De Bloedkrijgers

Niet iedereen kon een ochtendmens genoemd worden. Zane, de enige zoon van de Alpha, was zeker niet het type persoon dat zou glimlachen en lachen na het wakker worden. Hij kwam rond 4 uur 's ochtends thuis, lang nadat het feest van zijn beste vriend voorbij was.

"Zane, je staat op het punt de roedel over te nemen, je moet mijn voorbeeld volgen en ophouden je als een jongen te gedragen," de stem van zijn vader drong zijn gedachten binnen terwijl Zane zijn pijnlijke ledematen lui uitstrekte.

In tegenstelling tot zijn vader zag Zane zichzelf niet meer als een jongen, nu hij bijna achttien was. Hij had het voorbeeld van zijn vader gevolgd en sinds zijn vijfde alles geleerd over het zijn van een Alpha. De jonge man wist meer dan veel van de meest ervaren roedelstrijders. De zorgeloze Alpha-in-wording kon geen probleem vinden in zijn gedrag. Hij had als doel om ten minste een beetje van zijn tienerjaren te genieten - na het overnemen van de leidersrol zou hij elke kans verliezen om te doen wat hij wilde. Zane wist dat hij bereid was om een beetje van het leven te genieten, en dat betekende niet dat hij niet klaar was voor de verantwoordelijkheid.

Hij zou gemakkelijk toegeven dat hij soms een beetje te ver ging. Maar wie doet dat niet? Hij staat op het punt te zien hoe zijn vader, een langdurige Alpha, aftreedt, en daarna zal Zane in beeld komen. Zodra de titel aan hem wordt gegeven, komen ook alle verantwoordelijkheden. Vergaderingen, papierwerk, al die vervelende dingen, met als enige plezier dat hij zal hebben - trainen. Dat is precies wanneer zijn zorgeloze leven tot stilstand zal komen - geen feestjes meer, geen plezier, geen dronken en wilde nachten met zijn vrienden.

Het enige waar Zane echt bang voor was, was eindigen zoals zijn vader - opgesloten in zijn kantoor, gestrest over alles, elke dag op het randje van een zenuwinzinking leven.

Hij was er zeker van dat zodra hij de titel overnam, hij veel dingen in de roedel zou kunnen veranderen.

Eindelijk slaagde Zane erin zijn gedachten opzij te zetten en uit bed te komen, zich afvragend hoe hij zo vroeg wakker was geworden.

Het was 6 uur 's ochtends, wat betekende dat hij hooguit twee uur had geslapen. Hoe graag hij ook spijt wilde hebben van zijn beslissing, Zane kon het niet. Het feest eindigde op een positievere noot dan hij had gepland - hij kon zichzelf niet dwingen al het plezier te verlaten, zelfs als hij dat wilde. Niet dat hij dat ooit deed.

In plaats van te verdrinken in zelfmedelijden vanwege talloze slapeloze nachten, liep Zane rechtstreeks naar de badkamer. Hij nam een snelle, koude douche om op te frissen en ten minste een beetje van de geur van de vele wolvinnen die op hem achtergebleven was, te verbergen. Zane wikkelde een handdoek om zijn heupen en keek naar zichzelf in de spiegel - van top tot teen. De gebruikelijke, zelfvoldane glimlach verscheen op zijn lippen.

"Nog even en deze onzin komt ten einde," dacht hij bij zichzelf, stilletjes dromend over ochtenden waarop hij zou mogen uitslapen. Wie zou in zijn volle verstand een Alpha vertellen hoe lang hij mag slapen?

"Gelukkig moet ik naar school, dus tenminste de helft van mijn dag zal rustig zijn. Ik kan geen vroege ochtendvergaderingen meer verdragen.

Wie doet dat nou?

Mijn brein is nog niet volledig wakker, maar mijn vader eist al dat ik cruciale beslissingen neem voordat ik mijn kop koffie heb gehad. Hij moet kalmeren en een beetje van het leven genieten," mompelde Zane onder zijn adem. Hij was niet de beste student, maar als de school de enige plek was waar hij kon ontsnappen aan martelende vergaderingen, was hij er zeker van dat hij de eerste zou zijn die daar aankwam.

Telkens wanneer hij begon na te denken over verantwoordelijkheden, gedroeg Zane zich als een vervelend kind. Hij zou dingen doen die hij leuk vond in plaats van wat hem werd opgedragen.

Toen iemand op zijn slaapkamerdeur klopte, was de jonge man zo geïrriteerd dat hij iemands keel eruit wilde rukken.

"Kom binnen," siste hij, staand in het midden van de slaapkamer, alleen de handdoek bedekte zijn lichaam.

"Het spijt me, de Alpha stuurt me hier om te kijken of zijn zoon al wakker is. Hij zou graag willen dat de jonge meester naar beneden komt om te ontbijten met hem en Luna," een meisje stond voor Zane, haar handen zichtbaar trillend, haar keel droog, elk woord dat haar lippen verliet klonk pijnlijk.

Hij rolde met zijn ogen bij de poging van het meisje om beleefd te klinken. Lagere rangen behandelden hun superieuren altijd als royalty's, terwijl de Alpha-familie altijd aan de top van de voedselketen had gestaan. Ze schraapte haar keel, waardoor de jonge man zijn aandacht op haar richtte.

"Je kunt gaan, zeg mijn ouders dat ik er zal zijn wanneer ik er zal zijn," zei hij opzettelijk. Zane wist dat de Omega zijn woorden niet zou herhalen, zodat ze even uit zijn zicht zou verdwijnen. Weer een probleem uit de weg.

Zoals gewoonlijk bestond zijn kledingkeuze uit een zwarte spijkerbroek, een zwarte hoodie en sneakers. Zane houdt er niet van om eruit te zien alsof hij enige moeite heeft gedaan om zijn kleding te kiezen - nonchalant en rommelig is de look waar hij meestal voor gaat. Hij stond op het punt zich om te draaien en te vertrekken toen zijn telefoon ging. Zane wilde de beller negeren, maar nadat hij de naam van zijn beste vriend op het scherm zag verschijnen, nam hij op. Kaiden was al jaren zijn beste vriend; hij zou Zane's beta worden zodra de titel aan hem werd overgedragen.

"Wat is er, bro?" begroette Zane hem zodra hij de telefoon opnam, met een brede glimlach op zijn lippen.

"Ben je wakker? Man, na dat feest moest ik je bellen om zeker te weten dat je nog ademde. Het ging helemaal los, en aangezien je iedereen had geblokkeerd via de gedachtenverbinding, moest iemand zijn nek riskeren en je bellen," lachte Kaiden geamuseerd. Ondanks zijn respectloze gedrag was hij een oprechte en betrouwbare vriend. Het zit in zijn aard om zich als een echte tiener te gedragen, zorgeloos en gedurfd, maar dat is de belangrijkste reden waarom Zane hem koos. In het ergste geval zouden ze niet sterven van verveling.

"Ik kan niet geloven dat ik wakker ben geworden, maar ja, ik leef nog. Eigenlijk ben ik onderweg naar beneden, mijn vader en moeder wachten nu op me. Kom je langs?" Zane verliet de kamer, keek rond in de gang en zag hetzelfde meisje, nu staand bij zijn deur, wachtend op zijn verschijning.

"Ik ben er over ongeveer vijftien minuten," lachte hij. Natuurlijk was er geen dag in zijn leven geweest dat hij de kans miste om met Zane naar school te gaan. Of een gratis ontbijt in de Alpha-residentie.

"Geweldig, we hebben vandaag iets te regelen, een paar belangrijke beslissingen te nemen," sprak Zane kalm, terwijl hij langzaam liep, zich nog steeds bewust van de laaggeplaatste wolvin die hem volgde.

"Al ideeën om deze roedel beter te maken?" vroeg Kaiden hem, nu serieus. Dat is nog een van zijn positieve eigenschappen - meestal een gekke grapjas, maar in staat om serieus te zijn wanneer dat nodig is.

Een lichte grijns sloop op Zane's lippen - een plan om twee doelen met één schot te raken.

"Ja. We gaan van de Omega's af; ze horen niet bij de roedel. Geen zwakke schakels meer," sprak hij met een glimlach nog steeds op zijn lippen.

De wolvin achter Zane hapte naar adem, wat hij negeerde. Het was zijn plan dat zij over het idee zou horen. Nu weet ze wat er gebeurt als ze proberen het pad van de jonge Alpha te kruisen of in de buurt van zijn slaapkamer te komen. Het was verboden terrein, en de Omega's wisten dat. Niet deze - bij elke andere gelegenheid zou Zane zich omdraaien en haar nek breken; zwakke laaggeplaatste wolven hebben geen recht om naar hun superieuren te luisteren. Ze brak de regel, nee, hij liet haar de regel breken; daarom zal ze niet gestraft worden.

"Man, dat is een geweldig idee. Hoe heeft niemand hier eerder aan gedacht? Geen zwakke schakels, geen kans om te verliezen," keurde Kaiden Zane's idee goed en verontschuldigde zich, uitleggend dat hij op het punt stond naar het huis van de Alpha te rijden.

Zane beëindigde het gesprek, ging de eetkamer binnen, begroette zijn ouders en ging zitten, wachtend tot iemand zijn eten zou serveren.

Beide ouders knikten naar hem en gingen al snel weer verder met elkaar in de ogen kijken.

Een kom stomende hete soep werd voor Zane neergezet, maar in plaats van te eten, bleef hij Luna en Alpha observeren.

"Ik hoop ooit zo'n liefde te hebben als die van hen. Om mijn ware partner te vinden en zij aan zij te leven tot de dag dat ik dit leven verlaat. Maar pas nadat ik van mijn vrijheid heb genoten. Nu zou het te vroeg zijn; ik kan geen partner hebben voordat ik meer van de wereld heb geproefd."