Perfecte klootzak

Hoofdstuk 01: Toen het Probleem Binnenkwam

ELLIE

Ik denk dat de enige single persoon zijn in een vriendengroep die volledig uit gelukkige stellen bestaat die veel seks hebben, mij beïnvloedde en me deed denken dat het tijd was om de juiste man te vinden.

Niet dat ik echt op zoek was; ik had mezelf gewoon beloofd om niet meer uit te gaan met eikels of rokkenjagers na alles wat ik had meegemaakt.

Maar dat was toen het probleem begon - of liever gezegd, toen het probleem door de deur liep.

Ben's jongere broer, Ethan, kwam binnen in het appartement van Zoe en Ben tijdens een van onze bijeenkomsten, die meestal veel alcohol drinken en bijpraten inhielden.

Ik had niet veel over hem gehoord. Alles wat ik wist, was dat hij het kantoor in Londen runde en terugkeerde. Anna had me moeten vertellen dat hij... zo was.

Alleen door naar hem te kijken, zou ik zeggen dat hij het soort man was dat ik een Wolf Charming noemde. Dat was mijn tegenhanger van Prince Charming, die in mijn gedachten was wat ik niet wilde maar waarschijnlijk wel zou moeten willen. Maar ik vond Prince Charmings altijd te perfect en daardoor saai.

De Wolf Charming was mijn ideale type - het soort dat wilde seks met je heeft en je ruw neemt, maar die ook die charmante kant heeft en je de rest van de tijd als een prinses behandelt.

Dat was de indruk die de lange, breedgeschouderde man met donkerblond haar me gaf toen hij de kamer binnenkwam, gekleed in een pak op een zaterdag. Hij zag er te elegant uit en tegelijkertijd fel en viriel.

“Wolf Charming?” fluisterde ik naar Anna terwijl we dichterbij kwamen om hem samen met de rest van de groep te begroeten.

Anna, mijn beste vriendin, was waarschijnlijk de hoofdreden dat ik dit idee van het vinden van de juiste man in mijn hoofd had.

Niet dat ze me had verteld om het te doen, maar gewoon omdat ze getrouwd was met Will, de heetste en meest sexy getatoeëerde ex-speler en nerd die ik ooit had ontmoet. Ze waren perfect samen.

Ik was nog steeds bezig om hen te overtuigen om wat van Will's DNA te doneren, zodat ik hem in een laboratorium kon klonen. Ik zeg altijd dat het oneerlijk is dat er maar één Will is. Anna had de hoofdprijs gewonnen, en natuurlijk ook Will.

“Bastard Charming, volgens wat ik van Will heb gehoord,” fluisterde ze terug.

Mijn glimlach verdween onmiddellijk. Niet dat ik oordeelde voordat ik iemand leerde kennen - dat deed ik niet; ik haatte stereotypen en typificatie zoals een goede wetenschapper zou moeten - maar het horen daarvan zou elke slimme vrouw op haar hoede zetten.

In de afgelopen maanden had ik hard gewerkt om weg te blijven van rokkenjagers, eikels en spelers in New York.

Ik slikte de laatste slok bier door en leunde voorover om de fles op de salontafel te zetten voordat het mijn beurt was om de man met opvallende lichtbruine ogen te begroeten. Hij was zeker twintig centimeter langer dan ik, zelfs op hakken.

Mijn maag draaide om terwijl ik een glimlach forceerde als reactie op de zijne, die perfecte tanden onthulde.

Verdomme... hij is verdomd knap.

Ik knipperde met mijn ogen en probeerde uit de trance te komen.

“Aangenaam kennis te maken, Ethan. Ik ben Ellie. Welkom terug in New York,” zei ik, terwijl ik mijn hand uitstak en mijn hart in mijn borst bonsde.

Ik negeerde dat, samen met de rilling die over mijn ruggengraat liep. Misschien was het omdat iedereen om ons heen ons met een vreemde verwachting aanstaarde, alsof er iets schreeuwde, twee single mensen in de kamer, niet alleen ik zoals altijd.

"Aangenaam kennis te maken, Ellie." Hij schudde mijn hand stevig.

Ik probeerde de snelle blik die hij me gaf te negeren, waarbij hij veel te veel tijd besteedde aan mijn borsten. Ik trok mijn hand terug zodra hij losliet.

Ben, Will en Jack verzamelden zich op de banken nadat Ethan was aangekomen, en ik trok Anna mee naar de keuken voor nog een drankje.

"Zijn ogen zijn net zoals die van Ben," merkte ze op.

Ja, die bruine ogen waren hypnotiserend.

"Net zoals zijn reputatie, bedoel ik, voordat hij met Zoe trouwde," zei ik, waardoor we allebei moesten lachen. "Maar laat haar niet weten dat ik dat zei. Ze zou me levend opeten."

Zoe en Bennett, of gewoon Ben, waren een ander stel in mijn vriendengroep die waarschijnlijk invloed op me hadden, hoewel ik denk dat het op een iets andere manier was dan Anna en Will.

Dat komt omdat ze allebei klootzakken waren die verliefd werden voordat ze elkaar konden vermoorden. Ik weet niet hoe ze nog steeds leven, misschien omdat ze al hun woede op elkaar afreageren door seks.

"Hij bekeek je borsten," zei Anna toen we de keuken binnenliepen.

Ze onderdrukte een lach terwijl ze tegen het keukeneiland leunde en ik bezig was twee biertjes open te maken.

"Heb je dat opgemerkt? Ik dacht dat het in een fractie van een seconde was."

"Ik denk dat iedereen het heeft opgemerkt."

"Ugh! Waarom staarde iedereen?"

"Misschien omdat jullie de enige vrijgezellen in de kamer zijn? Dat maakt het interessant om te zien als je getrouwd bent."

"Moet je me daar echt aan herinneren? En het is niet alsof er iets tussen ons gaat gebeuren."

"Ik weet het, ik weet het. Geen klootzakken, eikels of rokkenjagers. Ik hoor dat nu al meer dan een jaar?"

"En je blijft het horen totdat ik de juiste man vind." Ik gaf haar een van de bierflesjes.

"Op de juiste man! Moge hij snel opduiken!" Ze hief haar flesje op, en ik moest hetzelfde doen. "En je slechte humeur beëindigen met veel seks!" voegde ze eraan toe.

"Hé! Welk slecht humeur?"

"Pardon!" De diepe stem klonk voordat hij de keuken binnenkwam.

Zijn aanwezigheid alleen al maakte me ongemakkelijk.

"Vind je het erg als ik Ben's wijnvoorraad zoek?" vroeg hij, waardoor Anna zich naar hem omdraaide.

"Ik help je wel," bood ze aan, en leidde hem naar het aan de muur gemonteerde wijnrek achter me.

Ik nam een lange slok van mijn bier en raakte verstrikt in mijn eigen gedachten terwijl zij achter me over wijnen praatten.

"Wat nemen jullie Morgans? Ik weet dat Bennett bijna elke dag naar de sportschool gaat, maar niets rechtvaardigt dat jullie zo groot worden, niet alleen in lengte," zei Anna plotseling, waardoor ik bijna mijn bier uitspuugde.

God! Zij, zoals altijd, zonder filter. Ik hoorde hem zachtjes lachen.

"Jij bent de wetenschapper, toch? Dan kun je genetica uitleggen."

"Ik denk dat er sommige dingen zijn die zelfs wetenschappers zoals wij niet kunnen uitleggen, toch, El?" zei ze, waardoor ik me naar hen moest omdraaien.

"Natuurlijk! Waar je het ook over hebt, ik ben het met je eens."

"Dus, jij bent ook wetenschapper?" Hij trok een wenkbrauw op naar me.

"Ja, tegenwoordig meer een onderzoeker."

"Ik moet toegeven, ik had een heel ander beeld van wetenschappers in gedachten," zei hij, zonder te verbergen hoe zijn ogen over mijn lichaam gleden, waardoor ik me ongemakkelijk voelde.