Bölüm 1 - Tanındı

"Derek Spencer, etrafın sarıldı! Silahlarını yere at!"

Diana Windsor, dışarıdaki polis sirenlerini duyduğunda gözleri dolarak sağ gözünü zorla açtı.

Polis sonunda onu bulmuş muydu?

Kapıyı açmak için yataktan kalkmaya çalıştı ama derisi kanlı çarşaflara yapışmıştı. Yaptığı her hareket, vücudunda dayanılmaz bir acıya sebep oluyordu.

Derek ile "kaçalı" üç ay olmuştu. Ona aşık olduğunu söylemişti ama tek yaptığı onu bir mal gibi paketleyip açık artırmayla satmak ve üzerinden son bir kez kar etmek için buraya getirmek olmuştu.

Rahmini almışlar, dilini kesmişlerdi; o iğrenç sapıklar için organlar çok değerli ganimetlerdi. Müşterilerden biri onu döverek bir gözünü kör etmiş, iki bacağını da kırmış, hatta göğsünün yarısını kesip almıştı... Yine de bir şekilde hayatta kalmış, yaşama tutunmuş, bu kabustan kaçabilmek için bir fırsat beklemişti.

Vücudunda kalan son güç kırıntısını kullanarak yataktan aşağı yuvarlandı.

Sahil güvenliğin bitmek bilmeyen bağırışlarını duyarak kendini ileri doğru sürükledi. Bu onun ölümüne sebep olsa bile Derek'in suçlarını ortaya çıkaracaktı!

"Kahretsin! Lanet olsun!"

Derek'in panik dolu sesiyle kapı hızla açıldı. "Çabuk, şu sürtüğü denize atın! Yakalanmadan önce acele edin!"

Diana sol elini hızla uzatıp umutsuzca Derek'in pantolon paçasına tutundu. Gri kumaş anında kanlı bir el iziyle lekelendi.

Derek botuyla Diana'nın yüzüne şiddetli bir tekme attı. "Lanet sürtük! Sen olmasaydın beni nasıl bulacaklardı? Kahretsin, Nicholas Spencer tam bir psikopat!"

"Siz aptallar ne bekliyorsunuz? Kıçınızı kaldırın!" diye bağırdı.

Diana'nın parmakları tek tek kırılasıya kadar geriye doğru büküldü, ardından sürüklenerek götürüldü.

"Derek, bana bunu yapamazsın! Nicholas bunun yanına kalmasına izin vermeyecek!"

Umutsuzca çırpındı ama sözünü bitiremeden acımasızca dalgalı denize fırlatıldı.

Buz gibi su, şok etkisi yaratarak zihnini berraklaştırdı.

Gözyaşları tuzlu suya karışırken Diana'nın gözleri umutsuzlukla doldu. Kurtulamayacaktı. Son düşüncesi buydu.

Bulanıklaşan görüşünün arasından, yukarıdaki güvertede Nicholas'ın düşüşünü izlediğini ve ardından hiç tereddüt etmeden suya atladığını gördüğünü sandı.

Sonunda onu bulmuştu.

Onu kurtarmaya mı çalışıyordu?

En başından beri, onu gerçekten umursayan tek kişi oydu. Diana pişmanlık içinde kıvranıyordu, ona son bir kez daha sarılmayı o kadar çok isterdi ki... Ama artık çok geçti.

Deniz suyu akciğerlerine dolarak o ölümcül boğulma hissini getirdi. Diana içgüdüsel olarak kollarını çırptı.

Bir şeyi devirmiş gibiydi.

Diana nefes nefese kalarak gözlerini fal taşı gibi açtı.

"Diana, şu yüz kalıbı takılırken sabit durmazsan seni tanıyacaklar. Birazcık dişini sıkamaz mısın?"

Diana gözlerini açtığında, en yakın arkadaşı Mandy Johnson'ın bıkkın yüzüyle burun buruna geldi.

Mandy iç geçirdi. "İyi peki, senin el bebek gül bebek büyümüş bir sosyetik olduğunu biliyorum. Öyleyse doğrudan makyaja geçiyorum."

Mandy, Diana'nın yüzündeki silikonu söküp aldı ve yüzünü kat kat boyamaya başladı. Dakikalar sonra Diana aynadaki yansımasına bakakaldı; tam anlamıyla şoke olmuştu.

Üzerinde mor bir takım elbise ve yeşil bir gömlek vardı. Yüzü ölü gibi bembeyaz boyanmış, ağzına kan kırmızısı sırıtan bir ifade çizilmiş ve gözlerinin etrafına kalın, siyah halkalar yapılmıştı. Tıpkı Batman'deki Joker'e benziyordu.

Diana yanındaki Mandy'ye şöyle bir göz attı. Mandy, vücut hatlarını ortaya çıkaran dar, siyah bir kedi tulumu giymişti; kusursuz makyajı ve kedi kulaklarıyla harika görünüyordu. Onun yanında Diana çok daha gülünç duruyordu.

Gerçek, işte o an beyninde şimşek gibi çaktı: Yeniden doğmuştu. Üç yıl geçmişe, Nicholas ile kendi nişan partisine dönmüştü.

Anne ve babasını kısa süre önce bir trafik kazasında kaybetmişti. Cenaze merasiminde Nicholas, aileleri arasında yapılan evlilik sözleşmesine uymasını talep etmişti. Eğer kabul etmezse Windsor ailesine verdiği tüm ticari desteği çekeceğini ve büyükannesinin o masraflı tıbbi tedavilerini karşılamayacağını söyleyerek onu tehdit etmişti.

Windsor ailesi zaten iflasın eşiğindeydi, üstelik ebeveynlerinin ölümü durumu iyice içinden çıkılmaz bir hale getirmişti. Nicholas'ın bu dayatması ve yönetim kurulunun baskıları karşısında, Diana'nın boyun eğmekten başka çaresi kalmamıştı.

Aslında Nicholas'la evlenmeyi hiç istemiyordu. O, Derek'e aşıktı ve çoktan onunla kaçma planları yapmıştı.

Derek'in başından beri Mandy ile yatan, kendisini zerre kadar umursamayan ve sadece kullanan aşağılık bir pislik olduğunu nereden bilebilirdi ki?

Önceki hayatındaki o korkunç ölümü aklına gelince Diana yumruklarını sıktı; gözlerinde alev alev yanan nefreti gizleyemiyordu.

Arkadaşındaki bu tuhaf hali fark eden Mandy, hemen onu yatıştırmaya çalıştı. "Diana, endişelenme. Derek seni almaya hazır bekliyor. Bu kılıkla Nicholas seni hayatta tanımaz."

Diana, karşısında baştan çıkarıcı bir şekilde duran Mandy'ye bakarken içten içe alaycı bir şekilde gülümsedi.

Önceki hayatında, Diana nişanlanmaktan vazgeçmek istediğinde, Mandy ortaya bu "dahiyane" planla çıkmıştı: Nişanı kabul etmiş gibi görünecek, ardından partide bir kostüm gösterisi yapılmasını isteyecekti.

Plana göre Mandy kılık değiştirmesine yardım edecek, Diana da diğer göstericilerin arasına karışarak oradan sıvışacaktı.

Aslında Mandy'nin gizli amacı, Diana kaçtıktan sonra terk edilip kalbi kırılan Nicholas'ı teselli etmekti.

Fakat daha Diana otelden ayrılamadan Nicholas oynanan bu oyunu fark etmişti. Öfkeden gözü dönen adam ona tecavüz etmiş ve ardından onu üç yıl boyunca bir yere kapatıp esir hayatı yaşatmıştı.

O üç yıl boyunca Diana'nın görüştüğü sadece iki kişi vardı: Ara sıra villaya dertleşmeye gelen Mandy ve Mandy'nin bazen yanında getirdiği Derek.

Diana bu iki insanı âdeta ailesi gibi benimsemişti. Karanlık hayatındaki tek ışık onlardı.

Yoksa sonrasında nasıl böylesine fena kandırılabilirdi ki?

Derek ve Mandy'nin tek derdi paraydı; onu Nicholas'a karşı kullanmak istemişlerdi. Diana ise kendini onların ellerine teslim edecek kadar aptalca davranmış, denizin dibinde acımasızca boğularak can vermeden önce her gün işkence çekmişti...

Mandy yanında bir şeyler anlatıp dururken Diana ayağa kalktı. "Benim lavaboya gitmem lazım."

"Tamam ama çabuk ol."

Mandy ondaki bu tuhaflığı hiç fark etmedi ve bluzunun yakasını biraz daha aşağı çekiştirdi.

Diana soyunma odasından çıkıp hızla lavaboya doğru yürüdü. Bir plan yapması gerekiyordu. Hem Nicholas'ı kızdırmayacak hem de Derek ve diğerlerine değiştiğini belli etmeyecek bir yol bulmalıydı.

Şu an ailesinin şirketi hâlâ ayaktaydı ve büyükannesi yaşıyordu. Her şeyi düzeltmek için hâlâ vakti vardı.

Fakat lavabonun kapısını iterek açtığında içeriden bir kadın çığlığı koptu. Diana, o an üzerindeki erkek kılığıyla kadınlar tuvaletine girmemesi gerektiğini birden hatırladı.

Hemen özür dileyip yandaki erkekler tuvaletine daldı. Neyse ki içerisi boştu. Koşarak pencereye yaklaşıp aşağıya baktı. Üçüncü kat atlanamayacak kadar yüksek değildi ancak atlarsa sakatlanıp sakatlanmayacağından da emin olamıyordu.

Diana pencereden atlamakla kalabalığın arasına karışıp kaçmak arasında gidip gelirken, tuvalet kabinlerinin birinden boğuk nefes sesleri geldiğini duydu.

Gözleri kocaman açılmış bir hâlde o yöne baktı. Biri yere yığılmış gibi görünüyordu.

Kendi içinde yaşadığı birkaç saniyelik tereddüdün ardından kabinin kapısını iterek açtı.

Eğer içerideki sızmış bir sarhoşsa, adamın kıyafetlerini alıp kılık değiştirerek buradan kaçabilirdi.

Fakat yerde yatan kişinin kim olduğunu görünce dehşetten donakaldı.

Bu, Nicholas'tı!

Nicholas'ın yüzü kıpkırmızıydı. Boynundaki kravat gevşemiş, gömleğinin düğmeleri açılarak kaslı göğsünü ortaya çıkarmıştı. Nefes almakta zorlanıyordu ve oldukça acı çekiyor gibi bir hâli vardı.

Diana tam kaçmak için arkasını döndüğü anda güçlü bir el bileğini sertçe kavradı ve onu Nicholas'ın göğsüne doğru çekti.

Adamın tanıdık ve ateş gibi yanan nefesi boynuna çarpınca, Diana korkudan kaskatı kesildi.

Geçmiş hayatında esir tutulduğu o karanlık günler bir anda zihninde canlanmıştı. Vücudu durdurulamaz bir şekilde titriyordu.

Nicholas zorlukla doğruldu. Kolunu Diana'nın omzuna atarak otoriter bir sesle, "Beni odama götür," diye emretti. "302 numara."

Diana ancak o an kendine gelebildi. Şaşkınlıkla, "Sana... sana ilaç mı verdiler?" dedi.

Nicholas sadece boğuk bir sesle inledi. Diana onu kendinden uzaklaştırmaya çalıştı fakat Nicholas'ın bir metre doksan santimi bulan iri cüssesiyle başa çıkması onun için imkânsızdı.

Dışarıda ayak sesleri yankılandı. Diana dişlerini sıktı ve Nicholas'ın lavabodan çıkmasına yardım etti.

Köşeyi döner dönmez Mandy'nin sesini duydu. "Bay Nicholas Spencer'ın o suyu içtiğinden eminsin, değil mi?"

"Evet, Bayan Johnson. Her şey tam da emrettiğiniz gibi yapıldı." Garson kılıklı bir adam yaltaklanarak bir oda kartı uzattı. "Bay Spencer'ın odası 302 numara."

"Harika." Mandy ona bir zarf verdi ve odaya doğru yöneldi.

Diana'nın kafasında bazı şeyler yerine oturdu. Bütün gücünü kullanarak Nicholas'ı alt kata indirdi; bir yandan da yürürken araba anahtarını bulmak için onun ceplerini yokluyordu.

Nicholas sanki ona sarılıyormuş gibi ağırlığının yarısını ona vererek Diana'nın ceplerini karıştırmasına izin verdi. Ancak Diana bunu umursamayacak kadar amacına odaklanmıştı. Sonunda, geçmiş hayatına dair eksik parçalar birleşiyordu.

Nicholas'ın karanlık ve sağı solu belli olmayan bir kişiliği olmasına rağmen, daha önce ona hiç zorla sahip olmamıştı.

O zamanlar; anne babasının ölümü, büyükannesinin can çekişmesi, zorla nişanlandırılması ve ardından Nicholas'ın tecavüzüne uğraması yüzünden Diana ona karşı sadece nefret beslemişti.

Nicholas'ın ona neden saldırdığını hiç sorgulamamıştı.

Şimdi her şey mantıklı geliyordu.

Nicholas'a o ilacı Mandy vermişti!

Demek ki geçmiş hayatında otelden ayrıldığında Mandy'nin onu karşılamaya gelmemesinin nedeni buydu; o sırada Nicholas'ın odasında onu bekliyordu.

Arabanın kilit açılma sesi duyuldu. Diana, Nicholas'ı Cullinan marka aracının arka koltuğuna zar zor yerleştirdi, ardından kendisi sürücü koltuğuna geçti.

"Daha ehliyetin bile yok, araba mı kullanacaksın?" Nicholas'ın sesi arkadan geldi. Diana tam arkasına dönüyordu ki, tek bir kolla kaldırılarak Nicholas'ın kucağına çekildi.

"Sen—!" Diana aniden sözünü kesti.

Bu kılıkla Nicholas onu kesinlikle tanıyamazdı ama konuştuğu an işi biterdi.

O nasıl kaçacağını düşünürken, Nicholas oyuncu bir tavırla onun dudağını ısırdı.

Diana acıyla nefes aldı, ağzı aralandığında Nicholas'ın dili anında içeri daldı ve ona karşı koyma fırsatı vermedi.

Diana tamamen şoke olmuştu, kalbi neredeyse duracaktı.

Bu haldeyken bile Nicholas onu öpmeyi nasıl midesine sığdırabilmişti?

Onu gerçekten tanımış mıydı, yoksa ilacın etkisiyle sıcak bir bedene mi ihtiyacı vardı?

Diana yumruklarıyla Nicholas'ın göğsüne vurdu. Nicholas hafifçe kaşlarını çattı ve sonunda onu bıraktı. "Diana, sen neyin peşindesin?"

"Beni tanıdın mı?" Diana'nın sesi boğuktu, gözleri inanamayarak fal taşı gibi açılmıştı.

Nicholas onun dudağındaki ruju sildi ve soğuk bir şekilde sırıttı. "Kül olsan bile seni tanırım."

Diana'yı kollarında tuttu; sesi baştan çıkarıcı ama bir o kadar da savunmasızdı. "Tatlım, bana yardım et, olur mu?"