Bölüm 142 Arkadaşım

Lazarus’un Bakış Açısı

“Nova!”

Kendi sesim bile insana benzemiyordu.

Yere tamamen yığılmadan onu yakaladım, kollarıma çektim. Bedeni göğsüme karşı ürkütücü derecede hafifti. Derisinin altındaki altın ışıltı neredeyse sönmüştü; yüzü bembeyazdı, titriyordu.

Omzunu yaran o başıboşun pençeleri yüzün...

Giriş yapın ve okumaya devam edin