Masum Küçük Luna'sı

Kaçırılmış

"Neredeyim?" Kelime, beni minibüse sürüklediklerinde ağzımı kapattıkları şeyi çıkardıkları anda titreyen, ağrılı dudaklarımdan kaçıyor. Gözlerim hala bağlı, bu yüzden neredeyim göremiyorum.

Üç adam, iri yarı, korkutucu ve yüzlerinde korkunç bir ifade ile beni hastaneden dönerken minibüslerine zorla bindirdiler.

Bugün harika başlamıştı. İşte güzel vakit geçirdim ve vardiyam saat 10'da bitti. Eve koşarak gidiyordum, yarın için heyecanlıydım. Yarın 20. doğum günüm ve günün yarısını ailemle, diğer yarısını ise arkadaşlarımla geçirmeyi planlamıştım.

Her şeyi planlamıştım ve bu çirkin olayın başıma geleceğini hiç düşünmemiştim. Gece yarısı kaçırılıp tanrı bilir nereye götürüleceğimi hiç beklemiyordum.

"Bağını çözün," diyor bir ses. Boğuk ve derin, etrafında yoğun bir kenar var, tenimde daha fazla ürpertiye neden oluyor. Bağ gözlerimden sertçe çıkarılıyor ve gözlerim yavaş yavaş açılıyor, önce bulanık. Ama sonra göz kırpıyorum ve görüş netleşiyor, beni şok ediyor.

Karşımda duran adam anında nefesimi kesiyor. Yoğun, karanlık gözleri sertçe bana sabitlenmiş. İnanılmaz uzun ve kaslı vücudu beni paniğe sokuyor. Katlanmış kollarının arasından gözüken korkunç dövmeleri beni daha da panikletiyor. Keskin hatları onu şimdiye kadar gördüğüm en yakışıklı adam yapıyor ama aynı zamanda yüzündeki ürkütücü ifadeyle ve çenesindeki sinirli titremeyle en korkutucu adam da yapıyor.

Bir an için bakışlarımı yüzünden çekip odaya bakıyorum. Odanın büyük bir kısmı zifiri karanlık, ama karanlıkta dolaşan bazı adamları görebiliyorum. Başımın üstünde yanan küçük bir ampul, sadece diz çöktüğüm yeri ve onu aydınlatıyor.

Ellerim zincirlenmiş ve kıyafetlerim… ne?! Gitmiş! Sadece iç çamaşırım var. Nasıl... nasıl hissetmedim?

"Neredeyim?" Gözyaşları arasında tekrar sormaya cesaret ediyorum, bakışlarımı tekrar önümdeki adama çevirerek. "Ve... ve kıyafetlerim nerede?"

Adam yavaşça önümde çömeliyor, sert nefesinin her santimini, karışık keskin kokusunu hissetmemi sağlıyor. "Burada başına gelecekler hakkında daha çok endişelenmelisin." Sesi ani ve buz gibi. Kalın İtalyan aksanı omurgamdan aşağı ürperti gönderiyor.

"Neredeyim?" Tekrar soruyorum, tamamen paniklememek için çok çabalayarak.

"Benim inimde. Cehennemimde ve seni bana yaptıklarının bedelini ödetene kadar şeytanın olacağım." Sözleri zehir gibi soğuk.

Sözlerinin her biri hiçbir anlam ifade etmiyor ama paniklemeye başlıyorum. "Ne... ne diyorsun? Sen kimsin ve... ve sana ne yaptım?"

"Diego Morelli." Sadece iki kelime söylüyor.

İsim zihnimde vahşi bir çalkantıya neden oluyor. Bu bölgede sadece bir adamın bu adı taşıdığını biliyorum. Ve bu sadece bir isim değil. Tam bir bela.

"Sen... sen... Haydut Alfa mısın?"

"Kesinlikle evet," Korkumu doğruluyor ve sakin kalmak daha da zorlaşıyor. Gözyaşlarını tutmak için hızlıca göz kırpıyorum.

"Sana ne yaptım?"

"Bana değil," diyor sertçe, arka cebinden bir telefon çıkarıp yüzüme doğru uzatarak. "Ona..."

Ekranda bir kadının fotoğrafı var - çok tanıdık bir kadın. Bir an duraksıyorum ve onu nerede gördüğümü hatırlıyorum. Çalıştığım hastaneye geliyor. Hamile ve kontrol için geliyor. Ona bakmıştım, birkaç gün önceydi.

"Onu tanıyorum... Ona bakmıştım ama... ama bu neden sorun olsun ki?"

"Çünkü ona sadece bakmadın, onu öldürdün!" diyor, dişleri sıkılı, öfkeyle dolu ve damarları belirgin elleri yumruk olmuş.

Kalbim panikle sıkışıyor. Ne? O... ölü mü? Tekrar fotoğrafa bakıyorum, güzel ve etkileyici gülüşü olan kadının ölü olduğunu inanılmaz buluyorum. Ama bunun benimle ne ilgisi var? Az önce dedi ki... bekle, ne?!

"Hayır," başımı sallıyorum, içimde büyüyen korkudan kıvranarak. "Onu öldürmedim..."

Birkaç kelimeyi anlaşılmaz, asi bir dille bağırıyor ve sonra yüzüme vuruyor, beni yere yıkıyor. Yanaklarım sanki gerçekten ateşe verilmiş gibi yanıyor.

"Kaldırın onu!" diye bağırıyor ve bir adam beni tekrar ayağa kaldırıyor. İçimde biriken paniği tutmak imkansız, bu yüzden gözyaşlarımla dışarı bırakıyorum.

"Lütfen..." alt dudağımı ısırarak fazla titremesini engellemeye çalışıyorum.

"Onları tanıyor musun?" telefonu yüzüme geri itiyor. Annem, kardeşim ve eşimin elleri ve ayakları bağlı, ağızları kapalı haldeki görüntüsünü görünce gözlerim büyüyor. Hayatımı mahvetmek isteyen bu canavara bakarken histeri beni ele geçiriyor.

"Lütfen onlara zarar vermeyin!" yanaklarımdaki acıyı görmezden gelerek deli gibi ağlıyorum. "Hamile kadını öldürmedim. Sadece ona baktım..."

"Eğer bir yalan daha duyarsam, onları öldürteceğim." diyor hiddetle, çenemi sertçe tutarak gözlerimin içine öfke dolu gözlerle bakıyor. "Gerçeği söylemen için on saniyen var."

Gözyaşlarımda boğulurken konuşma dürtüsüyle savaş veriyorum. Çünkü ne söylersem söyleyeyim, onun beni suçladığı suçu kabul etmek olmayacak. Ve görünüşe göre duymak istediği tek şey bu. Benden itiraf etmemi istiyor. Ama bunu yapamam. Yapamam...

"Konuş!" yüzüme bağırıyor, beni deli gibi irkiltip.

"Ben... ben..."

"Laneti olsun!" beni bırakıyor ve adamlara işaret ediyor. "Gidin, onları öldürün."

"Ne?! Hayır... lütfen... hayır! Sevdiklerime zarar vermeyin! Kadını öldürmedim..."

"O sadece herhangi bir kadın değildi, o benim eşimdi!" diye bağırıyor ve ilk defa kırılgan yanını görüyorum. Gözlerinde öfkeyle dolu sıcak gözyaşları beliriyor. "Onu öldürdün ve senden bu itirafı almak niyetindeyim, ne kadar sürerse sürsün. Kimin seni bunu yapman için tuttuğunu bilmem gerek. Ve tanrıya yemin ederim ki, bana söyleyeceksin. Er ya da geç."

Tam o anda, adamlardan biri beni ayağa kaldırıp odanın karanlık tarafına doğru yürümeye zorluyor. Her seviyede panik yapıyorum ve beni itip yatağa düşürdüğünde bir çığlık atıyorum. Kral boy bir yatak.

Adam gidiyor, diğer adımlar da onunla birlikte ve sonra asi kral önümde beliriyor. Bu oda çok aydınlık olmasa da görebiliyorum. Kemerini çıkarıyor, gözlerinde korkutucu bir uyarıyla.

Pantolonundaki şişkinliği fark edince istemsizce dilimi sertçe ısırıyorum. Lütfen, tanrım, beni ondan kurtar. Sana yalvarıyorum.

"Lütfen... yapma..."

"Bakire değilsin, değil mi? Fark etmez. O bacakları aç." Buz gibi emri, tutunduğum son umut kırıntısını da yok ediyor.

Acı birkaç dakika sonra içimi yakıyor.

"Lütfen, dur!!"