Bölüm 141 Anya

Orman sonsuz gibiydi.

Saatlerce yürüdüm. Sonra günlerce. Hangi yöne gittiğimi bilmiyordum. Ağaçların hepsi aynı görünüyordu. Uzun. Karanlık. Sonsuza dek uzanıyordu.

Yiyeceğim yoktu. Suyum yoktu. Sığınağım yoktu. Sadece yırtık siyah elbisem, kanayan ayaklarım ve gece ayazı vardı.

Gündüzleri yürüdü...

Giriş yapın ve okumaya devam edin