Vastzitten Met Mijn Drie Hete Bazen

Hoofdstuk 1: Een Zeer Knappe Man

Joanna

Ik werd wakker van het geluid van mijn wekker die langzaam harder werd en ik wachtte tot de klingelende bellen stopten voordat ik me omdraaide en op het scherm sloeg. Met een diepe ademhaling verzamelde ik de energie om uit bed te komen en sleepte mezelf naar de douche. Ik had vandaag een sollicitatiegesprek en ik moest er vroeg zijn zodat ik niet als laatkomer bestempeld zou worden. Na snel te hebben gedoucht, deed ik mijn ochtendroutine en maakte mezelf klaar voor de dag. Vervolgens ging ik naar de locatie waar het gesprek zou plaatsvinden.

Ik was er bijna voor half negen 's ochtends, het gesprek stond gepland voor negen uur. Ik houd er altijd van om vroeg te zijn, ik haat het om dingen op het laatste moment te doen. Maar nu raakt mijn geduld op en stuiteren mijn benen van frustratie. Het is al half tien en er is nog niemand verschenen; ik wacht al meer dan een uur.

Na maanden van werk zoeken en mijn jaren op de universiteit krijg ik eindelijk de kans om te werken bij een van de grootste bedrijven van het land, de Dangote Groep. Toen ik twaalf jaar oud was, las ik over twee broers, Griffin en Justin Creed, die het bedrijf jaren geleden direct na hun studie hadden opgericht.

Vanaf dat moment volgde ik het bedrijf. Ik haalde mijn middelbareschooldiploma op vijftienjarige leeftijd en kreeg volledige academische beurzen voor een van de beste universiteiten van het land. Na jaren van studeren behaalde ik mijn diploma's en masters. En toen ik me op een punt voelde dat ik op educatief niveau gekwalificeerd was, probeerde ik een baan bij het bedrijf te vinden, maar had ik geen geluk.

Het is nu tien maanden geleden dat ik mijn laatste diploma heb behaald en afgezien van enkele zeer slecht betaalde stages, heb ik geen geluk gehad op de arbeidsmarkt. De afgelopen vier maanden werkte ik in een worstelend koffiehuis en probeerde ik mijn expertise te gebruiken om de deuren open te houden.

Net toen ik begon te werken in het koffiehuis, zag ik een vacature bij de Dangote Groep en solliciteerde ik onmiddellijk. Na drie maanden wachten werd ik eindelijk opgeroepen voor een gesprek toen ik bijna de hoop had opgegeven. Maar de bakkerij zorgde ervoor dat er benzine in mijn auto bleef en ik kon minimaal mijn leningen afbetalen, maar ik was bijna dakloos en had nauwelijks geld op mijn naam.

Dus hier ben ik, al bijna een uur aan het wachten. Ik slaakte een zucht en keek weer op mijn horloge, wie had gedacht dat een zo gevestigd bedrijf als dit me zo lang zou laten wachten? Ik keek rond in de lobby, er was een beveiligingsteam bij een bureau bij de deur en een receptioniste aan de andere kant in het gedeelte waar ik zat. De ruimte was spierwit met lichtblauwe en zilveren accenten, gelukkig waren de stoelen comfortabel. De receptioniste, een kleine blonde meid, keek me aan en schonk me voor de miljoenste keer een meelevende glimlach; als ze nou eens zou stoppen met naar me kijken en iemand zou bellen om me te helpen.

Ik keek nogmaals op mijn horloge en zag dat het bijna tien uur was. Net toen ik naar de receptioniste wilde gaan, hoorde ik de ping van de lift aan de rechterkant van de balie. De deuren gingen open en een zeer knappe man stapte uit en liep in mijn richting.

Mijn hemel, hij had donker haar en prachtige oceaanblauwe ogen. Hij liep naar me toe alsof hij op een catwalk liep, model-perfect en knap in een strak donkerbruin pak met gouden manchetten.

"Mevrouw Clover?" zei hij met een diepe stem waar een vleugje accent in zat. Hij stak zijn hand uit en ik schudde die.

Hij was een paar centimeter langer dan ik, zelfs met hakken aan. Mijn ogen gleden omhoog langs zijn borstkas tot ik zijn sprankelende ogen ontmoette. Ze waren helder blauw als de lucht en hielden me geboeid.

"Hallo," zei ik, terwijl ik mijn hand uit de zijne liet glijden. Hij staarde me een seconde te lang aan voordat hij langzaam knipperde.

"Ik ben Logan Walker, een van de partners hier." zei hij met een zachte glimlach, waarbij twee kuiltjes in zijn wangen verschenen.

Een kleine teleurstelling overviel me. Er waren alleen foto's van Justin Creed en ik wist niet hoe Griffin eruitzag, maar ik had gehoopt dat de man voor me, degene die me zou interviewen, hij zou zijn. Maar ik had het mis.

"Sorry voor de vertraging, ik hoorde net dat je hier beneden aan het wachten was. We waren een nieuwe assistent aan het trainen die blijkbaar niet wist hoe hij een bericht moest doorgeven," zei hij. Hoe meer hij sprak, hoe meer ik besefte dat hij een Grieks accent had. Hij komt niet uit dit land.

"Kom met me mee, laten we naar mijn kantoor gaan. Ik ben geen fan van grote onpersoonlijke vergaderruimtes voor één-op-één gesprekken," zei hij, wijzend naar de lift. Ik knikte en pakte mijn tas en papieren.

Toen hij zich omdraaide om naar de lift te lopen, fatsoeneerde ik mijn kleding. Ik had zo lang gezeten. Toen mijn moeder nog leefde, had ze zoveel geweldige outfits en het pak dat ik nu droeg, was er een van. Het was een kort jasje en een hoog getailleerde broek van zachte zwarte wol, waarschijnlijk mijn favoriet. Ik had er een wit hemdje bij gevonden in de kringloopwinkel, ook kort, dus ik moest ervoor zorgen dat mijn buik niet zichtbaar was. Ik droeg zilveren hakken die me volwassen en verfijnd deden voelen.

Ik had mijn krullende haar in een losse knot gedaan en lichte make-up op. Ik wilde mijn sproeten verbergen omdat ik er daardoor jonger uitzag. Ik keek naar zijn rug terwijl hij liep. Hij moest een van de knapste mannen zijn die ik ooit had ontmoet. Hij was slank maar had een atletisch postuur en het pak zat als gegoten. Hij had ook een heel mooi achterwerk, als ik moest raden, zou ik zeggen dat hij net iets meer dan zes voet was.

Een paar ongepaste gedachten schoten door mijn hoofd. Hij zou me kunnen vouwen als een pretzel. Verdomme, waarom dacht ik dat nu?

Ik haastte me om hem bij te houden, mijn hakken klonken veel te luid op de prachtige marmeren vloer. De liftdeuren gingen open toen ik hem eindelijk had ingehaald en ik volgde hem snel naar binnen. Hij trok een wenkbrauw op in mijn richting, waardoor ik bloosde en de hoek van zijn mond een beetje omhoog krulde.