Alpha Dingen

Schreeuwen weerklonken in het lege landhuis, een storm woedde, de wind huilde en de lucht donderde van woede en razernij. Dit was niet goed, niet in het minst, niet wanneer de toekomst van de hele soort ervan afhing.

De goden waren boos, dat was duidelijk.

Dit was niet het moment waarop de koningin wilde dat haar kind geboren zou worden; ze wilde dat hij deze wereld zou betreden met de zon die zacht op hem scheen en vogels die vrolijk tjirpten, en het hele landhuis zou de geboorte van hun koning met liefde vieren. Maar er zijn dingen die zelfs koningen en koninginnen niet kunnen beheersen.

De jammerende koningin schreeuwde van pijn en bad dat deze marteling zou eindigen zodat ze eindelijk haar baby in haar armen kon houden. De koning stond aan haar zijde, haar steunend door gewoon bij haar te blijven. Hij hield haar hand vast, kuste haar voorhoofd en fluisterde bemoedigende woorden in haar oor, hopend haar pijn te verlichten door haar armen vast te houden en te bidden dat hij op de een of andere manier al die pijn op zichzelf kon overdragen.

Dokters en verpleegsters vulden de ruimte, renden rond en deden wat ze moesten doen; ze deden alles in hun macht om de baby ter wereld te brengen. Hoezeer ze dit ook haatten, ze moesten het doen. Ze keken elkaar aan en voerden een stille conversatie over waarom de baby er nog niet was, of waarom het hier niet zou moeten zijn. Ze durfden geen woord te zeggen uit angst voor de toorn van hun koning.

"Lucian, alsjeblieft, beloof me iets," smeekte de koningin terwijl ze de hand van haar man vasthield. Haar mooie gezicht was bedekt met een dun laagje zweet. De koning, die nu vooral echtgenoot was, boog voorover om de hand van zijn vrouw te kussen.

"Alles, mijn liefste," verzekerde hij haar, haar aankijkend met diepe liefde en genegenheid.

Ze slikte een schreeuw in terwijl de weeën haar tien keer harder troffen; het kind was op een oorlogspad en zijn eerste slachtoffer was zijn moeder. "Beloof me dat je van onze zoon zult houden, net zoals je van mij houdt, en..." Ahhh, ze schreeuwde pijnlijk voordat ze haar zin kon afmaken. "Beloof me dat je de bijgeloof over onze zoon niet zult geloven, beloof het me," smeekte ze hem om haar wensen te accepteren, hopend dat hij deze boven alles zou waarderen.

"Ik beloof je, mijn liefste, we zullen samen dit kind met liefde en zorg grootbrengen en zullen nooit iets met hem laten gebeuren, zolang we beiden leven," kuste hij haar hoofd met bewondering. Op dit moment van leven en dood was haar enige zorg haar ongeboren kind.

De koningin gaf nog een hartverscheurende schreeuw die het volume van de donderende bombardementen versterkte. Naarmate de tijd verstreek, werd het schild van stilte doorbroken door het gehuil van een baby, een onschuldig uitziende zuigeling die zijn hart uit huilde. De dokters en verpleegsters hielden de prachtige jammerende baby in hun armen terwijl ze de navelstreng doorknipten en de bebloede baby schoonmaakten.

"Het is een jongen, Uwe Majesteit," kondigde de dokter aan met een geforceerde glimlach, maar de nieuwe ouders gaven er niet om, niet veel mensen hielden van kinderen die hen op een dag zouden regeren.

De koning keek naar zijn uitgeputte vrouw, moe, en toch had ze die warme glimlach op haar gezicht die zijn trots versterkte. Hij boog zich voorover om zijn vrouw op haar lippen te kussen, maar deze keer reageerden ze niet, zijn hart brak bij het zien van zijn stille vrouw.

Hij liet een kreet los, zijn innerlijke wolf huilde van pijn om het verlies van zijn zielsverwant, hij jammerde en huilde om zijn verlies, hij hield het lichaam van zijn partner vast en huilde als een baby, pas toen besefte hij dat hij ook een zoon had.

Hij riep de dokter die te stil was naar zijn zin, "Waar is mijn zoon?" gromde hij naar de lege wieg, hij mocht dan wel pijn hebben, maar hij wist dat hij zijn kind nog niet had gekregen, wat de dokter had nagelaten te doen.

"Mijn koning, de baby is zwak, zijn longen falen, enkele van onze beste dokters werken hard om hem te helpen," stotterde de dokter, maar ze leek meer nerveus dan bang.

"Help hem, doe wat je kunt, en red mijn zoon," beval hij de trillende dokter, ze knikte en verliet de kamer, die zich vulde met een sfeer van verdriet.

Hij hield zijn dode vrouw in zijn armen en trok haar dichter naar zich toe, kuste haar hoofd. "Ik beloof je, mijn liefste, hij zal geliefd en gerespecteerd worden, en op een dag zal hij over deze wereld regeren als een van de grootste koningen die ooit geleefd hebben," liet hij zijn vrouw los na een laatste kus, dit was een afscheid.

Hij liep de NICU binnen om zijn jongen aan de beademing te zien liggen, het zicht deed hem intens pijn, het verlies van zijn vrouw was nog niet volledig tot hem doorgedrongen, en hij was niet klaar om ook zijn zoon te verliezen.

"Mijn koning?" de dokter van ongeveer anderhalve meter riep naar de bijna twee meter lange zuivere weerwolf. Ze was bang om het volgende nieuws te brengen dat ze had ontdekt.

"Wat is er?" vroeg hij zonder zijn zoon uit het oog te verliezen, hij mocht dan klein en te vroeg geboren zijn, maar hij was een prachtig gezicht, net als zijn moeder.

"We hebben iets ontdekt over de prins, mijn koning, ik denk niet dat u het leuk zult vinden," zei ze zonder hem aan te kijken, maar eerder naar de witte tegels.

De koning had zich op deze dag voorbereid, hij kende de risico's van het krijgen van de baby, daarom had hij de hele verdieping van zijn landhuis omgebouwd tot een ziekenhuis, zodat zijn vrouw en kind niet weg hoefden voor behandeling.

"Zeg het gewoon, ik wil niet dat je het mooier maakt dan het is, zeg wat je moet zeggen," zei hij terwijl hij naar zijn zoon keek, zonder de dokter een blik waardig te keuren.

"Mijn koning, ik ben bang dat u dit nieuws niet leuk zult vinden," pauzeerde ze, maar de pauze kreeg geen reactie. "Hij is geboren zonder wolf, mijn heer, hij is geboren met een beest."