Aman Tanrım... O adamları öldürdü mü?

Ama beni öldürmez, değil mi? Beni kendisi için istiyor. Belki... Belki de onunla gitmeliyim.

Bir an için pes etmeyi düşünüyorum, ama başka bir ses dikkatimi çekiyor. Bu sefer ses önümden geliyor. Çok karanlık olduğu için duyma yetime odaklanıyorum ve sesi takip etmek için yönümü biraz değiştiriyorum. Tanıdık bir araba kornası sesi kalbimi hızlandırıyor. Bu benim çıkış yolum! Birini durdurabilirsem, belki Kane'in beni bulamayacağı kadar uzağa gidebilirim. Arabaların yoldan geçtiği ses gittikçe yaklaştıkça çevremi daha net görebilmeyi umuyorum. Ancak hala gece gibi karanlık ve mevcut yolumda tökezleyerek ilerlemek zorundayım ve bir an önce bir şeyler görebilmeyi umut ediyorum.

"Elise! Dur!" Kane bağırıyor ama onu görmezden geliyorum.

Ellerimi önümde tutuyorum ve dokunarak ağaçlardan yola çıkmaya çalışıyorum. Ellerim havayı hissettiğinde ve zemin hafifçe eğimli hale geldiğinde çok uzun sürmüyor. Görmeden ve ani değişiklikten dolayı tekrar tökezleyerek ellerimle zemini yoklayarak yokuşu tırmanıyorum. Parmaklarım bir an önceki düzensiz zeminden farklı hissettiren pürüzlü bir yüzeye dokunuyor. Bu yol olmalı. Kendimi ileri doğru iterken ellerimde ve kısa bir süre sonra dizlerimde daha fazla pürüzlü yüzey hissediyorum.

Ayaklarımın altındaki orman zeminini artık hissetmediğimde kendimi ayağa kaldırıyorum ve telaşla sağa sola bakarak geçen arabalar olup olmadığını kontrol ediyorum.

Neden hiçbir şey göremiyorum?

Hızlı hareketler başımı döndürüyor ve bir an için sendeleyerek ayakta duruyorum. Midem bulanıyor ve kusma isteğiyle doluyorum, ama kendimi tutuyorum.

Kane hâlâ geliyor... Ne yapmalıyım?

Ayak seslerinin yaklaştığını duyuyorum, bu yüzden tam o sırada uzaktan bir araba sesi duyduğumda yola doğru koşuyorum.

Eğer bir araba varsa, ışık da olmalı, değil mi? Neden göremiyorum?

Biri beni sertçe yakalıyor ve şok içinde çığlık atıyorum. Gözlerim bir şeyler arıyor... ama tamamen kör gibiyim.

"Her şeyi gereksiz yere zorlaştırıyorsun yıldız parçası. Şimdi benimle gel, yoksa pişman olursun," diye tıslıyor Kane.

Tehditler açısından oldukça tahmin edilebilir ama şu anki durumda etkili. O kadar şaşkınım ve mide bulantısı ile baş dönmesi gittikçe artıyor.

Beni yoldan çekmeye başlıyor ama henüz pes etmeye hazır değilim. Bir araba geliyor, bu benim şansım olabilir. Ondan kurtulmak için çabalıyorum ve beklemediği için olsa gerek, tutuşu kayıyor ve yere düşüyorum. Ayağa kalkıp yola doğru daha da koşuyorum ve ellerimi havada sallamaya başlıyorum.

"Yardım edin! Lütfen durun!" diye bağırıyorum ve Kane arkamdan sarılıp ağzımı kapattığında çığlık atıyorum.

"Kes sesini orospu! Hadi gidelim!" diye bağırıyor ve beni tekrar çekiştirmeye başlıyor, ben de elimden geldiğince mücadele ediyorum.

Lastiklerin çakıl zeminde çıkardığı ses yaklaşıyor ve birinin frene basma sesi etrafımızda yankılanıyor. Kane beni daha sert çekiyor ve hızlanmaya çalışıyor, ama kapıların çarpıldığını ve birkaç kişinin bağırmaya başladığını duyuyorum.

"Bırak kızı!" diye biri bağırıyor ve sesindeki otoriteden onun kim olduğunu anlıyorum.

Bir Alfa.

Lanet olsun! Bu bir hata olabilir.

"Siktir git, bu seni ilgilendirmez," diye bağırıyor Kane, beni sürüklemeye devam ederken.

"Dur dedim!" diye başka bir ses bağırıyor ve bu ses soğuk ve fazlasıyla sakin.

Kane yavaşlıyor ve kasıldığını hissediyorum.

Ne oluyor?

"Lan," diye fısıldıyor Kane, belime sarılı kollarını çekmeden önce. "Siktir... git dedim."

Sessizlik hakim oluyor.

Son Bölümler

Beğenebilirsiniz 😍

Bir Ejderhaya Aşık Olmamanın Yolları

Bir Ejderhaya Aşık Olmamanın Yolları

412.8k Görüntülenme · Tamamlandı · Kit Bryan
Büyülü Varlıklar ve Yaratıklar Akademisi’ne asla başvurmadım.

Bu yüzden, adıma hazırlanmış bir ders programı, beni bekleyen bir yurt odası ve sanki beni benden iyi tanıyormuş gibi seçilmiş derslerle dolu bir mektup gelince, kafamın karışması normalden biraz fazlaydı. Herkes Akademi’yi bilir; cadıların büyülerini keskinleştirdiği, şekil değiştiricilerin formlarına hükmetmeyi öğrendiği ve her türden büyülü varlığın yeteneklerini kontrol etmeyi öğrendiği yer burasıdır.

Herkes… benden başka herkes.

Benim ne olduğumu bile bilmiyorum. Ne şekil değiştiriyorum, ne ufak bir büyü numaram var, hiçbir şey. Sadece, uçabilen, ateş çağırabilen ya da dokunarak iyileştirebilen insanların arasında kalmış bir kızım. O yüzden derslerde sanki buraya aitmişim gibi oturup rol yapıyorum ve kanımda saklı olan şeyle ilgili en küçük ipucunu yakalayabilmek için dikkatle dinliyorum.

Benden bile daha meraklı olan tek kişi Blake Nyvas. Uzun boylu, altın rengi gözlü ve tam anlamıyla bir Ejderha. İnsanlar fısıldaşıp onun tehlikeli olduğunu söylüyor, benden uzak durmam için beni uyarıyor. Ama Blake, sanki benim gizemimi çözmeye kararlı ve nedense ben ona herkesten çok güveniyorum.

Belki bu delice. Belki de gerçekten tehlikeli.

Ama herkes bana buraya ait değilmişim gibi bakarken, Blake bana çözülmeye değer bir bilmeceymişim gibi bakıyor.
Vampir Profesörüm

Vampir Profesörüm

237k Görüntülenme · Tamamlandı · Eve Above Story
Çocukluk arkadaşıyla öpüşürken bulduğum erkek arkadaşımı gördükten sonra, bir barda sarhoş oldum ve en yakın arkadaşım bana yetenekli bir jigolo ayarladı. Gerçekten yetenekli ve inanılmaz çekiciydi. Sabah erkenden para bırakıp kaçtım.

Daha sonra, sınıfımda o "jigolo"ya rastladım ve yeni profesörüm olduğunu öğrendim. Yavaş yavaş, onun hakkında farklı bir şeyler olduğunu fark etmeye başladım...

"Bir şeyini unuttun."
Herkesin önünde, yüzünde hiçbir ifade olmadan bana bir market poşeti uzattı.
"Ne—"
Diye sormaya başladım, ama o çoktan yürüyüp gitmişti bile. Odadaki diğer öğrenciler, bana ne verdiğini merak ederek bana bakıyordu.
Poşetin içine göz attım ve hemen kapattım, kanım çekiliyormuş gibi hissettim.
Poşette, onun evinde bıraktığım sütyen ve para vardı.
Alfa Kralı'nın Nefret Edilen Eşi

Alfa Kralı'nın Nefret Edilen Eşi

196k Görüntülenme · Tamamlandı · Night Owl
"Ben, Raven Roman, seni, Alpha Kral Xander Black, eşim olarak reddediyorum." Kalbimdeki acıya rağmen sesim kararlıydı ama o sadece başını geriye attı ve karanlık, tehditkar bir kahkaha attı.
"Sen? Beni mi reddediyorsun? Reddini kabul etmiyorum, benden kaçamazsın eşim," nefret dolu sesiyle tükürdü. "Çünkü doğduğuna pişman olmanı sağlayacağım, ölmek için yalvaracaksın ama ölümü bulamayacaksın. Bu sana sözüm."
Raven Roman, ailesinin Kraliyet Ailesi'ne karşı işlediği bir suç yüzünden sürüsünde en çok nefret edilen kurt. Zorbalığa uğramış, aşağılanmış ve lanet olarak görülmüş, kaderin ona verdiği her yaradan sağ çıkmayı başarmıştı, ta ki kader ona en acımasız darbeyi indirene kadar.
Onun kaderindeki eşi, ailesinin bir zamanlar ihanet ettiği acımasız hükümdar Alpha Kral Xander Black'ten başkası değildi. Onu yok etmek isteyen adam. Raven onu reddetmeye çalıştığında, Xander reddi kabul etmedi ve hayatını bir kabusa çevireceğine yemin etti.
Ama nefret kadar basit değil hiçbir şey.
Paylaştıkları geçmişin altında gömülü gerçekler var—sırlar, yalanlar ve ikisinin de inkar edemediği tehlikeli bir çekim. Kırılmayı reddeden bir bağ. Ve dünyaları çarpıştıkça, Raven ikisinin kaderini şekillendiren karanlığı keşfetmeye başlar.
İhanet. Güç. Gölgelerde gizlenen bir düşman. Xander ve Raven kanlarının günahlarını aşarak dünyalarını tehdit eden güçlere karşı birlikte durabilecekler mi? Yoksa nefretleri onları, gerçek onları özgür bırakmadan önce mi tüketecek?
Sekreter, Benimle Yatmak İster misin?

Sekreter, Benimle Yatmak İster misin?

207k Görüntülenme · Tamamlandı · miribaustian
Güçlü bir CEO olan Alejandro için—zengin, yakışıklı, utanmaz bir çapkın ve her zaman istediğini almaya alışkın biri olarak—yeni sekreterinin onunla yatmayı reddetmesi tam bir şoktu. Oysa diğer tüm kadınlar ayaklarının dibine serilmişti.

Belki de bu yüzden hiçbiri iki haftadan fazla dayanmazdı. Onlardan çabuk sıkılırdı. Ama Valeria “hayır” dedi ve bu, onun daha da üstüne düşmesine yol açtı. İstediğini almak için farklı stratejiler uydurdu; diğer kadınlarla eğlenmekten de vazgeçmedi.

Farkına varmadan Valeria onun sağ kolu oldu. Alejandro her işte ona ihtiyaç duyar hale geldi; sanki onsuz nefes bile alamıyordu. Yine de onu sevdiğini, Valeria artık dayanamayınca çekip gidene kadar itiraf etmedi.
Üçüz Alfa: Kader Ortaklarım

Üçüz Alfa: Kader Ortaklarım

116.6k Görüntülenme · Tamamlandı · Eve Frost
"Kara." Cole’un sesi alçalıyor. "Sen... sana zarar verdim mi?"

"Hayır." "İyiyim."

"Lanet olsun," diye nefes veriyor. "Sen—"

"Sus." Sesim titriyor. "Ne olur söyleme."

"Azgınsın." Yine de söylüyor. "Azgınsın."

"Değilim ben—"

"Kokun." Burnu hafifçe genişliyor. "Kara, kokun sanki—"

"Yeter." Yüzümü ellerimle kapatıyorum. "Lütfen... yeter."

Sonra bileğimde onun eli, ellerimi yüzümden çekiyor.

"Bizi istemende yanlış bir şey yok," diyor yumuşak bir sesle. "Bu doğal. Sen bizim eşimizsin. Biz de senin eşlerin."

"Biliyorum." Sesim neredeyse fısıltı.

On yıl boyunca Sterling malikanesinde bir hayalet gibi yaşadım; hayatımı cehenneme çeviren üçüz Alfa’lara borçlu bir köleydim. Bana "Havuç" derler, beni buz tutmuş nehirlerde suya iterler, on bir yaşındayken karda ölmem için bırakırlardı.

On sekizinci doğum günümde her şey değişti. İlk dönüşümümle birlikte, beyaz misk ve ilk kar kokusu yayıldı benden—ve geçmişte bana kabus yaşatan üç kişi, kapımın önünde belirdi. Üçü de, benim onların yazgılı eşi olduğumu iddia etti.

Bir gecede borcum silindi. Asher’ın emirleri adaklara dönüştü, Blake’in yumrukları titreyen özürlere, Cole ise beni hep beklediklerine yemin etti. Beni Luna’ları ilan ettiler ve hayatlarını bu günahı telafi etmeye adayacaklarına söz verdiler.

Kurtum, onları kabul etmek için uluyor. Ama tek bir soru peşimi bırakmıyor:

O on bir yaşındaki kız... donarak öleceğine emin olan o çocuk, şu anda vermek üzere olduğum kararı affeder miydi?
İhanetten Sonra Gizli Zengin Adama Aşık Olmak

İhanetten Sonra Gizli Zengin Adama Aşık Olmak

126.4k Görüntülenme · Tamamlandı · Ellis Carter
Blake beni masanın kenarına sıkıştırdı, parmak uçları yakıcıydı, kağıtlar yere saçıldı. "Kendine yalan söylemeyi bırak," diye soğukça fısıldadı, "Bana ihtiyacın var."

Ondan nefret etmeliydim—babası, ebeveynlerimin ölümünün baş şüphelisiydi, ama dokunuşu beni titretiyordu. "Senden nefret ediyorum…" Dişlerimi sıktım, ama sesim zayıftı.

Gülümsedi, kavrayışı sıkılaştı, "Ama bedenin bana cevap veriyor." Parmakları daha derine kaydı, "Bu kadar ıslak ve hala beni istemediğini mi söylüyorsun?"

"Ah… Blake…" Sırtımı yay gibi geriye doğru büküldüm, aklım dağılıyordu.

Yumuşakça güldü, "Aferin kızım."


Emma on beş yaşındayken her iki ebeveynini de kaybetti. Reynolds ailesi tarafından on yıl boyunca evlat edinildikten sonra, beş yıldır birlikte olduğu erkek arkadaşı Gavin tarafından ihanete uğradı. Sonra kader onu iş ortağı şirketten Blake ile duygusal bir karmaşaya sürükledi, ancak bu aynı zamanda ebeveynlerinin ölümüne sebep olan araba kazasının Blake'in babasıyla ilgili olabileceğini de işaret ediyordu...

Yaralarını iyileştiren adam, hayatını mahveden adamın oğlu olabilir miydi? Blake'in anahtarı dönerken gök gürledi: "Emma?" Kanıtların önünde dururken, kalbi parçalanıyordu. Aşk ve intikam çarpıştığında, neyi seçecekti?
Yasak Nabız

Yasak Nabız

120k Görüntülenme · Tamamlandı · Riley
Hayatının bir anda değişebileceğini söylerler.
Benim hayatım, bir kapıyı açmamla değişti.
Kapının arkasında: nişanlım Nicholas başka bir kadınla.
Düğünümüze üç ay kalmıştı. Her şeyin yanıp kül olmasını izlemek üç saniyemi aldı.
Koşmalıydım. Bağırmalıydım. Orada aptal gibi durmak dışında bir şey yapmalıydım.
Ama onun yerine, kulağıma şeytanın kendisinin fısıldadığını duydum:
"Eğer istersen, seninle evlenebilirim."
Daniel. Hakkında uyarıldığım kardeş. Nicholas'ı kilise çocuğu gibi gösteren kişi.
Duvara yaslanmış, dünyamın çöküşünü izliyordu.
Nabzım kulaklarımda yankılandı. "Ne dedin?"
"Beni duydun." Gözleri benimkilerin içine işledi. "Benimle evlen, Emma."
Ama o mıknatıs gibi gözlere bakarken, korkutucu bir gerçeği fark ettim:
Ona evet demek istiyordum.
Oyun başlasın.
Ona Bağımlı

Ona Bağımlı

204.2k Görüntülenme · Tamamlandı · Celine
Üç yıl boyunca Alexander'ın kalbini kazanmak için her şeyi denedim, ancak sonunda ölümcül kanser ve ilk aşkının eve döneceği haberini aldım.

Tıbbi teşhisimi sıkıca tutarak boşanma belgelerini imzaladım ve üç yıl boyunca inşa ettiğim hayatı bırakarak, her şeyi ona ve gerçek aşkına bıraktım.

Ama sonra beklenmedik bir şey oldu—Alexander soğuk maskesini düşürdü ve beni her yerde deli gibi aramaya başladı.

Beni sevdiği tek kişinin ben olduğunu iddia etti...
Bu Sefer Tüm Benliğiyle Peşimde

Bu Sefer Tüm Benliğiyle Peşimde

188.7k Görüntülenme · Tamamlandı · Sherry
Odadaki herkesin bakışlarını üzerinde toplayan adam içeri girdiğinde Maya donakaldı. Beş yıl önce sırra kadem basan eski sevgilisi, şimdi Boston’ın en zengin iş adamlarından biri olarak karşısındaydı. O günlerde gerçek kimliğine dair en ufak bir ipucu bile vermemiş, sonra da iz bırakmadan ortadan kaybolmuştu. Şimdi onun o buz gibi bakışlarını gördüğünde Maya'nın aklına tek bir açıklama geliyordu: Adam onu sınamak için gerçeği saklamış, onun çıkarcı biri olduğuna karar vermiş ve hayal kırıklığı içinde onu terk etmişti.

Balo salonundan çıkıp, kapının önünde sigara içen adamın yanına gitti. Amacı, en azından kendini açıklamaktı.

"Bana hâlâ kızgın mısın?"

Adam elindeki sigarayı fırlatıp attı ve ona açıkça küçümseyen gözlerle baktı. "Kızgın mı? Benim kızgın olduğumu mu sanıyorsun? Dur tahmin edeyim... Maya sonunda benim kim olduğumu öğreniyor ve şimdi 'yeniden bir araya gelmek' istiyor. Soyadımın servet demek olduğunu anladığına göre, kendisine yeni bir şans arıyor."

Maya bunu inkar etmeye yeltendiğinde adam onun sözünü kesti. "Sen sadece gelip geçici bir hevestin. Önemsiz bir dipnot. Bu gece karşıma çıkmasaydın, seni hatırlamazdım bile."

Maya'nın gözleri doldu. Neredeyse ona kızından bahsedecekti ama son anda sustu. Adamın, sırf parasını almak ve onu tuzağa düşürmek için çocuğu kullandığını düşüneceğinden emindi.

Maya söyleyeceği her şeyi içine attı ve oradan uzaklaştı. Yollarının bir daha asla kesişmeyeceğinden adı gibi emindi. Ancak işler hiç de sandığı gibi olmadı. Adam sürekli Maya'nın hayatına girmeye devam etti; ta ki gururunu ayaklar altına alıp, kendisine dönmesi için Maya'ya çaresizce yalvaracağı o güne kadar.
Eski Sevgilimin Güçlü Düşmanıyla Sahte Eşleşme

Eski Sevgilimin Güçlü Düşmanıyla Sahte Eşleşme

85.6k Görüntülenme · Güncelleniyor · Syliva.D
Hayatım boyunca yedek kız oldum.
Ablam Beatrice her şeyi aldı: sevgiyi, ilgiyi, o “altın çocuk” muamelesini.
Bana kalan hep artıklardı. Bir de yeterince iyi olmadığımı hatırlatan kırıntılar.

Sonra komşu sürüden o yakışıklı Alfa Niall’ın benim kader eşim olduğunu öğrendim.
Nihayet, seçilme sırası bendeydi.

Ne kadar safmışım.

Dört yıl süren bir nişan cehennemi…
Saçlarımı onun zevkine uysun diye sarıya boyadım.
Dar elbiselere sıkıştım, onun özel hizmetçisi gibi koşturdum.
Sonra da benden iyi eş değil, iyi hizmetçi olur sözünü duydum.

Sırf kalbi ablama ait olduğu için.

O gece, yanlışlıkla onların fotoğraf çerçevesini devirdim.
Bana bir tokat attı. Hem de öyle hafif değil.
Bana, asla onun seviyesine çıkamayacağımı söyledi.

Ben de ona tokat attım.
Fotoğraflarını parçaladım.
Ve reddedilmeyi kabul ettim.

Her şey bitti sanıyordum.
Ta ki onları kulüpte görüp, dört yıl boyunca nasıl zavallıca uğraştığım hakkında gülüştüklerini duyana kadar.
Meğer bütün nişan, ikisinin hasta bir oyunuymuş.

Sarhoş ve öfkeli halde, üst kat komşumla delice bir şey yaptım.
Alfa Hudson — sanki yüzü tanrılar tarafından oyulmuş, üzerindeki her kusursuz dikilmiş kumaşta tehlike saklı.

Ve en önemlisi, o Niall’ın ezeli düşmanı.

Sonuç?
Hayatımın en iyi sevişmesiydi.

Bunu unutmak için yaşanmış bir gecelik macera sanıyordum.
Yine yanılmışım.

O, Niall’dan daha zengin, ailemden daha güçlü ve kat kat daha tehlikeli.
Ve beni bırakmaya hiç niyeti yok.

Bu kez, kimsenin ikinci seçeneği olmayacağım.
Alfa ile Bir Geceden Sonra

Alfa ile Bir Geceden Sonra

225.6k Görüntülenme · Tamamlandı · Sansa
Bir Gece. Bir Hata. Bir Ömür Boyu Sonuçlar.

Aşkı beklediğimi sanıyordum. Bunun yerine bir canavar tarafından mahvedildim.

Dünyam, Moonshade Koyu Dolunay Festivali'nde çiçek açmalıydı—şampanya damarlarımda dolaşıyor, Jason ve benim iki yıl sonra nihayet o çizgiyi aşmamız için bir otel odası rezervasyonu yapılmıştı. Dantelli iç çamaşırımı giymiş, kapıyı kilitlememiş ve yatakta uzanmıştım, kalbim heyecanla atıyordu.

Ama yatağıma tırmanan adam Jason değildi.

Zifiri karanlık odada, başımı döndüren ağır, baharatlı bir kokuya boğulmuşken, ellerini hissettim—aceleci, yakıcı—tenimi kavuruyordu. Kalın, nabız gibi atan sertliği ıslaklığımın üzerine bastırdı ve daha nefes alamadan, acımasız bir güçle içime girdi, masumiyetimi yırttı. Acı yandı, duvarlarım kasıldı, demir gibi omuzlarına tırnaklarımı geçirirken hıçkırıklarımı bastırdım. Her acımasız darbede ıslak, kaygan sesler yankılandı, bedeni durmaksızın hareket ederken, derin ve sıcak bir şekilde içime boşaldı.

"Bu harikaydı, Jason," diyebildim.

"Jason da kim?"

Kanım buz kesti. Işık yüzüne vurdu—Brad Rayne, Moonshade Sürüsü'nün Alfa'sı, bir kurtadam, sevgilim değil. Ne yaptığımı fark ettiğimde dehşet içinde kaldım.

Hayatım için kaçtım!

Ama haftalar sonra, onun varisiyle hamile uyandım!

Heterokromatik gözlerimin beni nadir bir gerçek eş olarak işaretlediğini söylüyorlar. Ama ben kurt değilim. Ben sadece Elle, insan bölgesinden kimse olmayan biri, şimdi Brad'in dünyasında hapsolmuş biri.

Brad’in soğuk bakışı beni delip geçiyor: "Bedenimde benim kanım var. Benimsin."

Başka bir seçeneğim yok, bu kafesi seçmek zorundayım. Vücudum da bana ihanet ediyor, beni mahveden canavarı arzuluyor.

UYARI: Yalnızca Yetişkin Okuyucular İçin
Vazgeçilmez Eşim

Vazgeçilmez Eşim

73.5k Görüntülenme · Tamamlandı · Black Barbie
Thalassa hayatını hep aralıklardan kayarak geçirmişti, sürekli hareket halinde, sürekli saklanarak. Bu, özgürlüğünün bedeliydi, sadece sıradan bir insan olarak var olmanın ağır bedeliydi. Onu düşünmeden terk eden bir ailede doğmuştu, çocukluğu yalnızlık ve hayatta kalma mücadelesiyle geçmişti. Ama onu terk eden aynı insanlar, bedeninin bir değeri olduğunu fark ettiklerinde onu farklı görmeye başladılar. Onlara göre, o sadece bir maldı, kâr için ticareti yapılacak bir köle.
Bu gerçeği öğrenmek, onu kaçmaya zorladı - normal bir hayatın kırılgan umudu için savaşmaya. Kimsenin açgözlülüğüne esir olmayı reddetti. Ancak mücadelesinin ortasında, yolu karanlık ve umutsuz göründüğünde, beklenmedik biriyle karşılaştı. O kişi, onu bir mal veya yük olarak değil, olağanüstü biri olarak gördü. Onu koruyan bir kalkan oldular, ona güvenlik ve hayal bile edemediği bir gelecek sundular. İlk kez, Thalassa görünmez değil, birinin dünyasında vazgeçilmez ve değerliydi.