Bölüm 137 Anya

Bodrum benim bütün dünyam olmuştu. Beton duvarlar. Beton zemin. Beton tavan. Hiç sönmeyen tek bir ampul. Köşede bir kova; Aleksey’in adamları günde bir kez gelip boşaltıyordu. Bileklerimdeki zincirler derimi soyup kanatmıştı.

Zamanın anlamı kalmamıştı. Günler gecelere karışıyordu. Geceler günlere. ...

Giriş yapın ve okumaya devam edin