De Eeuwige Koning

"Ik kan niet geloven dat we hier echt zijn." Theodore sprak met afschuw. Hij was niet blij dat hij naar de Aarde moest komen, vooral niet om te proberen zijn koninkrijk te verenigen met de aardlingen, zoals Theodore ze graag noemde.

"Je weet dat de Aarde dramatisch is veranderd sinds we hier voor het laatst waren. Je kunt alles aan, Theo, en wie zou het wagen om je iets aan te doen met mij als je broer?" Kane kon het niet laten zijn ogen te rollen naar zijn kleine broertje.

"Ja, ja, je bent groot en eng, woo hoo." Theodore zei met een plagerige toon en een glimlach op zijn lippen. Hoe oud ze ook werden, Theodore hield er nog steeds van om zijn broer te plagen en op de kast te jagen.

Kane zuchtte en rolde voor de honderdste keer met zijn ogen tijdens deze reis. Hij begreep dat Theo hem alleen maar plaagde, maar hij kon er niets aan doen dat zijn beest soms gefrustreerd raakte door Theo's kinderlijke gedrag.

Kane was de enige demon met een innerlijk beest, Goliath. De meeste demonen waren één met hun menselijke deel, geen innerlijke stem, slechts één geest en twee lichamen. Kane daarentegen had twee geesten evenals twee lichamen. Kane en Goliath zijn het perfecte duo, de Hel loopt perfect met hen aan het roer, niet dat iemand anders het zou kunnen leiden. De Hel was niemand minder dan Kanes moeder. De Hel baarde Kane en zegende hem met Goliath om de Eeuwige Koning te zijn. Kanes moeder werd verliefd op een mens en wilde niets liever dan zich vestigen en haar leven met hem delen. En zo regeert Kane al tienduizend jaar het Eeuwige Koninkrijk met zijn broer Theodore aan zijn zijde. Theodore was er echter niet vanaf het begin bij. Kane wist niet dat zijn vader nog een kind had totdat Kane op een dag een sterke drang naar de Aarde voelde. Kane wist niet wat deze drang kon zijn, dus ging hij naar zijn ouders voor hulp en hoopte dat zij deze vreemde gevoelens konden verklaren, deze gevoelens maakten Kane alleen maar ziek en hij wilde dat het stopte.

(meer dan tienduizend jaar geleden)

Terwijl Kane daar in een complete roes zat, kon hij niet geloven wat zijn ouders hem net hadden verteld. De Aarde zat vol met andere wezens zoals hij? Hij leefde nu al 30 jaar en ze hadden hem nooit verteld over de andere bovennatuurlijke wezens van de wereld. Hij wist niet dat er zoiets bestond als de Maangodin en dat zij wezens zoals hij zegende met een voorbestemde partner en bovendien was zij de zus van zijn moeder. Wat was er in vredesnaam aan de hand? Dacht hij bij zichzelf. Het was allemaal te veel voor Kane om in één keer te verwerken. Maar als de sterke koning die hij is, luisterde hij naar elk woord dat zijn ouders spraken. Toen hoorde hij de woorden die hij nooit had gedacht te horen... Dat zieke gevoel en die drang die je hebt, is waarschijnlijk je broer, hij moet ziek of gewond zijn. Zijn vader sprak bezorgd, proberend niet nog meer van streek en bezorgd te klinken dan hij al was.

Kane sprong uit zijn stoel en eiste te weten waar hij was. Kane kon niet geloven dat ze zo'n groot geheim voor hem verborgen hadden gehouden! Maar hij wist dat ze dat alleen deden omdat Kane Theodore naar de hel zou brengen en hem in een van hen zou veranderen. Kanes vader wilde dat in eerste instantie niet voor zijn andere zoon. Hij wilde dat hij het leven zou ervaren en gewoon zou leven tot zijn tijd voorbij was, maar nu leek het erop dat die tijd was aangebroken.

Kane ging door de portal naar de Aarde en volgde de aantrekkingskracht naar zijn broer. Kane vond Theodore doodziek, in wat leek op een soort genezerstent. Kane verspilde geen tijd en tilde zijn broer op om hem terug naar de portal te dragen. Zijn ouders stonden aan de andere kant te wachten op hun terugkeer. Zodra Kane terugkeerde, begonnen ze met het proces om Theodore te veranderen en hoopten alleen dat hij niet te ver heen was en dat het zou werken. Voor het eerst dankte Kane de Maangodin voor het helpen redden van zijn 'kleine' broertje.

(heden)

Toen Kane en Theodore de grens van de Volle Maan Pakket naderden, had Kane onmiddellijk spijt dat hij deze kant op was gekomen. Vijf weerwolven verschenen en eisten te weten waarom hun soort hier was.

Theodore lachte spottend om hun slechte poging om stoer te klinken. Kane daarentegen gaf gewoon zijn kenmerkende grijns. Een grijns die alleen maar slechte dingen betekende. Kane kon weerwolven niet uitstaan. In de afgelopen tienduizend jaar hebben Kane en Theodore gezien hoe de sterkere wolven de zwakkeren zouden pesten en hen praktisch tot slaven zouden maken, schoonmaken, koken, al het werk doen dat zij niet wilden doen. Ze verdeelden zich zelfs in roedels, scheidden zichzelf van hun eigen soort. Haten elkaar, maakten vijanden van elkaar. Kane kon dat helemaal niet begrijpen. Zijn koninkrijk was één. Er waren geen "roedels." Natuurlijk waren er honderden verschillende steden of kleine stadjes in zijn koninkrijk, maar ze waren allemaal één koninkrijk. Geen vijanden, geen haat tegen hun eigen soort. Hij regeerde een vredig koninkrijk en was trots op de liefde en loyaliteit die ze hadden voor hun Koning en koninkrijk. Dus hier komen en deze grenspatrouille zien, voegde alleen maar brandstof toe aan het vuur.

Voordat Kane kon handelen, was koning Gabriel er al en begon onmiddellijk het probleem te ontmantelen. Gabriel wist al dat Kane en Theodore daar waren, hij kon hun aanwezigheid voelen zodra ze zijn koninkrijk binnenkwamen. Het belangrijkste was dat hij wist hoe zijn oude vriend was; hij kon niet toestaan dat een paar domme jonge wolven zichzelf zouden laten doden alleen omdat ze iets verkeerds hadden gezegd tegen de Kane zelf.

Nadat de spanning was verdwenen en Theodore erin slaagde zijn broer te kalmeren, hoewel hij dat eigenlijk niet wilde, begeleidden Gabriel en zijn wachters Kane en Theodore naar het kasteel van het koninkrijk. Het kasteel was enorm, een understatement, maar natuurlijk was dit voor Kane en Theodore geen verrassing. Ze waren wel wat gewend van hun eigen kasteel thuis.

Toen de mannen bij het kasteel aankwamen, werden ze begroet door Gabriels partner, koningin Evy. Ze was 1,60 meter lang met lang lichtbruin haar en donkere ogen en een perfect ronde babybuik. Gabriel kon de enorme glimlach op zijn gezicht niet onderdrukken terwijl hij zijn partner langzaam naar hen toe zag waggelen. De dag dat hij Evy ontmoette, was zonder twijfel de beste dag van zijn leven. Toen hij Evy voor het eerst zag, zei hij dat ze eruitzag als een engel. Wat hij toen nog niet wist, was dat Evy inderdaad een echte engel was. Gabriel had nooit gedacht dat de Maangodin hem, een demon-lycan-heksenhybride, zou zegenen met iemand zo puur en mooi. Gabriels moeder was een witte heks, de puurste en sterkste van de heksen, terwijl zijn vader een demon-lycan hybride was, de koning van alle bovennatuurlijke wezens. Weinig mensen weten dat Gabriels lycan een hybride met een demon is; het zou een opstand in zijn koninkrijk veroorzaken die hij liever vermijdt. Vooral omdat zijn kinderen het voornaamste doelwit zouden zijn van ieders haat jegens hem. Hoewel Gabriel 2,00 meter lang was, gespierd en sterk, zou hij zijn familie nooit en te nimmer in gevaar brengen. De vrienden die zijn geheim kennen, begrijpen en respecteren zijn beslissing volledig.

Na Evy begroet te hebben, verspilde Kane geen tijd met ter zake te komen. Hij was op een missie en die missie was voor hem belangrijker dan het ontmoeten van elke ziel in het kasteel. Gabriel leidde hen rechtstreeks naar de privacy van zijn kantoor om de eenwording van de twee koninkrijken en de reden daarvoor te bespreken.

"Kunnen we nu ter zake komen?" zei Kane zodra de deur gesloten was.

"We hebben al het papierwerk dat je ons hebt gestuurd doorgenomen en ik ben het met bijna alles eens wat je hebt voorgesteld dat zou moeten gebeuren na het eenwordingsritueel," zei Gabriel langzaam en kalm om ervoor te zorgen dat Kane niet geïrriteerd zou raken door wat hij net had gezegd.

Maar natuurlijk raakte Kane gefrustreerd. "Bijna alles? Wat moet dat in hemelsnaam betekenen? Ik ben meer dan genereus geweest, mijn koninkrijk kan samengaan met het jouwe, mijn mensen kunnen vrij leven tussen de jouwe, ze zullen geen problemen veroorzaken met jouw mensen. In tegenstelling tot de jouwe, steunt mijn koninkrijk mijn beslissingen volledig. Ze zijn opgewonden om te ontdekken of hun partners heksen, lycanen, vampieren of zelfs een verdomde fee zijn. Voor degenen die binnen de grenzen van de roedel willen leven, zullen ze bijdragen zoals elk ander roedel lid zou doen. Ze zullen echter NIET worden behandeld als minder dan jouw zogenaamde alfas. Ik heb gezien hoe de sterken de zwakken hier pesten en ik zal niet toestaan dat mijn mensen zo worden behandeld, ik neem aan dat je dat kunt begrijpen, Koning Gabriel." Alleen al door die kleine tirade werd Kanes al korte lont nog korter.

"Ik begrijp het volledig, Kane. Ik hou er ook niet van hoe de sterken de zwakken pesten. Ik probeer dat te veranderen, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan als ik niet bij al mijn roedels tegelijk kan zijn. Ja, ik heb een aankondiging gedaan over hoe verontrustend het is dat ze liever zwakkere leden pijn doen in plaats van te proberen hen sterker te maken. Roedels zouden elkaar moeten beschermen, niet elkaar schaden. Maar dat is niet waar ik het niet mee eens ben, Kane. Je noemde dat niemand jouw koninkrijk mag betreden behalve jouw soort?" Gabriel raakte ook geïrriteerd door deze vergadering. Ze waren de koninkrijken aan het verenigen en toch hield Kane het zijne gesloten voor anderen.

"Het Eeuwige Koninkrijk, bij de meesten bekend als de Hel, is geen veilige plek voor wolven, feeën of welke andere soort dan ook om rond te dwalen. Terwijl voor demonen het thuis en een veilige haven is, zouden de zon en de lucht anderen binnen enkele minuten doden. De hel is niet gemaakt voor mensen van de aarde om in te leven of zelfs te bezoeken. Ik probeer mijn koninkrijk niet voor mezelf te houden of opgesloten te houden. Ik probeer simpelweg de leden van jouw koninkrijk te behoeden voor de dood als ik de poorten van de Hel zou openen. Het is fysiek niet mogelijk voor hen om daar te leven... Tenzij ze verbonden zijn met een prins van de hel of de koning, mij." Verrassend genoeg legde Kane dit uit aan de mannen in de kamer in plaats van zijn koppige zelf te zijn en Gabriel gewoon te negeren.

"Nou, nu dat geregeld is, laten we doorgaan met het ritueel dat zal plaatsvinden. Wanneer zou je willen dat dit gebeurt?" vroeg Gabriel met een glimlach.

"Na ik mijn partner heb gevonden en haar mijn koningin heb gemaakt. Alleen jouw mannen hier weten waarom deze vereniging plaatsvindt. Ik wil dat niets mij in de weg staat om mijn partner te claimen." verklaarde Kane. "En ik zal geen genade tonen voor iedereen of alles dat mij in de weg staat."