Numune

ARIA

Baş ağrısı korkunçtu.

Gözlerimin arkasında başlayan hafif bir baskıydı—alışılmadık bir şey değil, biraz uyku veya suyla geçeceğini düşündüğün türden.

Ama geçmedi. Büyüdü.

Hızla.

Zonklama, vuruntuya dönüştü. Her nabız atışı gözlerimin arkasında bir davul sesi gibi patlıyor, kafamın içinde bir şeyi gevşetiyordu.

Bir şeyin orada büyüdüğünü hissedebiliyordum—daha yüksek, daha sert, sanki biri orada hapsolmuş ve çıkmaya çalışıyormuş gibi.

Hastane kapılarından sendeleyerek geçtiğimde, zar zor dengemi koruyabiliyordum.

Her şey çok parlaktı.

Çok gürültülü.

Ayaklarım sanki nasıl hareket edeceğini bilmiyormuş gibi sürükleniyordu.

"Hanımefendi, iyi misiniz?" diye seslendi bir ses—kadın, endişeli.

Bir hemşire belki.

Tam olarak anlayamıyordum.

"Sanırım... Yardıma ihtiyacım var," diye fısıldadım.

Ya da denedim.

Sesim bile gerçek gelmiyordu.

İnce.

Boş.

Sanki çok uzaktan geliyormuş gibi.

Sonra duvarlar kaymaya başladı.

Ya da belki sadece bendim.

Ayaklarımın altındaki zemin kayboldu ve koridor bir rüya gibi uzadı.

Görüşüm kenarlarda bulanıklaştı, renkler birbirine karıştı. Her şey eriyordu.

Ve sonra acı geldi—keskin ve ani. Kafamın ortasından geçen bir bıçak gibi.

Ve sonra—hiçbir şey.

Sadece karanlık.

Ses yok. Hareket yok. Vücudumun ağırlığı bile yok.

Ve sonra... bir uğultu.

İlk başta hafif.

Elektriksel.

Mekanik.

Sessizliği zorlayan, sabit ve düşük bir ses, boş bir odada çalışan bir makinenin uğultusu gibi.

Yavaşça geri dönmeye başladım. Bir anda değil—daha çok kalın ve soğuk bir şeyden yükseliyormuş gibi.

Hareket edemiyordum.

Kollarım çok ağır, bacaklarım çok sertti. Sert ve soğuk bir şeyin üzerinde yatıyordum. Yatak değil.

Belki bir masa?

Hava keskin kokuyordu—metal ve dezenfektan gibi. Hastane havası.

Uğultu şimdi daha yüksek.

Uzakta değil.

Tam yanımda.

Bir şeyler ters gidiyordu.

Gözlerim tekrar açıldı.

Üstümdeki tavan kavisliydi.

Kenarlarda loş ışıklar vardı.

Bir şeyin içindeydim—kapalı.

Hapsolmuş?

MRI, beynim yavaşça belirtti.

Kulaklarımda yastıklı kulaklıklar vardı.

Bir ses geldi—bozuk, uzak, ama sakin olmaya çalışıyordu.

"Aria? Az önce bayıldın. Şu anda MRI'dasın. Sadece hareketsiz yat. Ciddi bir şey olmadığını kontrol etmek için birkaç hızlı tarama yapıyoruz."

Konuşmak, yanıt vermek istedim ama boğazım kuruydu. Dilim damağıma yapışmıştı. Yutkundum ve tekrar denedim ama hiçbir şey çıkmadı.

Makine tekrar uğuldadı. Bir tıklama sesi başladı—tık-tık-tık—sanki içindeki bir şey hareket ediyormuş gibi. Üstümdeki ışık titredi.

Dünya eğildi. Uğultu kafatasıma baskı yaptı. Gözlerimin arkasında titreşimini hissedebiliyordum.

Görüşüm sesle senkronize olarak nabız gibi attı.

Ve sonra—

Sessizlik.

Uğultu yok.

Tıklama yok.

Ses yok.

Makinenin içindeki ışıklar bir kez titredi ve sonra söndü.

Hava durdu, sanki bir şey nefesini tutuyormuş gibi.

Karanlık etrafımı sardı.

Ne kadar süre orada kaldığımı bilmiyorum.

Saniyeler?

Dakikalar?

Zaman durmuş gibi hissettim.

Tekrar göz kırptım, ışıkların geri gelmesini umarak.

Geri gelmediler.

Ama sonra—

Işık.

Hastane floresanlarının soluk, yapay parıltısı değil. Bu güneş ışığıydı—doğal, altın, sıcak.

Gözlerim büyüdü.

Bir nefesle doğruldum.

Hastanede değildim.

Hatta içeride bile değildim.

Hava farklı kokuyordu—daha keskin, daha temiz. Hafif metalik.

Siyah yansıtıcı panellerden yapılmış bir binanın önündeki şık bir terasta duruyordum.

Ötesindeki şehir silueti inanılmaz derecede uzanıyordu, garip binalar ve sessizce mavi gökyüzünde süzülen hovercraftlarla doluydu.

"Ne—" diye nefes aldım, etrafımda dönerken.

Otomatik kapıların üstündeki dijital tabela yandı:

BİYOLOJİK ARAŞTIRMA ENSTİTÜSÜ.

Altında daha küçük harflerle kayan yazılar vardı:

Stajyer Asistan: Aria Edwards – 

Giriş Günü Bir.

Benim adım.

Aşağıya baktım.

Hastane önlüğü gitmişti.

Yerine: gri pantolon ve cilalı siyah botların üstüne beyaz bir laboratuvar önlüğü giymiştim.

Boynumda bir kimlik kartı asılı olan bir yaka kartı vardı.

Ad: Aria Edwards

Pozisyon: Stajyer Asistan

Tarih: 19 Mart 2125

Bölüm: Deneysel Nörogenetik

2125 mi?

Ellerim titredi.

“Bu mümkün değil,”

diye mırıldandım, geriye doğru sendeleyerek arkamdaki cam korkuluğa çarpana kadar.

Yüz yıl mı?

Hayır. Hayır, hayır, hayır.

Bu bir rüya olmalı.

Bir halüsinasyon.

MR’dan kaynaklanan bir şey.

Belki bir sinirsel hata.

Gözlerimi sıkıca kapattım ve sertçe ovuşturdum.

“Uyan, Aria. Hâlâ MR’daymışsın gibi,” diye fısıldadım.

“Bu gerçek değil.”

Ama gerçek gibi hissediliyordu.

Cildimdeki rüzgar, sterilize edilmiş havanın ve ozonun kokusu, ayaklarımın altındaki zeminden gelen uzak enerji uğultusu—hepsi çok gerçekti.

“Affedersiniz?”

Sıçradım.

Bir adam girişin hemen dışında duruyordu, bir elinde bir klipsli pano, diğerinde bir e-tablet.

Uzun boylu.

Düzgün giyimli.

Sakin, sanki her şey tamamen normalmiş gibi.

“Yeni stajyer olmalısınız,” dedi nazik bir gülümsemeyle.

“Aria Edwards, değil mi?”

Ona göz kırptım.

“Şey… evet. Benim.”

“Harika. Ben Dr. Kieran Voss, bölüm süpervizörünüz. Bölüm 3—Nörogenetik ve Zaman Çalışmaları’ndasınız.”

Beynim duraksadı.

“Zaman… ne?”

“Zaman Çalışmaları,” diye tekrar etti, kapılara doğru dönerken.

“Hadi. Oryantasyon on dakika içinde başlıyor. Ve Dr. Sorelle’yi bekletmeyi sevmeyiz.”

Bekle. Ne?

Karar vermeden onu takip ettim, bacaklarım otomatik olarak hareket ediyordu.

Zaman Çalışmaları?

“Dr. Voss—Kieran,” diye seslendim, adım uydurmaya çalışarak.

“Bu çılgınca gelebilir ama sanırım bir hata var.”

Geriye dönüp bana baktı, eğlenmiş gibi.

“Bunu söyleyen ilk kişi değilsiniz.”

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Birçok stajyer ilk günlerinde tuhaf şeyler söyler. Sinirsel oryantasyon süreci kısa süreli hafızayı karıştırma eğilimindedir. Birkaç saat içinde kaybolur.”

“Hayır, anlamıyorsunuz,” diye acil bir şekilde söyledim. “2025’te bir MR’daydım. Bir elektrik kesintisi oldu. Ve sonra… burada uyandım.”

Durdu, beni inceledi.

Bir an için sadece bana baktı—gerçekten baktı. Sonra, rahatsız edici bir sakinlikle,

“İlginç,” dedi.

“Bu kadar mı?” dedim.

“Söyleyeceğiniz tek şey bu mu?”

İfadesi değişmedi.

“Hadi içeri girelim.”

İçeride, bina daha da gerçeküstüydü. Zeminler adımlarımıza tepki veriyordu.

Duvarlar el ile dokunulduğunda renk değiştiriyordu. Asansörler yatay olarak da hareket ediyordu.

Her şey sessiz, vızıldayan bir zekayla doluydu.

Artırılmış lenslerle insanlar istasyonlar arasında hareket ediyordu.

Laboratuvar ekipmanları hafifçe parlıyordu.

Her şey parlıyordu.

Her şey nefes alıyordu.

Bir kapının önünde durduk:

Bölüm 3 – Lider: Dr. Sorelle Hayne.

Kieran bir kez kapıyı çaldı ve içeri girdi.

Bir kadın parlayan bir ekrandan başını kaldırdı. Saçları gümüş rengi çizgilerle doluydu, dikkatlice geriye taranmıştı.

Gözleri üzerime odaklandı, rahatsız edici bir dikkatle.

“Geç kaldınız,” dedi.

Kieran sorunsuzca cevapladı.

“Geliş katında güç dalgalanması oldu. Bu, yeni asistanımız Aria Edwards.”

Beni süzdü. “Otur.”

Oturduğumda.

“Burada neden olduğunuzu biliyor musunuz?” diye sordu.

“Hayır,” itiraf ettim.

“Burada nasıl olduğumu bile bilmiyorum.”

Gözlerini kıstı.

“Tıp öğrencisi, 2025’te sınıfının en iyisi. Sentetik bir nöro-arayüz projesine katıldınız. Bilişsel haritalamada güçlü bir yetenek. Olağanüstü veri tutma yeteneği. Tam olarak ihtiyacımız olan aday sizsiniz.”

Başımı salladım.

"Ama ben hiçbir yere başvurmadım. Bu yerin varlığından bile haberim yoktu."

"Pek az kişi bilir," dedi sert bir şekilde.

"Bu enstitü, bilinen hiçbir kayıta ait değil. Karartma olayı tarafından tetiklenen gizli bir kuantum tarama dizisi ile seçildiniz."

Gözlerimi diktim. "Ne?"

Kieran nazikçe konuştu.

"Zamansal yarık. Karartmanız bir birleşme anıydı. Nadir ama duyulmamış değil."

"Beni zaman yoluyla buraya mı çektiniz demek istiyorsunuz?"

Dr. Hayne başını salladı.

"İnsan beyni, yüksek elektriksel bozulma anlarında zamansal yankılar bırakır. Siz de bunlardan birinde yakalandınız. Bir nöral köprü oluştu."

"Buna rıza göstermedim."

"Göstermeniz gerekmiyordu," dedi düz bir şekilde.

"Ama buradasınız. Ve şimdi iki seçeneğiniz var: Kalıp gezegendeki en ileri biyolojik araştırmalara katkıda bulunmak ya da geri dönüp, hafızanız silinmiş şekilde, bunun hiç yaşanmadığını unutmak. Bir daha geri dönemezsiniz."

Kalbim küt küt atıyordu.

Geri dönebilirdim. Hiçbir şey olmamış gibi davranabilirdim. Ya da... kalabilirdim.

Yıl 2125'te.

Zamansal yarıkları inceleyen bir laboratuvarda.

Kieran'a baktım. Gözleri benimkilerle buluştu, artık eğlenmiyordu—sadece durgundu.

Sabit. Ciddi.

Dr. Hayne'e geri baktım.

Burada olmamam gerekiyordu.

Ama buradaydım.

Ve bir şekilde, bununla bir şey yapmam gerektiğini hissediyordum.

"Tıp öğrencisiyim," dedim.

"Buraya kazara geldim ama bundan vazgeçemem. Eğer yardımcı olabileceksem—olmak istiyorum."

Dr. Hayne ilk kez gülümsedi. Sadece bir anlık.

"İyi."

Kieran bana tableti uzattı.

"Enstitüye hoş geldin, Aria."

Aldım. Parmaklarım titriyordu ama sıkıca tuttum.

Pırıl pırıl muayene yatağının kenarına oturdum, ayaklarım parlak beyaz zeminin üzerinde sallanıyordu.

Oda ürkütücü bir şekilde sessizdi—fazla sessiz—görünmeyen makinelerin yumuşak uğultusu ve duvara monte edilmiş monitörlerden gelen ara sıra bip sesi dışında.

Antiseptik kokusu burnumu yakıyordu, keskin ve steril. Odanın yapay sıcaklığına rağmen, sırtımdan soğuk bir ürperti geçti ve kollarımı kendime sararak yükselen rahatsızlığı görmezden gelmeye çalıştım.

Odanın karşısında, beyaz bir laboratuvar önlüğü giymiş bir adam, parlayan holografik bir ekranın önünde duruyordu, ışık cildinde hafif bir ışıltı oluşturuyordu. Genç görünüyordu—belki otuzlarının başında—uzun boylu, koyu saçları hafifçe kıvrılıyordu ve keskin, zeki gözleri, yüzen veriler üzerinde eski bir bulmacayı çözer gibi geziniyordu.

Benim verilerim.

Bana döndü, ifadesi okunamazdı.

"Miss Aria Edwards, değil mi?" diye sordu.

Hızla başımı salladım, midemdeki düğüm sıkılaştı.

"Evet. Taramalar düzgün mü? Bir şey mi çıktı?"

Küçük bir gülümseme sundu, ama gözlerine ulaşmadı.

"Endişe verici bir şey yok. Ama fizyolojiniz... alışılmadık. Gerçekten büyüleyici."

Kaşlarımı çattım.

"Alışılmadık nasıl?"

Hemen cevap vermedi.

Bunun yerine, odayı geçip bana pembe, kremalı bir sıvıyla dolu bir bardak uzattı.

Sıvı hafifçe parlıyordu, sanki çilekli sütün içine bir parça inci düşürülmüş gibi.

"Bu, yeni stajyerlere verdiğimiz bir besin takviyesi. Sorunsuz geçişe yardımcı olur," dedi, sesi sakin ve net.

"Sorunsuz geçiş."

Tereddüt ettim, içeceğe bakarak.

"Bu zorunlu mu?"

"Şiddetle tavsiye edilir," dedi, sesi yumuşak ama kararlı bir tonla.

"Az önce bayıldınız. Bu, yaşamsal değerlerinizi dengelemeye yardımcı olacak."

Bayıldım mı?

Başımın döndüğünü hatırlıyordum, ama... İtirazımı yuttum ve temkinli bir yudum aldım.

Tadı beni şaşırttı—tatlı, pürüzsüz, vanilya ve adını koyamadığım çiçeksi bir ipucu vardı.

Dilimde eriyip gidiyordu, sanki oraya aitmiş gibi.

Anında, vücuduma yayılan bir sıcaklık parmak uçlarıma ve ayak parmaklarıma kadar ulaştı, soğuğu kovdu.

"Bu... şaşırtıcı derecede iyi," diye mırıldandım.

"Söylemiştim," dedi, küçük, bilmiş bir gülümsemeyle.

"Ben Dr. Justin. Stajınızı ben yöneteceğim.

Biyolojik Araştırma Enstitüsü'ne hoş geldiniz."

...

Sonraki günler birbiri içine geçti—uzun, steril saatler rutin testler ve sessiz bir korkuyla doluydu.

Her sabah, aksatmadan, beni medikal bölüme çağırdılar. Kan alımları. Refleks kontrolleri. Sonsuz taramalar.

Bana bunun standart prosedür olduğunu söylediler.

"Rutin," dediler yorgun gülümsemelerle. Ama stajyer grubundan başka kimseyi orada görmedim.

Bir kez bile.

Haftanın sonunda, içimdeki huzursuzluk kemiklerime kadar yerleşmeye başlamıştı. Bunun normalmiş gibi davranmaya devam edemezdim.

Bu yüzden ertesi sabah, kolumu geri sıvayıp ortak alana adım attığımda, kahve makinesinin yanında Mia'yı gördüm ve sormaya karar verdim.

Tam olarak yakın değildik—ilk gün birkaç garip gülümseme ve isim alışverişinde bulunduğumuz iki stajyer—ama onun hakkında bir şeyler yaklaşılabilir görünüyordu.

Nazik, hatta.

Ve birisiyle konuşmaya ihtiyacım vardı.

"Merhaba, Mia," dedim, ona katılırken küçük bir gülümseme zorlayarak.

"Sabahın nasıl geçti?"

Kahvesinden başını kaldırdı, biraz şaşırmış ama kibar.

"Ah. İyi, sanırım. Sen?"

Omuz silktim, tonumu gündelik tutmaya çalışarak.

"Aynı. Yine medikal bölümden geldim."

"Yine mi?" dedi, gözlüklerini düzelterek.

Başımı salladım.

"Evet. Oryantasyondan beri her sabah beni çağırıyorlar. Hayati değerler, testler, kan alımları... hepsi."

Mia'nın kaşları çatıldı.

"Gerçekten mi? Bu... garip. Ben sadece ilk gün temel giriş taramasını yaptırdım."

Tepkisi suçlayıcı değildi—sadece gerçekten kafa karışmıştı.

Bu durumu daha da kötüleştirdi.

Yumuşak bir kahkaha attım, umursamıyormuş gibi yaparak.

"Ha. Sanırım şanslıyım. Belki dosyamda bir şey işaretlediler."

Mia gülmedi.

Sıkı, belirsiz bir gülümseme verdi ve hızla bardağıyla meşgul oldu, bir toplantıdan bahsederek mırıldandı.

Sonra gereğinden hızlı bir şekilde uzaklaştı.

Bir an orada durdum, medikal bölümden gelen soğuk hala tenime yapışmıştı.

Bir şeyler doğru değildi.

Ve şimdi bunu hisseden tek kişi ben değildim.

Sonra süt geldi.

Her zaman pembe.

Her zaman personel salonunun buzdolabında, el yazısıyla yazılmış adımla etiketlenmiş olarak bekliyordu.

Herkesin onu içtiğini sanmıştım.

Her sabah, aksatmadan, Dr. Justin ona bakar ve bana hatırlatırdı:

"Takviyen. Tutarlılık önemli."

Yanlış olduğumu bir öğleden sonra fark ettim.

Diğer stajyerlerden Lewis'i, bardağa berrak, su gibi bir sıvı dökerken gördüm.

"Bu senin takviyen mi?" diye sordum.

"Evet," dedi, omuz silkip bakarak.

"Tadı hiçbir şeye benzemiyor. Neden?"

Pastel renkli içeceğime baktım.

"Benimki... farklı."

Gözlerini kısarak baktı.

"Aynı şey olduğundan emin misin?"

Cevap vermedim.

Bu, bakışları fark etmeye başladığım zamandı.

Daha çok göz atmaları gibiydi—kısa ve dikkatli, sanki bir şeyin olmasını bekliyorlardı.

Beni izliyorlardı, ama hiçbir zaman tam olarak söylemiyorlardı.

Yüzeyde hala dostane görünüyordu.

Ama altında, bir mesafe vardı. Kibar duvarlar.

Sonra batı koridoru geldi.

Onu bulmayı amaçlamamıştım, sadece bir sonraki görevimi beklerken dolaşıyordum. Koridor, duvara kusursuzca yerleştirilmiş geniş bir kriyo-vitrinle sona erdi.

Ve içeride, donmuş ve askıda, devasa kanatlar vardı.

Ejderha kanatları.

Neredeyse vitrin kasasının yüksekliğine kadar uzanıyorlardı—pullu, zar gibi, pençelerle uçları sivrilmiş.

Nefesim kesilerek baktım.

Güzeldiler.